*Günlük*
Kader bazen insana mutluluk kapılarını açar. Kim bilebilir hayatın ne getireceğini? Bazen acılar, kayıplar peş peşe gelir, sonra bir bakar insan, hiç ummadığı bir huzura kavuşmuş. İşte Ayşe Hanım’ın başına da böyle bir şey geldi.
**Bahçedeki Hasbihal**
Yaşlandıkça uykuları hafifledi Ayşe’nin. Gözüne uyku girmediği gecelerde geçmişini düşünürdü. Gençliğinde Mehmet’le evlenmişti. Birbirlerini çok seviyorlardı. En azından Ayşe öyle sanıyordu. Mehmet, onun için tek aşktı. Mehmet, çocukları olur diye bir ev yapmıştı. Birlikte bahçeyle uğraşır, akşamları banka oturup hayaller kurarlardı.
“Şu eve bir oda daha eklesek iyi olacak,” derdi Mehmet. “Evimiz sağlam ama küçük. Çocuklar olunca dar gelir.” Ayşe kocasını kucaklar, “Akıllısın sen,” derdi.
Böyle otururlarken bir gün Mehmet, genç yaşına rağmen derin bir mesele açtı: “Yaşlandığımda benden önce ölürsem, beni güzelce defnedersin, değil mi? İsimsiz bir mezara gömülmek istemem.”
“Ayol Mehmet, ne diyorsun?” diye çıkışırdı Ayşe. “Daha çok gençsin, böyle şeyler için erken!”
Ama Mehmet’in aklına okul yıllarında gördüğü bir mezarlık takılmıştı. Kimsesiz bir adamı öylece gömmüşlerdi. Bu, onu hep üzmüştü. Ayşe, “Vaktinden önce endişelenme,” diyerek onu teselli ederdi.
**Biriken Paralarla Gelecek Planı**
O günden sonra Ayşe, yaşlılık ve cenaze masrafları için para biriktirmeye başladı. Kimsesi yoktu, tek başına yaşıyordu. Evin bir köşesine koyduğu kutuya kuruş kuruş atardı. Çocuğu olmamıştı, bunu kaderin bir oyunu olarak kabul etmişti.
Ama kader, Mehmet’i ondan alıp başka bir kadına vermişti. Gençken, bir köye iş için giden Mehmet, eski aşkı Fatma’yla karşılaşmıştı. Bir gece dayanamayıp onunla yatmış, sonra pişman olmuştu. Ama iş işten geçmişti. Yıllar sonra aynı köye gittiğinde Fatma, elinde üç yaşında bir çocukla karşısına çıkmıştı.
“Fatma, bu benim oğlum, değil mi?” diye sormuştu Mehmet, çocuğun yüzüne bakarak.
“Evet, Mehmet. Bu senin oğlun, Ali.”
Mehmet, çocuğu hemen kucaklamıştı.
**Yıkım ve Kabul**
Bir gün Ayşe bahçedeyken Mehmet, elinde Ali’yle çıkageldi. “Affet beni, Ayşe,” dedi. “Hiç böyle olacağını düşünmemiştim. İşte oğlum Ali.”
Ayşe, Ali’nin yüzüne bakıp gülümsedi, ama gözleri doldu. “Hiç üzülme,” dedi. “Çocuğunun babasına ihtiyacı var. Git, onlarla yaşa.”
Mehmet gitti, ama Ayşe’yi unutmadı. Bazen yalnız, bazen Ali’yle ziyaret ederdi. Ayşe her seferinde sofrayı kurar, börekler yapardı. Ali büyüdükçe babasına benzemeye başlamış, Ayşe’ye hep saygı gösterirdi.
**Kara Haber**
Ali liseyi bitirmek üzereyken Fatma, siyah bir örtüyle Ayşe’nin kapısını çaldı: “Mehmet’i kaybettik.”
Ayşe donakaldı. Fatma’yı teselli etmeye çalışırken içi parçalanıyordu. “Mezarını göster bana,” dedi sonunda.
Artık sık sık mezarlığa gidiyor, Mehmet’le konuşuyordu. “Görüyor musun, Mehmet? Oğlun seni güzelce defnetti. Taşını bile en güzelinden koydurdu. Hiç üzülme, sana kızgın değilim. Sadece yalnızım…”
Bir kış günü, Mehmet’in mezarına kırmızı ayva dalları götürürken uzaktan Ali’yi gördü. Başını eğmiş, bir şeyler mırıldanıyordu. Yaklaştıkça duydu: “Baba, ne yapacağımı bilmiyorum. Oğlum Ahmet çok hasta. İlacı çok pahalı, paramız yetmiyor. Evimizi bile rehin verdik…”
Ayşe dayanamadı, öksürdü. Ali döndü, onu görünce gözleri doldu. “Ayşe Teyze, siz misiniz?”
“Benim oğlum. Seni dinledim, üzüldüm. Eksik kalan parayı ben vereceğim. Hemen gidelim!”
Ali itiraz etmek istedi ama Ayşe’nin biriktirdiği tüm parayı zorla eline tutuşturdu.
**Ailenin Tamamlanışı**
Aradan zaman geçti. Bir gün kapı çaldı. Karşısında Ali ve Ahmet vardı. Ahmet atıldı: “Merhaba, büyükanne! Sonunda tanıştık!”
Ayşe ağladı. Ahmet onu sıkıca sarıldı. Ali, “Artık bizimle yaşayacaksın,” dedi. “Eşim Emine de seni çok merak ediyor.”
Şimdi Ayşe, torunu Ahmet’le bahçede domates yetiştiriyor, Emine’nin hazırladığı çayı yudumluyor. Biriktirdiği paraları şimdi Ahmet’in geleceği için saklıyor.
Şu hayatta insanın en büyük mutluluğu, sevdiği insanlarla bir ömür geçirmekmiş. Kader bana bu kapıyı açtığı için şükrediyorum. Artık yalnız değilim. Demek ki insan, ancak sevdikleriyle var olabiliyor.
