— Nermin Hanım, size yalvarırım! Beni işten çıkarmayın! İki çocuğum var, konut kredisi ödüyorum! — Aylin, okul müdürünün önünde duruyor, buruşuk evrakları sımsıkı kavramıştı. — Düzeleceğim, yemin ederim!
— Aylin Hanım, üniversite diplomanızı sahtelemişsiniz. Bu ağır bir suç ki…
— Tamamlamak üzereydim! Vallahi! Ankara Gazi Eğitim Fakültesi’nde diplomamın hazırlanmasına sadece bir senem kalmıştı! — sözünü kesti ilkokul öğretmeni, gözyaşları yanaklarından süzülürken. — Nermin Hanım, bir şans verin!
Yirmiüç Nisan İlkokulu’nun müdürü genç kadına acıyarak baktı. Aylin üçüncü yıldır onun yanında çalışıyordu, çocuklar ona bayılıyor, veliler övgüler yağdırıyordu. Fakat kanun kanundu.
— Peki. Gerçek diplomayı göstermeniz için bir ayınız var. Yoksa…
— Çok teşekkür ederim! Minnettarım size! — Aylin kapıya atıldı, eşikte dönerek sordu: — Peki nasıl öğrendiniz?
— Milli Eğitim Bakanlığı’ndan tüm personelin evrak denetimi geldi. Tesadüfen uyuşmazlık ortaya çıktı.
Aylin odadan fırladı, beden eğitimi öğretmeni Barış Bey’e neredeyse çarpacaktı. Elli beş yaşlarında, ak saçlı, upuzun boylu adam onu dirseğinden tuttu.
— Ne oldu Aylin Hanım? Yüzünüz kül gibi bembeyaz.
— Barış Bey, her şey bitti! — hıçkırdı. — İşten atılıyorum!
— Ne sebeple ki?
Aylin duraksadı. Gerçeği söylemekten utanıyordu. Barış Bey prensipli, kusursuz itibarlı biriydi, yirmi yıldır aynı okuldaydı.
— Belgelerimde eksik çıktı,
Ve yıllar boyunca Bora ile Özge, çocukların büyümesini izlerken, başlardaki yalanın yerini hep dürüstlük ve derin bir sevgi aldı, mutluluğun bazen en beklenmedik yerlerde filizlendiğini kanıtlayarak.
