Geldiklerinde uyuyorduk
Ayla Hanım, tam olarak tanımlayamadığı bir sesle uyandı. Koridordaki yer tahtalarından gelen hafif bir gıcırtı, sanki biri sessizce evde dolaşıyordu. Kadın kulak kesildi, kalbi hızlandı. Yanında kocası Mehmet Bey, hiç kıpırdamadan mışıl mışıl uyuyordu.
“Mehmet,” diye fisıldadı, omzuna hafifçe dokunarak. “Mehmet, duyuyor musun?”
“Hıı? Ne oldu?” diye mırıldandı, gözlerini açmadan.
“Evde biri dolaşıyor.”
Mehmet Bey isteksizce bir gözünü açtı, saatine baktı.
“Ayla, gece yarısı. Hayal görüyorsun.”
“Hayal değil! Net adımlar duyuyorum!”
Koca bir iç çekti ama yine de kulak kabarttı. Gerçekten de evin derinliklerinden hafif sesler geliyordu. Gıcırtılar, hışırtılar, minik tıkırtılar.
“Kedidir,” diye teselli etti karısını. “Pamuk yine gece gezintisine çıkmış.”
“Hangi kedi Mehmet? Pamuk üç yıl önce öldü, unuttun mu?”
Mehmet Bey tamamen uyandı. Sesler daha belirgin hale gelmişti. Biri kesinlikle evde dolaşıyordu, hem de eşyaların yerini iyi biliyormuş gibi kendinden emin adımlarla.
“Belki de Elif geldi?” diye öne sürdü Ayla Hanım. “Anahtarları var ya.”
“Bu saatte? O çoktan uyumuştur, yarın işi var.”
Kızları ayrı yaşıyordu, komşu semtte, ama arada bir eşiyle kavga ettiğinde anne babasını ziyaret ederdi. Tabii genelde önceden haber verirdi.
Sesler yatak odasına yaklaşıyordu. Ayla Hanım kocasının kolunu sımsıkı kavradı.
“Mehmet, ya hırsızsa?”
“Sessiz ol,” diye fısıldayarak yataktan kalktı, terliklerini aradı. “Gidip bir bakayım.”
“Gitme! Ya bıçaklılarsa?”
“Ayla, ne hırsızı? Bizim binada 24 saat kapıcı var, apartman kapısında kodlu kilit. Ayrıca bizde çalınacak ne var ki?”
Usulca kapıya yaklaştı, kulağını dayadı. Kapının ardından bir kadın sesi, tanıdık bir ninniyi mırıldanıyordu.
“Ayla,” diye fısıldadı karısına. “Gel buraya.”
Çıplak ayakla kapıya koştu, o da kulak verdi.
“Bu… bu annemin ninnisi,” dedi Ayla Hanım, sesi titreyerek. “Çocukken bana söylediği.”
Mehmet Bey kaşlarını çattı. Kayınvalidesi on yıl önce vefat etmişti, ama o şarkısız bu ninniyi hatırlıyordu, ev işi yaparken sürekli mırıldanırdı.
“Olamaz.”
“Mehmet, ya bir hayaletse?” diye kocasının pijamasının koluna yapıştı. “Ya annem geldiyse?”
“Ayla, saçmalama. Hayalet diye bir şey yok.”
Ama o da sırtına yayılan ürpertiyi hissediyordu. Ninni gittikçe netleşiyor, şimdi bir de mutfaktan tabak çanak sesleri geliyordu.
“Aynı annem gibi,” diye fısıldadı kadın. “Hatırlıyor musun, geceleri uyuyamayınca mutfağa giderdi? Çaydanlığı koyar, fincanları çıkarırdı…”
Mehmet Bey hatırlıyordu. Fatma Hanım’ın son yıllarda uykuları kaçardı. Gece yarısı kalkıp temizlik yapar, yemek yapar, bu ninniyi mırıldanırdı.
“Korkuyorum,” diye itiraf etti Ayla Hanım.
“Amma yaptın. Hadi gidip bakalım neymiş.”
Kararlı bir şekilde kapıyı açtı, koridora baktı. Sessizlik. Sadece mutfaktan ocak üstü lambasının hafif ışığı sızıyordu.
El ele tutuşarak koridorda ilerlediler. Mutfak kapısında Mehmet Bey durdu, içeri baktı.
Mutfak bomboştu. Masada iki fincan, yanlarında çay kaşıkları, şekerlik duruyordu. Çaydanlık ocakta usul usul kaynıyor, buharı tütüyordu.
“Ben çaydanlığı koymadım ki,” diye şaşkınlıkla mırıldandı Ayla Hanım. “Kesinlikle ben koymadım.”
“Ben de koymadım.”
Kapı eşiğinde, içeri girmeye cesaret edemeden durdular. Çaydanlık kaynadı, otomatik olarak kapandı. Sessizlikte sadece hızlı hızlı soluk alıp vermeleri duyuluyordu.
“Acaba uyurgezer mi olduk?” diye tereddütle sordu Mehmet Bey. “Uykuda kalkıp bunları mı hazırladık?”
“İkimiz birden mi? Mehmet, komik olma.”
Ayla Hanım dikkatlice mutfağa girdi, fincanlardan birine dokundu. Ilıktı. Demin birisi tutmuştu.
“Bak,” dedi kocasına, pencere önünü işaret ederek. “Sardunya çiçek açmış.”
Pencerede, bir yıldır çiçek açmayan solmuş bir sardunya duruyordu. Ayla Hanım çöpe atacaktı, bir türlü eli gitmemişti. Şimdi üzerinde taptaze, pembe çiçekler vardı.
“Annem sardunyayı çok severdi,” diye sessizce konuştu. “DerO günden sonra evde her gece mutfaktan gelen çay kokusu ve annelerinin ninnisi, onlara sevginin ölümle bile bitmeyeceğini hatırlattı.
