Şehir merkezinin kalbindeki o her zamanki hareketli ve gürültülü sokaklar o gün tuhaf bir sessizliğe bürünmüştü. Rüzgar bile yaprakları hışırdatmıyor, kuşlar cıvıldamıyordu, sanki şehir nefesini tutmuştu.
Genç anne Burcu’nun adımları bu ağır sessizliği yırtıyor, boş sokaklarda yankılanıyordu. Önünde, tekerlekli bebek arabasında uyuyan oğlu—narin, solgun ama bir o kadar değerli Yiğit—vardı. Her adımı zor atıyordu, yorgunluktan değil, yüreğindeki ağırlıktan. Seçenekleri yoktu; Yiğit’in hayatını kurtaracak ilaç eczanedeydi ve Burcu yangına koşar gibi hızla oraya ulaşmalıydı.
Tedavi parası duman gibi uçup gidiyordu. Çocuk yardımı, kocası Onur’un maaşı—hepsi hastane faturalarını karşılamak için eriyordu. Ama yine de yetmiyordu. Üç ay önce doktorlar kan donduran bir teşhis koymuştu: nadir görülen, acil ameliyat gerektiren bir hastalık. Ameliyat olmazsa Yiğit hayat boyu engelli kalabilirdi. Onur hiç tereddüt etmeden uzak bir şehre çalışmaya gitmiş, karısını oğullarının hayatı için tek başına mücadele ederken bırakmıştı.
Sonunda Burcu parkın kenarındaki küçük bir büfede durdu; susuzluk onu kavuruyordu. Eve daha iki kilometre vardı, gücü tükenmek üzereydi.
“Beni bekle canım, hemen geleceğim,” diye fısıldadı, uyuyan çocuğun alnına nazikçe dokunarak.
Koşarak büfeye gitti, su aldı ve bir dakika sonra geri döndü—ama sonra dünyası yıkıldı. Bebek arabası yerindeydi, ama içi… bomboş. Yiğit yoktu.
Kalbi sanki yerinden kopmuştu. Çığlık attı, su şişesini yere fırlattı—cam parçaları umudunun simgesi gibi etrafa saçıldı. Koştu, geri döndü, bankların altına baktı, oğlunu çağırdı ama cevap veren yoktu. Neredeydi?
Eğer bir saniye önce arkasına dönseydi, onu görecekti—kestane ağaçlarının gölgesinde, keskin bakışlı, rengârenk bir başörtülü yaşlı Roman kadını.
Burcu su alırken, Zemzem sessizce bebek arabasına yaklaştı, uyuyan çocuğu kaptı ve tam o sırada gelen otobüse atladı. Araç anında hareket etti, başkasının mutluluğunu da beraberinde götürdü.
Gözyaşları sel oldu. Titreyen elleriyle 155’i tuşladı, sonra kocasını aradı.
“Onur… Onur, Yiğit’i kaybettim!” diye hıçkırdı. “Sadece bir dakika… sadece bir saniye ayrıldım! Geri döndüğümde o yoktu!”
O sırada, şehirden yüzlerce kilometre uzakta, paslı bir “Şahin”in içinde, zemzem zaferini kutluyordu.
“Bak Karagöz, bugün ne ganimet buldum!” diyerek çocuğu sardığı battaniyeyi açtı.
Oğlu Karagöz çocuğa baktı ve kaşlarını çattı:
“Anne, iyice aklını kaçırdın mı? Ya kameralar varsa? Polis aramaya başlarsa?”
“Bu ıssız yerde ne kamerası?” diye burun kıvırdı Zemzem. “Ağaçlar, çalılar… kimse bir şey görmedi.”
Roman kadın Yiğit’i sevmiyordu. Çocuk özlemi de yoktu. Sadece—parlak bir madeni para gören karga gibi—geçememişti önünden. Onun nesilden nesile aktarılan bir alışkanlığı vardı: eline geçeni almak ve kullanmak. Bu çocuk—narin, hasta—mükemmel bir araçtı. Dilenci yapacaktı onu, insanlar acıyıp para atacaktı.
“Sen bilirsin,” diye mırıldandı Karagöz, gaza yüklenerek. Araba hızla uzaklaştı, çocuğu merhametin olmadığı bir dünyaya götürdü.
Yiğit’in götürüldüğü ev, Roman mahallesinin kenarında terk edilmiş bir kulübeyi andırıyordu. Orada Zemzem’in gelini Gül—ağır bakışlı, yorgun yürekli genç bir kadın—onları bekliyordu. O farklı bir nesildendi: falcılığa inanmıyor, dilenmiyor, pazarda eski eşya satıyordu.
“Bu da ne?” diye fısıldadı, çocuğa bakarak.
“İşte kızım, sana bir hediye,” diyerek sırıttı Zemzem. “Yarın onu alıp cami kapısında dileneceksin.”
“Ama… polis gelirse? Kimlik sorarsa?”
“Evde doğurdum, hastaneye gitmedim dersin,” diye karıştı kayınpederi, köz gibi yanan gözleriyle. “Kimlik yok—hepsi bu.”
Gül’ün kocası Volkan omuz silkti. Onun umurunda değildi. Yeter ki başları belaya girmesin.
Şehirde Burcu ve Onur deliye dönmüştü. Her sokağı, her bahçeyi aradılar, yüzlerce kayıp afişi astılar, yardım isteyen herkese yalvardılar. Ama Yiğit sonsuza dek kaybolmuş gibiydi.
Zemzem ise gelecekte kazanacağı paraları hayal ederek ellerini ovuşturuyordu. Yiğit’in muhtemelen bir haftaya kadar yaşayamayacağını bilmiyordu. Bedeni çöküşün eşiğindeydi.
Ama Gül—korkmasına rağmen—her şeyi görüyordu. Çocuğun uykuda inlediğini, hırıltılı nefes aldığını, her gün biraz daha solduğunu fark etti. Bir gün kaynanasından habersiz onu güvendiği bir doktora götürdü.
“Son günlerini yaşıyor,” dedi doktor. “Acil ameliyat olmazsa kurtulamaz.”
Bu Gül için şok oldu. Masum bir çocuğun ölümüne seyirci kalamazdı.
Ve işte kader ona ilk aşkını gönderdi—Levent. Bir zamanlar birlikte olmayı hayal etmişlerdi ama hayat onları ayırmıştı. Şimdi tekrar karşılaştıklarında anladılar—bu bir şanstı.
Gizlice buluşmaya başladılar. Kaçmayı, Yiğit’i bir apartman önüne bırakıp ZemzemSonra bir mucize oldu: Gül ve Levent, Yiğit’i hastaneye yetiştirdi, ailesiyle buluşmasını sağladı ve karanlık bir hikaye sevgiyle aydınlandı.
