**GÜNCE – DEMİRYOLU KENARINDA BULDUĞUM BEBEK**
“Bir dakika… O ses de neydi?”
İstasyon yolunda yürürken aniden durdum. Şubat ayının keskin rüzgârı montumu savuruyor, yüzümü yakıyordu. Ama o inatçı ağlama sesi, fırtınanın uğultusuna karışmış gibiydi. Sesi takip ettim, kar kaplı manzaranın içinde soluk bir sinyalci kulübesinin yanında koyu bir kumaş parçası gördüm.
Yavaşça yaklaştım. Kirli, yıpranmış bir battaniyenin altında minik bir beden vardı. Üşümüş, kızarmış küçük bir el dışarı uzanmıştı.
“Aman Tanrım…” Kalbim hızla çarpmaya başladı.
Dizlerimin üstüne çöktüm, onu kucağıma aldım. Bir bebek. Küçük bir kız. Bir yaşında bile değildi. Dudakları morarmış, ağlaması güçsüzdü, sanki korkacak hâli bile kalmamıştı. Onu göğsüme bastırdım, montumun içine sardım ve köye, tek sağlık görevlimiz Ayşe Hanım’a doğru koştum.
“Zeynep, bu da ne?” Ayşe Hanım kucağımdaki yumak halindeki bebeği görünce irkildi.
“Rayların kenarında buldum. Donmak üzereydi.”
Ayşe Hanım bebeği inceledi. “Üşümüş ama hayatta. Allah’a şükür.” Sonra telefona uzanırken ekledi, “Polisi aramalıyız.”
Ben durdurdum. “Onu yetimhaneye gönderirler. O yolculuğa dayanamaz.”
Ayşe Hanım tereddüt etti, sonra dolabı açtı. “Al, torunumdan kalan mama var. Şimdilik yetişir. Ama Zeynep… Sen ne yapacaksın?”
Kazağıma yüzünü gömmüş, kısık nefes alan bebeğe baktım. Artık ağlamıyordu.
“Onu büyüteceğim,” diye fısıldadım. “Başka çaresi yok.”
Dedikodular hemen başladı.
“Otuz beşinde, hiç evlenmemiş, tek başına yaşıyor—şimdi de terk edilmiş bebek mi topluyor?”
Onlar çene çalsın! Ben zaten dedikoduyla hiç ilgilenmezdim. Belediye’deki tanıdıklarımın yardımıyla evlat edinme işlemlerini tamamladım. Kayıtlarda hiçbir akrabası yoktu. Kayıp çocuk ihbarı da gelmemişti.
Ona “Elif” adını verdim.
İlk yıl en zoruydu. Uykusuz geceler, ateşlenmeler, diş çıkarma ağrıları… Onu salladım, ninniler söyledim, kendi çocukluğumdan kalanları zorlukla hatırlayarak.
“Anne!” dedi bir sabah, on aylıkken, minik kollarını bana uzatarak.
Gözyaşlarımı tutamadım. Yıllarca yalnız yaşamış, sessiz evimde tek başına oturmuşken, artık birinin annesiydim.
İki yaşına geldiğinde bir kasırga gibiydi. Kediyi kovalar, perdeleri çekiştirir, her şeyi merak ederdi. Üç yaşında resimli kitaplardaki tüm harfleri tanıyordu. Dört yaşında ise kendi hikâyelerini anlatıyordu.
“Bu çocuk üstün zekâlı,” diyordu komşum Fatma Hanım, başını sallayarak. “Bunu nasıl başardın bilmiyorum.”
“Ben değilim,” diye gülümserdim. “O zaten parlamak için doğmuş.”
Beş yaşındayken, onu okul öncesi eğitim için yakındaki kasabaya götürmeye başladım. Öğretmenleri şaşkına dönmüştü.
“Yedi yaşındaki çoğu çocuktan daha iyi okuyor,” diyorlardı.
Okula başladığında, beline kadar inen kestane rengi örgülerini her sabah özenle yapar, kurdelelerle bağlardım. Hiçbir veli toplantısını kaçırmadım. Öğretmenleri ondan övgüyle bahsederdi.
