Bu evde sen yoksun artık! Demet’in sesi öfkeyle titriyordu. Anlıyor musun? Bu ailede yerin kalmadı!
— Demet, sakin ol biraz, — diyecek oldu Mehmet ama karısı sözünü kesti.
— Sus! Senin o suskunluğun, bütün bu yıllar boyunca ona istediğini yapabileceğini hissettirdi!
Aslı, salon kapısında, yol çantasını sıkıca tutuyordu. Yüzü solgun, dudakları titriyordu ama bakışları dimdikti.
— Tamam, anne. Sen bilirsin.
— Anne deme bana! — Demet çileden çıkmıştı. — Benim bir tek kızım var, o da sen değilsin!
Mehmet ağır adımlarla koltuğa çöktü, ellerini yüzüne kapattı. Aslı babasına baktı, onun için tek kelime edeceğini umut ediyordu. Adam sessizdi.
— Baba? — diye fısıldadı.
— Aslı, belki de bu kadar… sert olmayalım? — Mehmet nihayet başını kaldırdı. — Sakin konuşalım.
— Konuşacak ne var? — Demet, masadan bir fotoğraf çerçevesini kaptı, yere fırlattı. Cam paramparça oldu. — O, ailemizin yüz karası oldu! Artık kasabanın bütün dili dudağında!
Aslı kırık çerçeveye baktı. Geçen yılın yılbaşından kalma mutlu aile fotoğrafıydı içindeki; gülen yüzler. Şimdi acımasız bir alay gibi geliyordu.
— Anne… Demet Hanım, — kendini düzeltti Aslı, — benim suçum yok, öyle oldu işte.
— Suçun yok mu? — Annesi ona doğru bir adım attı. — Evli bir adamla birliktesin! Başka bir yuvayı yıktın! Şimdi bir de ondan hamile kaldığın ortaya çıktı!
Aslı içgüdüsel olarak elini karnına götürdü. Henüz hamileliği çok yenildi ama kasabada herkes duymuştu bile.
— Ben onu seviyorum, — diye fısıldadı.
— Seviyormuş! — Demet alaycı bir sesle tekrarladı. — Kırkına gelmiş, üç çocuklu bir adam! Sende ne özellik var ki adam karısını boşasın?
Aslı’nın yüzü iyice kireç gibi oldu.
— O beni seviyor. Birlikte yaşayacağız.
— Nerede? — Annesi iğneleyerek sordu. — Burada mı? Benim evimde mi? O herifi buraya sokabileceğini mi sanıyorsun?
— Demet, yeter artık, — Mehmet araya girdi. — O bizim kızımız sonuçta.
— Bizim mi? — Karısı ona döndü. — Ben böyle kızlar doğurmadım! Okuttum, üniversite bitirttim, iş bulmasına yardım ettim. Peki o ne yaptı? İlk rastladığı adamla düştü kalktı!
Aslı çantasını yere bıraktı.
— Volkan rastgele birisi değil. Bir seneden fazladır tanışıyoruz.
— Bir seneden fazla mı? — Demet ellerini savurdu. — Demek ki bütün sene bana yalan söyledin! İşte kalacağım diyordun, oysa sevgilinin koynuna koşuyordun!
— Yalan söylemedim, sadece…
— Sadece ne? Sadece gizledin mi? İşte bu da yalanın ta kendisi!
Mehmet koltuğundan kalkıp pencereye yürüdü. Dışarıda çiseleyen yağmurun altında, çatıların üzerinde alçak, gri bulutlar asılıydı.
— Aslıcığım, — pencereden dışarı bakarak sordu, — bu Volkan ne diyor peki? Cidden boşanıyor mu?
— Elbette boşanıyor, — diye cevapladı Aslı. — Mahkemeye başvurdu bile.
— Mahkemeye başvurmuş, — Demet tekrarladı. — Ama aileyi çoktan dağıttı. Çocukları babasız kalacak.
— Onların arasında sevgi yoktu ki, — açıklamaya çalıştı Aslı. — Yıllardır aynı evde yabancı gibi yaşıyorlarmış. Volkan, kırk yıllık hesap için evlendiğini söylüyor, sevgi için değil.
— Elbette öyle söyler! — di
Aslı’nın Volkan’ın karısıyla karşılaştığı o kader günü, gerçeği bütün acımasızlığıyla yüzüne vurdu: o adamın ailesini hiçbir zaman terk etmeyeceğini ve bütün vaatlerinin yalan olduğunu gören kızım, dünyasının başına yıkıldığını anladı.
