Emine artık emin ki, genç yaşta boşanıp hayatını kocasız sürdüren kadınlar çok daha mutlu. Kendi deneyimlerine dayanarak böyle düşünüyor.
“Belki bazı kadınlar bana katılmayabilir,” diyor arkadaşı Ayşe’ye, “ama artık böyle hissediyorum.”
“Olabilir, ama bence her kadının kendi kaderi var, bu yüzden herkes adına konuşmak doğru olmaz,” diye tereddütle cevap veriyor Ayşe. “Çünkü bazıları ilk evliliklerinde mutsuzken, ikincisinde mutlu olabiliyor, hatta üçüncüsünde bile.”
“Belki, tartışmayacağım, ama yine de kendi fikrimde ısrarlıyım,” diyor Emine. “Benim durumuma bakarsak, büyük bir stres yaşadım. İleride yaşlılık var, o ise bütün duygularımı çiğnedi. Artık kimseye güvenmiyorum.”
Emine, kocası Mehmet, aynı apartmanda yaşayan kayınvalidesi ve on dört yaşındaki oğlu Deniz, yeni yılı evde kutluyordu. Her şey güzeldi; Emine akşamdan sofrayı hazırlamıştı, kayınvalidesi de yardım etmişti. Ailecek eğlenceli bir gece geçirdiler. Bir Ocak sabahı geç uyandılar, çünkü geç saate kadar oturmuşlar, dışarıdan havai fişek sesleri geliyordu. Kayınvalidesi daha erken ayrılmıştı.
Bu yıl Emine için zor ve beklenmedik bir şekilde başladı. Öğle vakti Mehmet aniden ortadan kayboldu. Arabasına atladı, kimseye bir şey söylemeden gitti.
Gece olduğunda uyuyamadı. Aklına kötü düşünceler geldi.
“Ya Mehmet kaza geçirdiyse?” diye endişelendi.
Telefonunu bekledi, belki birinden haber gelirdi. Ama sessizlik vardı. Mehmet’in telefonu kapalıydı. Bütün gece uyuyamadı, sabah başı ağrıyordu, tansiyonu yükselmişti. Çaydanlığı koydu. Bir süre sonra telefonuna Mehmet’ten bir mesaj geldi: “Beni arama, senden ayrıldım.”
Elleri titredi, kalbi hızla çarpmaya başladı. Ne yapacağını bilemedi.
“Kayınvalideme gidip mesajı göstereyim,” diye düşündü, ama sonra vazgeçti. “Şimdilik onu üzmeyeyim.”
Sonra birden aklına geldi:
“Ya oğlundan yanaysa? Hayır, gidip göstereceğim.” Kararlı adımlarla komşu kapıya yürüdü ve zile bastı.
“Al bak, oğlun bana ne mesaj atmış,” diye öfkeyle söyledi.
“Emineciğim, bu olamaz! Hiçbir şey demedi ki! Sen hiçbir şey fark etmedin mi?” diye şaşkınlıkla sordu kayınvalidesi.
“Yok, senin de ondan yana olduğunu düşündüm.”
“Aman Emine, ben mi? Bilseydim ona çoktan aklını başına getirirdim! Ama artık iş işten geçmiş,” dedi elleri titreyerek. “Sakın üzülme, ben hep senin yanında olacağım. Oğlumun bu yaptığını asla kabul etmem!”
Emine, kayınvalidesinin de habersiz olduğunu anladı, ama en azından Mehmet’in sağ olduğunu öğrenmişti. Aklından neler geçmemişti ki…
Kahvaltı yapmak istemedi. Mehmet’in bir hain olduğunu düşünüyordu. Yüzüne karşı söyleyemedi, gizlice kaçtı.
“Bir daha arayayım, belki bu kez açEmine telefonu eline alıp Mehmet’i tekrar aradı, ancak bu kez çalan numara artık kullanılmıyordu, böylece onun gerçekten gitmiş olduğunu sonunda kabullenmek zorunda kaldı.
