Deniz kenarındaydı
“Biraz dinlenmelisin, daha ne kadar çalışacaksın, Aylin? Sana hiç benzemiyorsun, nerede o ateşli bakışların, nerede o herkesi neşelendiren rengârenk enerjin? Boşandın işte o… – annesi küfürlü bir söz ekledi – iyi yaptın, üzülecek bir şey yok.”
“Anne, üzülmüyorum ki, boşanalı neredeyse bir yıl oldu. Alıştım artık. Kızım da bana yalnız bırakmıyor zaten. Hem Elif’im yaşıtlarından çok daha olgun. Henüz on iki yaşında olmamasına rağmen bazen bana şaşırtıcı derecede bilgece şeyler söylüyor. Hep senin aldığın dergileri okumasından. Sürekli bir şeyler okuyor işte,” diye anlattı Aylin.
Kızıyla birlikte denize kaçmaya karar verdiler.
“İşte tam da bu yüzden Elif’in de dinlenmeye ihtiyacı var. O bizim küçük bilgemiz, okulda da çok başarılı, biraz rahatlamalı. Sana önerim, Elif’le birlikte denize gitmeniz. Lüks oteller veya turistik turlar şu an bütçemize uymaz ama küçük bir pansiyonda kalabilirsiniz. Sana biraz harçlık vereyim,” diye ısrar etti annesi.
“Anne, lütfen kabul et,” diye seslendi Elif, “Hem büyükanne de bize yardım edece.” Sonra şen bir sesle ekledi: “Belki sen de bizimle gelirsin büyükanne? Su ve güneş bitkilere nasıl hayat veriyorsa, biz de onlardan güç alacağız.”
“Aman Tanrım, bunu nereden öğrendin sen?”
“Tabii ki okudum. Büyükannenin dergilerinden. Hem okula gidiyorum, fark etmediysen,” diye güldü kızı.
Aylin’in izni yaklaşıyordu ve kızıyla birlikte denize gitmeye karar verdi.
“Kızlar, hoşça kalın. İzin zamanı geldi, çok mutluyum,” diyerek işten ayrıldı.
“İyi tatiller Aylin, bol bol güneşlen, denize gir ve belki bir de yakışıklı biriyle tanışırsın,” diye şakalaştı iş arkadaşları.
Tatil hazırlıkları başladı. Valizler hazırlandı. Alışveriş merkezine gidip yeni mayo ve şortlar aldılar. Elif heyecandan şarkı söylüyordu:
“Deniz kenarındaydı, kumların üstünde yürüyordu, o kızı izliyordu…”
“Kızım, bu da nereden çıktın?”
“Anne, dergide okudum.”
“Senin bu yaşında o dergileri okuman çok erken. Atmalıyız onları.”
“Anne, unuttun galiba, internet de var.”
“Onu da kapatırım.”
“Anneciğim, bu artık kişilik haklarına müdahale ediyorsun,” diye güldü Elif.
“Hadi hadi, kendini toparla da eşyalarını hazırla.”
“Anne, Ayşe bana çok gıcık oluyor. O da denizi görmek istiyor ama hiç gitmemiş.”
“Anladım. Ailesinin durumu zor. Annesi engelli, babası yok. Gerçekten çok zor bir hayatları var,” diye iç geçirdi Aylin. “Belki Ayşe büyüdüğünde hayat ona gülümseyecek ve annesiyle birlikte denize gidebilecek.”
“Belki, ama ne zaman olacak bu?” diye buruk bir sesle ekledi Elif.
Yola çıkmadan önceki akşam, kanepeye uzanmış deniz hayalleri kuruyorlardı. Birden Elif:
“Anne, belki orada kaderini bekleyen adamla tanışırsın?”
“Kim?” diye irkildi Aylin.
“Hani, hayatının aşkı. Okuduğum bir şey vardı: ‘Deniz kenarındaydı, köpüklerin arasında…’ İşte o köpüklerin arasından senin kaderin çıkacak.”
“Elif, sen neler düşünüyorsun böyle?”
“Tamam tamam, ben yatıyorum,” diyerek odasına koştu.
Trene bindiler. Yirmi dört saat sürecek bir yol. Aylin ve Elif camdan dışarıyı seyrederek geçen manzaraların tadını çıkardılar. Son deniz tatilleri dört yıl önceydi ve şimdi yeniden güzel bir tatil onları bekliyordu.
Akşamüstü istasyona vardılar, pansiyona yerleştiler. Ev sahibesi onları karşıladı:
“Kızım, burası sizin odanız. Diğer tarafta da bir genç adam yaşıyor. Adı Emre, çok efendi biridir.”
“Bize ne ondan?” diye geçirdi içinden Aylin.
“Anne, hadi denize gidelim. Eşyaları sonra düzenleriz. Belki hemen suya gireriz,” diye çağırdı Elif.
Aylin de gitmek istedi. Deniz çok uzak değildi. Bahçe kapısından çıktıklarında masmavi sular uzanıyordu.
“Hadi gidelim. Akşamüstü deniz keyfi güzel olur, güneş de yakmaz,” diye onayladı Aylin.
“Anne, ne kadar güzel!” diye coşkuyla bağırdı Elif. Terliklerini çıkarıp suya koştu, mutlulukla gülümsedi. Sonra kıyafetlerini üzerinden atıp tekrar dalgalara daldı. Küçük dalgalar kıyıya vurup geri çekiliyordu. Aylin de kıyıdaki köpükleri fark etti. Gerçekten de dantel gibiydiler.
Hava kararırken mutlu bir şekilde pansiyona dönd
