Nurten Hanım, iki bavuluyla birlikte kendi evinin kapısında duruyordu ve yaşadıklarına inanamıyordu. Arkasından kapı çarpıldı, kilitlerin sesi duyuldu. Kızı Ayşegül tüm sürgüleri çekmişti.
“Anne, ciddiyim!” diye bağırdı Ayşegül kapının ardından. “Aklın başına gelene kadar bu eve giremezsin!”
Nurten Hanım apartman koridorunun duvarına yaslandı. Bacakları titriyor, kafası uğulduyordu. Yetmiş iki yıllık ömründe hiç bu kadar küçük düşmemişti.
“Ayşegül’üm, aç kapıyı lütfen,” diye yalvardı, gözyaşlarını tutmaya çalışarak. “Sakin konuşalım.”
“Hayır!” diye kesip attı kızı. “Seninle tartışmaktan bıktım. Daha ne kadar bu hareketlerine katlanacağım?”
Hareketler. Nurten Hanım acı bir tebessümle dudaklarını büktü. Kızı, torunu Emir’i üvey babasının şiddetinden korumaya çalışmasını “hareket” olarak adlandırıyordu.
Her şey o sabah, bir çocuk ağlamasıyla uyandığında başlamıştı. Emir henüz sekiz yaşındaydı ama ağlaması umutsuz, yetişkin gibiydi. Nurten Hanım salondaki koltuktan kalktı – yatak odasını Ayşegül ve yeni eşi Cemal’e vermişti – ve sesi dinledi.
“Dedim ya, oyuncaklarını topla!” diye bağırıyordu Cemal. “Kaç kere söyleyeceğim?”
“Topladım,” diye hıçkırıyordu Emir.
“Yalan söylüyorsun! İşte araba yatağın altında!”
Tokat sesi, ardından çocuğun çığlığı duyuldu. Nurten Hanım dayanamadı ve odaya daldı.
“Ne yapıyorsunuz?” diye çıkıştı, torununun kızarmış yüzünü görünce. “O daha çocuk!”
“Karışmayın, Nurten Hanım,” dedi Cemal soğuk bir ifadeyle, gömleğini iliklerken. “Bu sizi ilgilendirmez.”
“Nasıl ilgilendirmez? O benim torunum!”
“Benim de üvey oğlum. Onu yetiştirme hakkım var.”
Ayşegül pencere kenarında durmuş, oğlundan yüzünü çevirmişti. Nurten Hanım Emir’e sarıldı.
“Emirciğim, merak etme, büyükanne yanında.”
“Anne, onu şımartma,” diye araya girdi kızı. “Cemal haklı, çocuk iyice yoldan çıktı.”
“Yoldan çıktı mı?” Nurten Hanım kulaklarına inanamadı. “Dersleri mükemmel, ev işlerine yardım ediyor, kimseyi rahatsız etmiyor!”
“Etmiyor mu?” diye homurdandı Cemal. “Sürekli bir şeyler düşürüyor, gürültü yapıyor, televizyonu son ses açıyor.”
