Altmış yıl sonra, hayatımın bir yalan olduğunu öğrendim.
Sevgili eşim Leyla’yı kaybettiğimde, aslında hiç tanımadığım bir kadınla yaşadığımı fark ettim. Hep mutlu bir evlilik sürdürdüğümü sanıyordum, ama 82 yaşında öğrendim ki tüm hayatım bir aldatmacaymış.
Leyla’yla altmış yıl evli kaldık. Kalp krizi aniden alıp götürdü onu. Perişan olmuştum. 22 yaşında evlenmiştik, o henüz 20’sindeydi. Hayatımın merkezindeydi.
Çocuk istiyordum, ancak 20’li yaşlarımızın sonunda doktorlar Leyla’nın hamile kalamayacağını söyledi. O dönemde tüp bebek yoktu. Evlat edinmeyi teklif ettim, ama Leyla başka bir kadının çocuğunu sevemeyeceğini söyledi. Tartıştık, neredeyse tek kavgamız buydu.
Sonunda pes ettim. Onu o kadar çok seviyordum ki her şeyine razıydım. Kardeşimin çocuklarını şımartarak avundum. İlginçtir, Leyla onlarla vakit geçirmekten hoşlanmazdı. “Bana sahip olamadıklarımı hatırlatıyor” derdi. Ben de yalnız giderdim.
Leyla’nın ardından, yeğenlerim eşyalarını toplarken bir kutu bulduk. İçinde anılar vardı: kuruyan bir gelin çiçeği, balayı fotoğrafları, yıldönümü notları… ve bir mektup.
Yeğenim bana uzattı. “Aşk mektubu olmalı, amca” dedi. Şaşırdım, çünkü Leyla’ya hiç mektup yazmamıştım. Zarfın üzerinde adımı gördüm. Açılmış, yıpranmıştı. Mektubu açtım ve imzayı okuyunca yüreğim sıkıştı: **Lale**.
Lale, gençlik aşkımdı. En iyi arkadaşım Murat’la onu öpüşürken görünce kalbim kırılmıştı. Leyla’yla da o dönemde çıkmaya başlamıştım. Sonradan mutlu olduğumu sanıyordum.
Mektup 55 yıl önce yazılmıştı. Yeğenim okudu: *“Sevgili Mehmet, belki şaşıracaksın, ama artık söylemeliyim. Bir çocuğumuz var. Hamile kaldığımda korktum, Murat’a danıştım. O an sen geldin ve bana kızdın. Dinlemedin. Üç ay sonra evlendin. Çocuğumu tek başıma büyüttüm. Şimdi kanserim. Oğlumuz Altan altı yaşında. Ona sahip çıkabilir misin?”*
Gözlerim doldu. Leyla bunu benden saklamıştı! Oğlum yetim kalmış, kim bilir neler çekmişti. Mektup, tam da evlat edinmeyi konuştuğumuz zamana denk geliyordu. Leyla’nın “başkasının çocuğunu sevemem” sözü aklıma geldi.
Kıskançlığı yüzünden oğlumu kaybetmiştim. Belki de hiç çocuk istememişti. Yeğenim Altan’ı bulmak için uğraştı. Sonunda 60’lı yaşlarında bir adam çıktı karşımıza.
Tanıştığımızda, Lale’ye benziyordu ama gözleri bendendi. Torunlarım olduğunu öğrendim. En küçük torunum, bana “Mehmet” adını vereceklerini söyledi. Sonunda bir ailem vardı.
**Hayat bana şunu öğretti:**
1. Birlikte yaşadığımız insanı asla tam tanıyamayabiliriz.
2. Hiçbir şey için geç değil. Bazen en güzel hediyeler en son gelir.