“Zeynep Hanım,” demişti bir gün biri, “Elif, her öğretmenin hayalini kurduğu bir öğrenci. Çok uzaklara gidecek.”
Göğsüm gururla kabarıyordu. Benim kızımdı o.
Zamanla zarif, güzel bir genç kadına dönüştü. Uzun boylu, kararlı bakışlı, mavi gözleriyle herkesin tanıdığı biri oldu. Yazım yarışmalarını, matematik olimpiyatlarını, hatta bölgesel bilim fuarlarını kazandı.
Sonra, lise ikinci sınıftayken bir akşam eve gelip, “Anne, doktor olmak istiyorum,” dedi.
Gözlerimi kırpıştırdım. “Harika, canım. Ama üniversite masraflarını, şehir hayatını nasıl karşılayacağız?”
“Burs alacağım,” dedi, gözleri parlayarak. “Bir yolunu bulurum, söz veriyorum.”
Ve buldu da.
Devlet tıp fakültesine kabul mektubu geldiğinde iki gün ağladım. Sevinçten… ve korkudan. İlk kez benden ayrılıyordu.
“Anne, ağlama,” demişti istasyonda, elimi sıkarak. “Her hafta sonu gelirim.”
Tabii ki gelmedi. Şehir onu yuttu. Dersler, laboratuvarlar, sırası**GÜNCE – DEMİRYOLU KENARINDA BULDUĞUM BEBEK**
“Bir dakika… O ses de neydi?”
İstasyon yolunda yürürken aniden durdum. Şubat ayının keskin rüzgârı montumu savuruyor, yüzümü yakıyordu. Ama o inatçı ağlama sesi, fırtınanın uğultusuna karışmış gibiydi. Sesi takip ettim, kar kaplı manzaranın içinde soluk bir sinyalci kulübesinin yanında koyu bir kumaş parçası gördüm.
Yavaşça yaklaştım. Kirli, yıpranmış bir battaniyenin altında minik bir beden vardı. Üşümüş, kızarmış küçük bir el dışarı uzanmıştı.
“Aman Tanrım…” Kalbim hızla çarpmaya başladı.
Dizlerimin üstüne çöktüm, onu kucağıma aldım. Bir bebek. Küçük bir kız. Bir yaşında bile değildi. Dudakları morarmış, ağlaması güçsüzdü, sanki korkacak hâli bile kalmamıştı. Onu göğsüme bastırdım, montumun içine sardım ve köye, tek sağlık görevlimiz Ayşe Hanım’a doğru koştum.
“Zeynep, bu da ne?” Ayşe Hanım kucağımdaki yumak halindeki bebeği görünce irkildi.
“Rayların kenarında buldum. Donmak üzereydi.”
Ayşe Hanım bebeği inceledi. “Üşümüş ama hayatta. Allah’a şükür.” Sonra telefona uzanırken ekledi, “Polisi aramalıyız.”
Ben durdurdum. “Onu yetimhaneye gönderirler. O yolculuğa dayanamaz.”
Ayşe Hanım tereddüt etti, sonra dolabı açtı. “Al, torunumdan kalan mama var. Şimdilik yetişir. Ama Zeynep… Sen ne yapacaksın?”
Kazağıma yüzünü gömmüş, kısık nefes alan bebeğe baktım. Artık ağlamıyordu.
“Onu büyüteceğim,” diye fısıldadım. “Başka çaresi yok.”
Dedikodular hemen başladı.
“Otuz beşinde, hiç evlenmemiş, tek başına yaşıyor—şimdi de terk edilmiş bebek mi topluyor?”
Onlar çene çalsın! Ben zaten dedikoduyla hiç ilgilenmezdim. Belediye’deki tanıdıklarımın yardımıyla evlat edinme işlemlerini tamamladım. Kayıtlarda hiçbir akrabası yoktu. Kayıp çocuk ihbarı da gelmemişti.
Ona “Elif” adını verdim.
İlk yıl en zoruydu. Uykusuz geceler, ateşlenmeler, diş çıkarma ağrıları… Onu salladım, ninniler söyledim, kendi çocukluğumdan kalanları zorlukla hatırlayarak.
