Yıldönümümüzde, küçük kızımın arkadaşı kocama “Baba” dedi ve dünyam başıma yıkıldı…
Şampanya bardağı elimden kaydı, mermer zemine çarptı ve kırılan camlar, üç yıldır bilmeden yaşadığım gerçeği yansıttı. Kapıda donup kaldım, yedi yıllık kocamın, en yakın arkadaşımın ağlayan küçük kızının yanında diz çöktüğünü izledim. Çocuğun ağzından çıkacak birkaç kelime, evliliğim, hayatım ve en çok güvendiğim insanlarla ilgili tüm inançlarımı paramparça edecekti.
“Baba, eve gidelim mi artık?” diye fısıldadı küçük Elif, minik kollarını kocamın boynuna, binlerce gece masalının tanıdıklığıyla doladı. Salon sessizliğe gömüldü. Yirmi misafir donup baktı.
Gizem, en yakın arkadaşım, bembeyaz kesildi. Ve Osman—kocam, sözde dayanağım—yüzündeki ifadeyle bir hayalet gibiydi. Ama duran sadece benim kalbimdi.
Daha üç saat önce mutluluktan uçuyordum. Yedinci yıldönümümüzün partisi kusursuz geçiyordu. Masalar beyaz güllerle süslü, yumuşak caz müziği havada dans ediyor, en sevdiğimiz dostlar şık evimizi doldurmuş, kırılmaz sandığım aşkımızı kutluyordu. Gözlerimi parlatan o zümrüt yeşili elbiseyi giymiştim—Osman’ın her zaman favorim dediği elbise.
Saçlarım özenle toplanmış, ışıldıyordum. Yedi yıl geçmesine rağmen, Osman odanın karşısından bana baktığında hâlâ kalbim hızlı çarpardı. “Bu gece büyüleyici görünüyorsun,” diye fısıldadı ablam Reyhan tatlıları düzenlerken. “Siz hâlâ yeni evli gibisiniz.” Gülümseyerek, mutlulukla dolup taşarak, “Dünyanın en şanslı kadınıyım,” dedim.
Ne kadar yanılmışım! Osman odada mükemmel bir ev sahibi gibi dolanıyordu—çekici, nazik, herkesin içkisini kontrol ediyordu. Sıcak kahverengi gözlere, kolay bir karizmaya sahip başarılı bir mimardı ve herkes, özellikle ben, ona hayrandım. “Konuşma! Konuşma!” diye seslendi iş ortağı kadehini kaldırarak. Osman güldü ve beni yanına çekti, belime dolanan koluyla.
“Tamam, tamam,” diyerek boğazını temizledi. “Yedi yıl önce, en yakın arkadaşımla, ruh eşimle, her şeyimle evlendim. Tuğba, sadece sen olduğun için her gün daha güzel.” Alkışlar salonu kapladı, yanağımı öptü ve mutluluk gözyaşlarım gözlerimi kararttı.
“Yedi yıl daha—ve ondan sonra yetmiş yıl!” Bardaklar toklaştı, şen kahkahalar yükseldi. Ona yaslandım, kolonyasının kokusunu içime çektim, güvende, sevilmiş ve tamamlanmış hissettim.
O sırada Gizem, Elif’i kucağında taşıyarak yaklaştı. Yorgun görünüyordu. Liseden beri en yakın arkadaşım, hamileliğinde terk eden erkek arkadaşının ardından Elif’i tek başına büyütmüştü. Hep yanında olmuştum—Elif’e bakmış, alışverişlerini bırakmış, her zaman ulaşılabilir olmuştum. “Parti harika,” diye fısıldadı, Elif’i sallayarak. “Gerçekten kendini aşmışsın.”
“Mükemmel olmasını istedim,” dedim, Elif’in çenesini şefkatle okşayarak. O güldü ve annesinin omzuna yaslandı. “Anne, uykum geldi,” diye mırıldandı.
“Biliyorum tatlım, birazdan gideceğiz,” diye mırıldandı Gizem. “Neden onu üst kattaki misafir odasında dinlendirmiyorsun?” diye teklif ettim. “Sen hazır olana kadar uyuyabilir.”
“Emin misin?” diye tereddütle sordu Gizem. “Zahmet olmasın.”
“Saçmalama. Elif burada her zaman hoş karşılanır.” Elif’i yukarı taşırken içimde o tanıdık acı hissettim—kendi çocuğum için duyduğum özlem.
Osman’la iki yıldır deniyorduk ama başarılı olamamıştık. Doktor her şeyin normal olduğunu söylemişti—sadece zaman meselesiydi. Ama Gizem’i Elif’le görmek içimde derin bir şeyleri uyandırdı.
Gece kusursuz devam etti. Arkadaşlar anılarını paylaştı, ailem eski fotoğraflarla beni şakalaştı, Osman’ın annesi oğluna getirdiğim mutluluk hakkında dokunaklı bir konuşma yaptı. Saat 22:00’ye gelindiğinde, misafirler ayrılmaya başladı. Mutfakta kalan pastayı paketlerken, Elif’in yukarıdan gelen ağlama sesi duyuldu.
Yabancı bir odada şaşırmış olmalıydı. “Ben bakarım,” dedi Osman, zaten merdivenlerin yarısına çıkmıştı. Kendi kendime mırıldanmaya devam ettim, güzel bir akşamın verdiği neşeyle parlıyordum.
Sonra ayak sesleri duyuldu—Osman’ın ağır adımları ve ardından Elif’in hafif olanları. Gizem’in vedalaşmaya geleceğini düşünerek yemek odasına doğru yürüdüm.
Ve işte, dünyam bir anda çöktü. Hâlâ ağlayan Elif, Osman’a yapışmış, ona sanki hayatı ona bağlıymış gibi sarılıyordu. “Baba, eve gidelim mi artık?” diye yalvardı. Baba. Osman amca değil. Annemin arkadaşı değil. Baba.
Oda buz kesildi. Herkesin yüzü döndü. Şampanya bardağı elimden kaydı ve yere çarptı. Ayak bileklerimdeki kesikleri bile fark etmedim—sadece ihanetin acısını hissettim. Osman’ın yüzü bembeyaz oldu. Gizem bayılacak gibiydi. Elif’in ağlaması, rahatsız edici sessizlikte daha da yükseldi.
“Tuğba,” diye başladı Osman, sesi titreyerek. Ama kulaklarımda yalnızca uğultu vardı. Elif üçVe o gün, yıkılan dünyamın enkazından kendimi yeniden inşa etmeye söz verdim.
