– İnsan hayatında neler olmaz ki, – diye düşündü yalnız kaldığı bir anda Sevgi, – bazen insanlar yıllarca birlikte yaşar, sonra bir anda ayrılıverirler, gerçekten şaşırtıcı. Benim de böyle tanıdıklarım çok, hatta kendim de öyleyim. Doğrusu ben zalim kocamla o kadar uzun yaşamadım, ama böyle bir geçmişim var.
Sevgi emekli olalı çok olmuştu, yalnızdı. Kızı evlenmiş, kendi ailesiyle şehirde yaşıyordu. Liseyi bitirince kasabadan ayrılmış, üniversiteye gitmiş, orada evlenmişti. Şimdi ancak ara sıra geliyordu, onların da vakti yoktu, ikisi de çalışıyordu. Torunu okula gidiyordu.
Daha çalışırken, iş arkadaşları kadınlar ona:
– Sevgi, hep tek başına ne diye oturuyorsun? Bak ne kadar bekâr erkek var. Dul olanlar da var, boşanmış olanlar da… Gazetelerde, dergilerde, internette bir sürü ilan var. Birisiyle tanışsana?
– İlk adımı atmaktan çekiniyorum, bir kadın olarak ben mi arayayım? – diye savuştururdu. – Hem boşanmış bir erkekse, demek ki bir sorunu vardır. İyi kocalardan kadınlar ayrılmaz, iyiler zaten hep evlidir. Onlara güven olmaz.
– Sevgi, kimse seni hemen evlenmeye zorlamıyor, konuşursun, beğenmezsen bir daha aramazsın. Ne olacak yani? – en çok ısrar eden Hale’ydi, o da gazete ilanıyla kocasını bulmuş, şimdi mutlu mesut yaşıyor, herkese akıl veriyordu.
### İlanla Tanışma
Nihayet Sevgi bir erkekle ilan üzerinden tanışmaya karar verdi. İlk başta telefonda numarayı çevirmek tuhaf ve korkutucu geldi, ama sonra anladı:
– Doğru ya, ne var bunda? Telefonda konuşuyoruz, birbirimizi görmüyoruz, beğenmezsem bir daha aramam.
Birkaç kez aradı, erkekler elbette farklıydı, ilk konuşmadan anlıyordu kiminle devam etmeyeceğini. Artık erkekler hakkında daha farklı düşünmeye başlamıştı.
– Demek ki her boşanmada erkek suçlu olmayabilir, kadın da öyle. Biz kadınlar da farklıyız, boşanmalarda bazen kadınlar da hatalıdır. Zaten, başkasının evinin içini bilemezsin.
Arada bir ilanlara bakıyor, fakat henüz kimse onu etkilememişti. Boşanmış erkeklerle daha az konuşmaya çalışıyor, yine de güvenmiyordu. Ama kader onu bir boşanmış adamla karşılaştırdı. Telefonda konuştular, ilk andan itibaren Cemal’i beğendi. Uzun süre telefonda görüştüler.
Cemal komşu kasabada yaşıyordu, konuşmalarından kendi evi ve küçük bir çiftliği olduğunu anlamıştı. Bu yüzden ilk daveti o yaptı:
– Gel benim eve, Sevgi. Uzun zamandır konuşuyoruz, çok şey paylaştık. Beğenmeseydin zaten devam etmezdin. Seni karşılarım, anlaştık mı?
– Tamam, anlaştık, – diye söz verdi.
Cemal gerçekten konuşma tarzı, kadınlara davranışıyla hoşuna gitmişti. Eski karısı hakkında kötü konuşmamıştı. Uzun yıllar evli kalmışlar, iki çocuk büyütmüşler, onları hayata hazırladıktan sonra ayrılmışlardı.
Sebep aramadı, kendisi de bu konuda konuşmayı sevmezdi, başkalarının hislerini anlıyordu. Geçmişi kurcalamaya ne gerek vardı?
Fakat bir şey onu şüphelendirdi:
– Cemal, çocuklarla görüşüyor musun? Sana geliyorlar mı?
– Hayır, görüşmüyorum. Annelerinin tarafındalar, telefon bile açmıyorlar, gelmek şöyle dursun, – bu cevap kafasını karıştırdı.
– Ne olursa olsun, çocuklar ebeveynleriyle iletişimini kesmemeli, – diye düşündü Sevgi. – Anne babasından ayrılsa bile baba ile bağını koparmamalı. Eğer baba ile çocuklar arasında iletişim yoksa, ciddi bir sebebi vardır, – buna kesinlikle inanıyordu, ama bunu Cemal’e söylemedi.
Nihayet yolculuk günü geldi. Telefonlaşarak buluşma ayarlandı. Cemal otobüsten nerede inmesi gerektiğini anlattı:
– Büyük bir trafo ve bir kavşak var, orada ineceksin. Ben seni orada bekliyor olacağım. Anladın mı?
– Evet, anladım. Kaybolmam umarım. Yoksa birine sorarım…
### Buluşma ve İkram
Otobüste giderken önce çok gergindi, ama yavaş yavaş sakinleşti. Kavşağı görünce ayağa kalktı, usulca indi. Hemen yanında uzun boylu, hoş görünümlü bir adam belirdi. Neşeyle ona bakıyordu, o da adama.
– Sevgi?
– Evet, benim, – diye gülümseyerek cevap verdi. Gülüşü Cemal’in hoşuna gitmişti.
– İşte ben de Cemal. Haydi, bak şuradaki benim atım duruyor, – diyerek siyah bir jipe işaret etti. – Gel, evimi gör.
Sevgi, Cemal’in onu otobüs durağında çiçekle karşılamasına sevindi. Bekletilmediği için de memnundu.
Eve çabuk vardılar. Büyük, iki katlı bir ev gördü. Bahçeye girdiler. Her yer tertemizdi, belli ki emek veren insanlar yaşıyordu burada.
Eskiden Cemal burada karısıyla yaşarmış. Sevgi, evin düzeninden kadın elinin hâlâ hissedildiğini anladı. Her şey rahat veEve girer girmez, Cemal’in yüzündeki gülümsemenin bir anda ciddiyete dönüşmesiyle, Sevgi bu adamın aslında ne kadar yalnız ve kırgın olduğunu anladı, ama yine de arkasını dönüp çıkmanın doğru olacağını düşündü.
