Bugün annemin doğum günüydü, telefon açtım, ama konuşmayı Aylin yaptı. “Nesrin Hanım, nice mutlu yıllara! Kendinize iyi bakın!” dedi, sonra apar topar kapattı. “Garip hissediyorum,” diye düşündüm. Annem bu kadar sıcakken bile yüreğime bir sıkıntı çöktü. Beklenen tatilimizde annemin evine gitmek istemiyordum, ama söyleyemedim. Türk aile geleneğinde büyükleri ziyaret kutsaldır, saygısızlık sayılmaz mı?
Sonra Aylin konuyu açtı: “Emre, belki bu sene farklı bir yere gitsek? Annen ve baban bizsiz çok rahat. Onlara resim gönderiyorum, sadece komşulara gösterecek kadar ilgileniyorlar.” Şaşırdım. Kendi annemi, Sevim Teyze’yi örnek gösterdi: “O, tıpkı Keloğlan gibi, en zor anımızda uçakla gelir. Senin annemse mesafeli duruyor.” “İnsanlar farklıdır,” dedim savunurken, içimi bir şüphe kemiriyordu. Aylin sonunda patladı: “Bize orada iyi davranmıyorlar! Bilirsin, ‘yumuşak yatak sert uyku getirir’ derler. Görünüşe aldanma!”
Y
Araba sessizliğinde, Volkan direksiyonu sımsıkı kavradığı elleri titremesin diye zorlayarak, deniz kokulu Alaçatı sahilindeki küçük pansiyona doğru ilerlerken, artık Leyla’nın yıllardır yürekten inandığı bir şeyin sesi kulaklarında çınlıyordu: Gerçek aile sıcaklığının, zorunluluklardan değil, karşılıksız sevgiden ve anlayıştan geldiğini. Leyla arka koltukta, oğulları Kerem, Umut ve küçük Arda’ya sarılmış, İzmir’in ılık sabah güneşiyle aydınlanan yüzünde ilk kez bu yolculuğun gerçek bir tatil olacağına dair içten bir tebessüm vardı.
