Her şeyi Murat’a anlattım.
Ağzımdan çıkan her kelime bana yabancı geliyordu, sanki benim hikayem değilmiş gibi… başkasının trajedisini anlatan bir hikayeci gibiydim.
Ama değildi.
Bu benim hikayemdi. Benim cehennemim. Benim gerçeğim.
Sesim titriyordu, birkaç kez devam edemeyeceğimi düşündüm.
Ama anlatmalıydım. Kurtulmalıydım.
“O çocuk… doğurduğum çocuk,” dedim, zorlukla, “benim değildi.”
Başımı kaldırdım, kaşlarını çatmış, şaşkınlıkla baktığını gördüm.
“Ne demek senin değildi?”
“Biri embriyomu değiştirdi,” diye devam ettim, kelimeler ve gözyaşları arasında boğulurken. “Onu, kocamın ve metresinin genlerini taşıyan başka bir embriyoyla değiştirdiler.”
Murat’ın gözleri fal taşı gibi açıldı, sanki yıldırım çarpmış gibi.
“Ne…?”
“Evet,” dedim. “Rahmimde taşımamı istediler. Onu doğurmamı. Onu kendi çocuğum olarak kaydettirmemi…”
Ve sonra… beni öldürmeleri gerekiyordu.
Böylece o bebek tüm haklarıma sahip olacaktı. Mirasımı, sigortamı, her şeyimi.
Çantamdan USB’yi çıkardım.
“Kanıtlarım var. Bir video var…”
Ona uzattım. Bir kelime bile etmeden, gergin elleriyle bilgisayarına taktı.
Ekranın ışığı yüzünü aydınlattı.
Ve sonra gördü.
Onu… ve onu.
Metresini. Celladımı.
Çıplak, gülüyorlardı. İğrenç dokunuşlar ve sahte öpüşmelerle.
Sonra, daha da kötüsü, benim hakkımda konuştular.
“O aptal yakında doğuracak,” dedi kadın. “Söyle bana, onu ne zaman ortadan kaldıracağız?”
“Bebeği kaydettirsin bekle,” diye soğukkanlılıkla cevapladı. “Kayıt yapılır yapılmaz… bir kaza ayarlayacağım. Frenleri keserim. Her şey kaza gibi görünecek.”
“Frenler mi? Aşkım, bu bir film değil ki. Daha kesin bir şey lazım.”
“Kliniğindeki arkadaşın Ayşe’ye zaten bir servet harcadım. Embriyoları değiştirmek kolay olmadı… ucuz da değildi. Bu parayı gizlemek için milyonlarca lira zarar yazdırdım. Bu iş bozulamaz, Elif. Asla.”
Video durdu.
Murat ayağa kalktı.
Herkesin korktuğu o güçlü adam.
Toplantı odalarında kükreyen aslan.
Rakibini ezip geçmekte tereddüt etmeyen köpekbalığı, şimdi öfkeden titriyordu.
Gözleri kızarmıştı. Hızlı nefes alıyordu. Sanki öfke onu boğuyordu.
“Onlar ölü!” diye haykırdı. “Onları mahvedeceğim! Gerekirse kendi ellerimle!”
“Hayır!” diye durdurdum, ayağa fırlayarak. “Şimdi değil.”
Bana delirmişim gibi baktı. Belki de öyleydim. Belki çoktan aklımı kaybetmiştim.
“Önce… acı çeksinler istiyorum. Kendi sefaletlerinde yansınlar, benim sessizce yandığım gibi. Korksunlar, aynaya baktıklarında kendi yaratıAynaya baktıklarında kendi yarattıkları cehennemi tanımasınlar ve sonunda kaybedecekleri her şeyi yavaş yavaş ellerinden alırken çaresizliği tatsınlar.
