Emir Demirci balkonunu severdi. Özellikle de Cuma sabahları, şehrin altında son iş saatlerini tamamlarken, o, özgür ve başarılı bir bankacılık bölümü müdürü olarak hafta sonunun tadını çıkarırdı. Gece yağmurunun ardından gelen temiz hava ve ıhlamur çiçeklerinin kokusuyla dolardı etraf. Emir, soğumaya yüz tutmuş kahvesinden bir yudum aldı ve köşede düzgünce istiflenmiş balık malzemelerine baktı. Yeni aldığı olta, parlak makara, her çeşit yemle dolu kutu – onun gurur kaynağıydı.
Cebindeki telefon titredi. Annesi.
“Evet, anne, merhaba,” diye cevapladı, gülümseyerek.
“Emirciğim, bugün uğrayacak mısın? Lahanalı börek yaptım, senin favorin.”
“Tabii ki uğrarım. Ama çok kalamam, arkadaşlarla göl evine gidiyoruz.”
“Yine mi balığa?” diye sordu annesi Nergis Hanım, sesinde her zamanki gibi sıcaklık ve hafif bir serzeniş vardı. “Keşke bir kız arkadaşını da götürsen, tanıştırsan. Otuz iki yaşındasın artık, oğlum.”
“Anne, hadi ama bunu defalarca konuştuk. Zamanı gelince olacak. Tamam, öpüyorum, yakında geleceğim.”
Telefonu kapattı ve derin bir nefes aldı. Bu “balık” etkinliği onun ve arkadaşlarının kutsal bir geleneğiydi. Burak’ın göl kenarındaki yazlığı, mangal, hamam ve uzun sohbetler… Üniversiteden beri en yakın arkadaşları olan Burak ve Cem, çoktan evlenmişlerdi. Burak’ın bir kızı vardı, Cem ise ilk çocuğunu bekliyordu. Ve her seferinde bu “ailevi” erkek hafta sonları aynı şeyle başlardı.
“Ne oldu, son bekâr kalemiz, teslim olmaya hazır mısın?” diye göz kırptı Cem, eşyaları Emir’in dev SUV’ının bagajına yerleştirirken.
“Bizim kartal, evlilik bağlarından kurtulmak için elinden geleni yapıyor,” diye güldü Burak, omzuna vurarak. “Bütün gelinleri kaçırdı.”
Emir sadece hafifçe gülümsedi. Kaçmıyordu. Bekliyordu.
“Ben ancak büyük bir aşkla evlenirim, çocuklar,” dedi ciddi bir şekilde, şehirden uzaklaşırken. “Öyle bir an olacak ki, şak diye anlayacağım: işte bu o. Bir bütün olmak, aynı nefesi almak…”
“Aman Emir, sen bir masal anlatıcısısın,” diye uzattı Cem arka koltuktan. “Öyle şeyler gerçekte olmaz. Bunlar kız kitaplarındaki peri masalları. Periler yok artık.”
“Ben varlarına inanıyorum,” diye diretti Emir, ufukta kaybolan yola bakarak.
***
Yazlıkta, hamam ve ilk mangal seansından sonra tartışma yeniden alevlendi. Köydeki genç kızEmir, Verda’nın gözlerindeki sevgi ışıltısını görünce, şans eseri başlayan bu yolculuğun hayatının en güzel kaderi olduğunu anladı.
