Bir vakitler, üç kadın bir pazarda elma tezgahının önünde duruyorlardı.
İlki derin bir ah çekti:
“Şunların haline bak, küçücük, çürük… Fiyatlar da altın gibi! Artık hiçbir şeyin iyisi kalmadı. Dünya batıyor…”
İkincisi gülümsedi:
“Bense bu yılki hasadın bir nimet olduğunu görüyorum. Hava şartları zorlu geçti, elmalar kusursuz değil belki ama sulu. Emeği geçenlerin hakkını vermek lazım.”
Üçüncüsü ise sessizce cüzdanını çıkardı:
“Evde hasta bir torunum var. Fırında elmaya bayılır. Onun için görüntünün ne önemi var? Yeter ki sevgiyle yapılsın.”
Herkes dünyaya kendi hikâyesinden bakar.
Biri için kötü elmadır,
Biri için bir emeğe destek olma fırsatı,
Biri içinse sıcak bir ilgi gösterme vesilesi.
O yüzden yargılamadan önce düşün: Kalbinin hangi köşesinden bakıyorsun bu hayata?
