Elif ilk kez bir deniz feneri gördüğünde beş yaşındaydı, resimli bir kitapta. Kocaman, yalnız duruyordu, etrafında mürekkep gibi karanlık bir deniz köpürüyordu. Parmaklarını sayfaya bastırdı ve fısıldadı: “Ben orada yaşayacağım.” Ailesi güldü. Ninesi, “Hayal gücün bir ressam kadar geniş,” dedi. Teyzesi Aylin ise homurdandı: “Masallar bunlar. Mühendis ol, daha iyi.”
Ve Elif oldu. Ciddi görünsün diye radyo mühendisliğine girdi. Ama kalbi hep denize çekildi. Derslerden sonra defterlerine deniz fenerleri çizdi, Stevenson’ı tekrar okudu, YouTube’da dalga sesleri dinledi ve her tatilde su kenarına gitti.
“Bu da neyin kafası?” diye sorardı annesi. “Normal insanlar Antalya’ya, Bodrum’a gider, sen ise Sinop’un bir köyüne!”
“Kuzeyi seviyorum,” diye gülümserdi Elif.
“Evlenme vakti geldi, sen hâlâ fener peşindesin!”
Üniversiteden sonra Elif, denizcilik ekipmanları üzerine çalışan bir şirkete girdi. İş işti: devreler, lehim, teknik aletler. Ama bir gün patronu:
“Kuzeyde bir iş var. Deniz kenarında bir köy, radyo feneri istasyonu. İster misin?” dedi.
Elif sessizce başını salladı. Sanki bütün hayatı bu teklifi bekliyormuş gibi.
“Orada yaşamak zor. Üç aylık vardiya. Bir deniz feneri ve bir bekçi. Ara sıra köylüler uğrar.”
“Kabul ediyorum.”
Annesi çığlık attı:
“Ormanın ortında donmayı mı istiyorsun? Aklını mı kaçırdın?! Seni adam ettik, şimdi bir bekçiyle bataklıkta mı kalacaksın?”
“Anne, bu benim şansım.”
“Yalnızlık ve sefalet şansı!”
Babası sessizce pencereden dışarı baktı. Sonra:
“Bırak gitsin. Denesin,” dedi.
Köyün adı Işıklı’ydı. Birkaç ev, balıkçı iskelesi, bir bakkal ve kayalıkların üstünde bir deniz feneri. Elif ilk kez sahile çıktığında, rüzgâr neredeyse onu uçuracaktı. Deniz kükrüyor, martılar çığlık atıyor, gökyüzü alçaktaydı, sanki yağmuru hemen bırakacak gibi. Ama kalbi—şarkı söylüyordu.
“Elif misin?” diye sordu uzun boylu, gümüş saçlı bir adam, kalın ceketiyle. “Ben Sinan. Bekçiyim. Buranın koruyucusu.”
Güldü, sırt çantasını aldı ve onu deniz fenerinin yanındaki eve götürdü. İçerisi gaz yağı, ekmek ve bal kokuyordu. Masada bir lamba, raflarda kitaplar ve deniz kabukları vardı.
“İşte burası senin evin. Fener senin sorumluluğunda. Eski bir istasyon ama çalışıyor. Düzenli tutmana yardım edeceksin.”
“Üstesinden gelirim.”
“Hiç şüphem yok. Bakışın denizle dost olmuş zaten.”
İlk zamanlar zordu. Fırtınalar, sessizlik, uzun akşamlar. Elif ekipmanları düzeltti, köylülerle arkadaş oldu—özellikle de bakkalın narin tezgâhtarı Meryem’le.
“Seninle sohbet etmek, kuşburnu çayı içmek gibi. İç ısıtıyor,” derdi Meryem.
Elif ise akşamları deniz fenerinin basamaklarında oturup mektuplar yazardı. Kendisine. Gelecekteki kendisine. Geçmişinde sadece ailesinin gerçekleşmemiş beklentileri vardı. Ama şimdi—kendisi vardı.
Bir gün bir kargo geldi. Şehirden. Annesinden bir mektup:
“Elbette sen çok tuhafsın. Ben ve Aylin anlamıyoruz orada ne arıyorsun. Ama baban gurur duyuyor. Dönecek olursan gel. Ya da en azından yaz.”
Elif iç geçirdi. İçinde uzun zamandır hissedemediği bir sıcaklık hissetti.
Üç ay geçti. Elif dönüş için hazırlanıyordu. Deniz feneri artık ailesinden biri gibi olmuştu. Sinan onu sıkıca sarıldı:
“Geri dön. Sensiz burası daha sessiz.”
Şehirde ona soğuk davrandılar. Annesi eşyalarını eleştirel bir gözle inceledi, teyzesi Aylin:
“Bütün bunlar bir hataydı. Normal bir işe dön,” dedi.
Ama Elif artık biliyordu: dönmeyecekti. Kendi kararını vermişti.
Altı ay sonra yeniden deniz fenerinin önündeydi. Fırtına dinmişti. Sinan el salladı:
“İşte, ben bile börek yapmıştım!”
Artık evde kendine ait bir köşesi vardı, kapısında bir tabela: “Navigasyon Mühendisi. Elif Deniz.” Köylüler ona böyle sesleniyordu.
“Sen bir doğa olayısın,” derdi Sinan. “Önce kükreyip sonra ısıtıyorsun.”
Zeynep, caddenin ötesindeki okuldan bir kız, resimler getirirdi—tıpkı Elif’in çocukken yaptığı gibi deniz fenerleri çizerdi. Balıkçılar taze palamut getirirdi. Birileri evlenme bile göz kırpıyordu.
“Sinan, sen neden evlenmedin?” diye sordu bir gün Elif.
“Evlendim. Ama o denizde boğuldu. Çok oldu. O zamandan beri—deniz feneri benim yoldaşım.”
“Üzgünüm…”
“Gerek yok. Sen burada, sanki onun sesini tekrar duymuş gibiyim.”
Bir gün fenerin ana verici istasyonu bozuldu. Elif bir gün boyunca uyumadan çalıştı, patronuyla görüştü, yardım çağırdı. Teknisyenler geldi. Biri—otuzlu yaşlarda bir adam, Emre.
“Demek deniz fenerinin efsanevi Elif’i senEmre’yle göz göze geldi ve o an anladı ki, deniz fenerinin ışığı sadece kayıp gemilere değil, artık ona da yol gösteriyordu.
