Eşsiz Olma Hissi

ÖZEL
Bana benzer insanlar için “gözdeler” derler. Bense hep lanetim sandım. Sırayla anlatayım.
Bir aylıkken annem beni yuva kapısına bıraktı. Sebebini bilmiyorum, belki o da bu “gözdeliğe” sahipti, bende yeşermesin diyedir. Bilemem. Gerçek şu ki, annemi babamı tanımadan yetiştim. Özelliğimi ilk fark eden, bakıcımız Merve Hanım oldu. Anlattığına göre, çocuklarla oynuyormuşum, biri oyuncağımı kapmış. O anı şöyle aktardı:
“Yemin ederim, Serhan’ın halı üstünde odanın öbür ucuna uçtuğunu gördüm, sen de oyuncağını aldın.”
Merve Hanım iyi yürekliydi, farklı olduğumu anladı. Bilselerdi, beni rahat bırakmazlardı.
“Seni deneyler için almasınlar istemiyorum,” derdi sık sık.
Beni o yetiştirdi, bir yandan da güçlerimi dizginlememe, evcilleştirmeme yardım etti. Öfkelendiğimde eşyaları, insanları bile itebiliyordum. Etraftaki enerjileri çok iyi hissediyordum. Karşımdakinin iyi mi kötü mü olduğunu selam vermeden anlardım. Güzel bir yetenek diyeceksiniz, ama bence insanlar da benim farklılığımı seziyor, uzak duruyorlardı. Hiçbir evlatlık isteyen aile olmadı. Canım yanıyordu. Hepimiz gibi sevgi, şefkat, gerçek bir aile istiyordum. Annenin ne demek olduğunu öğrenmek.
Yuvada tek arkadaşım vardı: İnci. Asıl adı Gülşah’tı ama onu sevmezdi. İnci demeyi tercih etti.
Muhteşem bir kızdı, beraberken zaman uçardı. Biz birbirimizin ailesiydik. Güçlerimi bilirdi, sırrını hep sakladı, kendi çıkarına kullanmamı hiç istemedi. Minnettardım. İnci, on beşine gelmişti, artık umudunu yitirmişti. Yuvada bilinir: büyüklere kimse bakmaz.
Bir gün, gözleri kıvılcım saçarak koşarak odaya girdi, çılgın enerjisi beni sarıvermişti.
“Ne oldu?”
“Aylin! İnanmazsın! Beni evlat edineceklermiş! Artık bir ailem olacak!”
Yanıma atıldı, omuzlarımdan kavrayıp odada döndürdü beni.
“Bir aile buldular beni almak isteyen! Şansım çok yüksek!”
Sonra durdu, yüzüme ciddiyetle baktı.
“Üzülme sakın, mutlaka gelir seni görürüm. Seni de alan çıkınca ailece görüşürüz! Hadi, git hadi, sana göstereyim onları, müdire hanımın odasının oradalar.”
Elimamden tutup sürükledi beni.
Kapı önünde durduk, tam o an kapı aralandı.
Dışarı bir çift çıktı. Omuzları geniş, çenesi sivri, elmacık kemikleri kuvvetli, iri bir adam.
İkisinin de enerjisini hissetmiştim. Hissettiklerim hiç hoşuma gitmedi.
Erkekten gelen enerji, kabaşın sert bir güç taşıyordu. Zorbalık. Öfke.
Kadınsa bitik ve ürkekti. Dipsiz bir yorgunluk, boşluk, sezmiştim.
“Oh, İnci,” dedi adam yüzünü bir sırıtış bürüyerek. İrkilmiştim.
“Evrak işleri bitti hemen hemen, yarın artık bizim eve taşınıyorsun.”
İnci, adamın boynuna atıldı.
O anda erkekte bir duygu parlama yaptı enerjide. Sevgiye benziyordu, ama baba sevgisi değildi. Başkaydı, şehvete benzer bir şey…
Odaya döndük.
İnci duygularına hakim olamıyor, ortalıkta koşturuyordu. Ben karyolada oturmuş, aldığım bilg
Bu lanet sandığım güç, Reyhan’ımı alacakaranlık içindeki o evden kurtarıp bize bir aile vererek, nihayetinde periler tarafından verilmiş bir hediye olduğunu kanıtladı.