“Anne!” dedi bir sabah, on aylıkken, minik kollarını bana uzatarak.
Gözyaşlarımı tutamadım. Yıllarca yalnız yaşamış, sessiz evimde tek başına oturmuşken, artık birinin annesiydim.
İki yaşına geldiğinde bir kasırga gibiydi. Kediyi kovalar, perdeleri çekiştirir, her şeyi merak ederdi. Üç yaşında resimli kitaplardaki tüm harfleri tanıyordu. Dört yaşında ise kendi hikâyelerini anlatıyordu.
“Bu çocuk üstün zekâlı,” diyordu komşum Fatma Hanım, başını sallayarak. “Bunu nasıl başardın bilmiyorum.”
“Ben değilim,” diye gülümserdim. “O zaten parlamak için doğmuş.”
Beş yaşındayken, onu okul öncesi eğitim için yakındaki kasabaya götürmeye başladım. Öğretmenleri şaşkına dönmüştü.
“Yedi yaşındaki çoğu çocuktan daha iyi okuyor,” diyorlardı.
Okula başladığında, beline kadar inen kestane rengi örgülerini her sabah özenle yapar, kurdelelerle bağlardım. Hiçbir veli toplantısını kaçırmadım. Öğretmenleri ondan övgüyle bahsederdi.
“Zeynep Hanım,” demişti bir gün biri, “Elif, her öğretmenin hayalini kurduğu bir öğrenci. Çok uzaklara gidecek.”
Göğsüm gururla kabarıyordu. Benim kızımdı o.
Zamanla zarif, güzel bir genç kadına dönüştü. Uzun boylu, kararlı bakışlı, mavi gözleriyle herkesin tanıdığı biri oldu. Yazım yarışmalarını, matematik olimpiyatlarını, hatta bölgesel bilim fuarlarını kazandı.
Sonra, lise ikinci sınıftayken bir akşam eve gelip, “Anne, doktor olmak istiyorum,” dedi.
Gözlerimi kırpıştırdım. “Harika, canım. Ama üniversite masraflarını, şehir hayatını nasıl karşılayacağız?”
“Burs alacağım,” dedi, gözleri parlayarak. “Bir yolunu bulurum, söz veriyorum.”
Ve buldu da.
Devlet tıp fakültesine kabul mektubu geldiğinde iki gün ağladım. Sevinçten… ve korkudan. İlk kez benden ayrılıyordu.
“Anne, ağlama,” demişti istasyonda, elimi sıkarak. “Her hafta sonu gelirim.”
Tabii ki gelmedi. Şehir onu yuttu. Dersler, laboratuvarlar, sınavlar… Önce ayda bir, sonra iki-üç ayda bir gelmeye başladı. Ama her akşam telefon açmayı asla ihmal etmedi.
“Anne! Anatomiden tam not aldım!”
“Anne! Bugün klinikte doğum yaptırdık!”
Her seferinde gülümser, onu dinlerdim.
Üçüncü sınıftayken bir gün daha da heyecanlı aradı.
“Biriyle tanıştım,” dedi utangaçça.
Adı Cem’di. O da tıp öğrencisiydi. Bir Noel’de Elif’le birlikte geldi. Uzun boylu, sakin tavırlı, gözlerinde sıcak bir ışık vardı. Yemekten sonra sofrayı toplarken izin bile istemeden bana yardım etti.
“İyi çocuğa benziyor,” dedim Elif’e bulaşıkları yıkarken.
“Değil mi?” diyerek güldü. “Merak etme, derslerim de iyi.
Mezun olduktan sonra pediatri ihtisasına başladı.
“Sen bir keresinde beni kurtardın,” dedi. “Şimdi ben de başka çocukları kurtarmak istiyorum.”
Eskisi kadar sık gelmiyordu. Anlıyordum. Artık kendi hayatı vardı. Ama gönderdiği her fotoğrafı, anlVe bugün, o demiryolunda bulduğum minik kızın düğününde, hayatımın en mutlu anını yaşarken, biliyorum ki bazen kader en beklenmedik şekilde bize en büyük hediyelerini verir.
