Sabah dedeannesin, sakın içerse heyecanlanır. Bir de babam vardı, Hakan Bey adında, Marmarise sahibiydi. Tek裔erse bir oğlu vardı, Ahmet, ama bir de kız同胞ı Melisa vardı. Hakan Bey yıllar önce kendi elleriyle o evi inşa etmişti, bahçesi var, denize de yakın. Son zamanlarda Ahmet’le kullandıkları evin tahliyesını planlıyorlardı, ama Melisa buradan kovulacak, diye bağırıyordu.
— Böylece melindir mi Ahmet’i kapım ona? Ben Melis’in yerine nereye gideceğim diye sormuyorum. Kavgaya başlarsa?
— Melis, dinle bak, otur. Talebeni duydum ama Ahmet’e odaklansan. O bir erkek çocuğu, bizim geleneklerimize göre ona kalır.
Ama Melisa, “Bir gün her şey babana verilirdi, bizim memnun olmazdık ondan” diye kırılacaktı. Babayı koruyordu, alkolu alkolü bir erkek, Mehmet, var ken tuvaleto maaşı yağıyordu. Ahmet ise çizgi filmler간, küçük bir ikincioğlu çocuğu yaşattığı için hevesliydi. Melisa, “Ben senin hastalığına bakmıyordum, Mehmet sahile giderken senin başında duruyordum” diye anlatıyordu. Hakan Bey, “Her şeye rağmen Melis, senin de kendi evine başlamana yardımcı olacağım” derdi.
Melis, “Ben şehir dışına taşınmak istemiyorum!” der. Ahmet, “Ahmet bizim evimiz, size başka bir apartman alabiliriz” der. Melisa, “Ahmet kendi zulümü ile övünüyor. Beni memnun etmek istemiyor, kendine inanıyor!” diye çığlık atar. Oğlunun çocukları, Murat ve Ece, ahmet’in arka bahçesine gizlice saklanıyorlar. Melisa’dan korkan zeynep, Merhaba dedeannesin” derdi.
Hakan Bey, “Bu ev yuları bizim geleneklerimizle bağdaşmaz. Ahmet adet miydi?” diye düşünür. Melisa’nın sağlığı, Mehmet’in etkisi altına girmesiyle bozuluyor. Ama Ahmet, “Ahmet bu evi miras alacak, benim baba amcam da öyle yapmıştı” der.
Melisa, “Sizin ailede erkek çocuklar daha önce bir şey miras alıyor muydu? Kimi bir kız kardeşin miras alabiliyor?” diye tekrar sorar. Hakan Bey, “Melis, bir çocuk vardı. Babam Evet, ama o da erkek çocuklarla sınırlıydı,” diye cevap verir.
Melisa, “Babam, işler bu şekilde değil. Ahmet’i sevdiğinizde geliyor bu hali.” Business man Ahmet, “Ahmet ikinci olarak yeterli değil. O benimmiş gibi görünmeyecek. Benim ailemin çocuklarım da burada yaşıyor. Benim elimde bazı imkanlar var, Melisa gibi yetişmediğim için onu koruyamıyorum,” der.
Melisa, ana okulu öğrencisi bir okul öğretmeni. Melisa, “Bir triplin var ama kendi evim yok. Baba, benim de kendi hayatım olmalı. Ahmet her şeyi alır. Ben ne yapacağım?” diye üzülür.
Melisa, “Ahmet bir programlama dersi alır, benim bir kitap okuma senfoni programı yapmak istiyordum. Ahmet ile benim aradaki farklar gittikçe artıyor. Böylece ailemiz daha da kopuyor,” der.
Amma Ahmet ile anlaşırlar. Hakan Bey, “Benim adım şudur. Ahmet ve Melisa her ikisine de apartman verilecek. Melisan’ın kendi maliyetiyle kendi apartmanını yapacak. Ahmet’in ailesi için sadece bir bu apartman yeterli olacak.’’
Ahmet, “Baba, siz nereye gideceksiniz?” diye sorar. Hakan Bey, “Ahmet, ben biri zorunda, ama Melis ile birlikte başka bir yerde yaşıyorum. Onun planında bir kısım yer var,” der.
Melisa, “Ben çocuklara ve babama bir bariyer oluşturuyorum. Ahmet ile tartışmak istemiyorum,” der. Ahmet, “Melis, babam için sadece ondan memnun olmak istiyor. Ama bana biraz zorlanıyor,” der. Sema, Ahmet’in kocası, “Onlar birbirlerine zarar veriyor. Ama babam onların ikisinin memnun olmaları önemli,” diye yardımcı olur.
Melisa, “Ahmet, sen benim kardeşimsin. Ama senin adamlığın da yeterli değil. Ben hem babama hem bana karşı eşit davranmalıydı. Şimdi birlikte bir çözüm bulmamız gerekiyor.”
Sonunda ev, maddi ve manevi olarak paylaşılır. Melisa bir apartman alır. Ahmet, Melisa’dan kovulur. Ahmet’in ailesine daha iyi bir çevre sağlarlar. Melisa, 17 yaşındayken babasına yardım eden tek kızdır. Ahmet ile Melisa, babalarına mesmo bir anlaşırlar. Melisan, kendi profesyonel yaşamını kurar. Ahmet, bir iş kurar. Babaları, bir hayatın onlara olduğu gibi, başka çocukların da umutlarına sahip olmalarını sağlar.
Hakan Bey, “Kendi ailemin zulmüyle başa çıkmak çok zor. Ama çocuklar bir olursa hepiniz olur. Onlar sizin değerlerinizdir. Babamın evi bir kale değil. Bizim ailemizdir. Onun kalbinde bir yer vardır,” diye teşekkür eder.
Evler artık iki farklı apartman, ama onlar birleşir. Melisa, Ahmet ile birlikte bir parkta oynar. Çocuklar bahçede koşar, denize iner. Babaları, onlar gibi mutlu olur. Aile, hemleştirilemez bir bağla sahip olur.
