Bugün günlüğüme yazmak istiyorum. Hiç düşünmemiştim ki böyle bir acıyla karşılaşacağım. Hayatımın en zor günlerini yaşıyorum, içimdeki bu yükü paylaşmam gerekiyor. Belki birileri beni anlar, belki de bu hikâye bir ders olur.
Adım Ayşe, 45 yaşındayım. Mehmet’le neredeyse çeyrek asır beraberdik. Yirmi dört yıl boyunca birbirimize sevgi, saygı ve güvenle bağlı olduğumuzu sanıyordum. Birlikte pek çok zorluğu aştık: evliliğin ilk yıllarındaki sıkıntılar, çocuklarla geçen uykusuz geceler, kredi taksitleri, ailevi hastalıklar… Hep omuz omuza mücadele ettik. Onun benim için bir destek, bir kader olduğuna inanıyordum.
Tüm bu zaman boyunca Mehmet, bana hiç şüphe duyuracak bir davranışta bulunmadı. Mükemmel değildi, ama olduğu hâliyle sevdim onu. Hiç telefonunu karıştırmadım, sorgulamadım. Evliliğimizin temelinin güven olduğuna inanıyordum. Ne büyük bir yanılgıymış…
Bir ay önce Mehmet’in ailesini ziyaret etmek için köye gitmeye karar verdik. Son anda işleri çıktığını söyleyip gelmedi. Israr etmedim, çocuklarla yola çıktık. Pazar günü kızım sıkılınca erkenden dönmek istedi. Eve girdiğimizde önce anlam veremedim. Yatak odasının kapısı aralıktı, tuhaf sesler geliyordu. Kapıyı ittiğimde gördüklerim… Tanrım. Bizim yatağımızda—çocuklarımızın doğduğu, el ele uyuduğumuz o yatakta—o yalnız değildi. Yanında bir kız vardı. Daha on sekiz yaşında bile olmayan bir çocuk. Nasıl bayılmadım, hâlâ bilmiyorum. Hemen üstünü çekiştirip bir şeyler giydi ve tek kelime etmeden kaçtı. Mehmet ise şok içinde, bir açıklama bile yapamadan duruyordu.
Oğlum, yirmi yaşında, neredeyse üstüne atlayacaktı. Zor tuttuk. Yirmi iki yaşındaki kızım ise “Artık sen benim babam değilsin!” diye haykırdı. Onu kapı dışarı ettiler. Sonra bir otelde kaldığını öğrendim. Ben… Mutfakta oturmuş, bunların gerçek olduğuna inanamıyordum.
Aynı gün boşanma davası açtım. Aynı havayı bile paylaşmak istemiyordum, ev mi kalır? Nasıl olur da bir yabancıyı—hem de bir çocuğu—bizim evimize, bizim yatağımıza sokabilirdi? İğrençti. Pis hissettim. İhanetin acısı sadece bana değil, çocuklarıma da yansımıştı. Bir anda ailemizi paramparça etmişti.
Sonradan öğrendim ki o kız bizim kızımızdan bile küçükmüş. Tahmin edebiliyor musunuz? Mehmet kırk dört yaşında. Ne oldu ona? Orta yaş krizi mi? Aklını mı yitirdi? Yoksa bu hep içinde miydi de ben göremedim mi?
Son yılları tekrar tekrar düşünüyorum. Mutlu değil miydi? Seyahat ediyorduk, hafta sonlarını birlikte geçiriyor, film izliyor, birbirimize yemekler hazırlıyorduk. Hep beni sevdiğini söylerdi. İnanıyordum. Şimdi anlıyorum ki böyle bir ihanetin karşısında hiçbir sözün değeri yok.
Her akşam boğazıma bir yumru takılıyor. Bazen yatak odasında gördüğüm o manzarayı hatırlayınca titremeye başlıyorum. Ne ağlamak, ne çocuklarla konuşmak, ne de arkadaşlarımın desteği bu acıyı hafifletmiyor. İyileşmeyen bir yara bu.
Çocuklarım onunla görüşmeyi reddetti. Onlar benim tek dayanağım. Ama biliyorum ki onlar da incindi. Nasıl bir babası, sadece bana değil, onlara da bunu yapabilir? Ailelerini ellerinden aldı. Peki ne uğruna? Birkaç ay sonra adını bile unutacak bir kız için mi?
Bundan sonra nasıl yaşayacağımı bilmiyorum. Sağlam sandığım her şey bir anda çöktü. Şaşkınım, içim boş. Hiç genç kızlara giden kocaların arasında olacağımı düşünmezdim. Bizimki farklı sanıyordum. Ama ne yazık ki hayatta hiçbir şey sonsuz değil.
Bazen aynaya bakıp kendime soruyorum: Nerede yanlış yaptım? Neden kader bana böyle vurdu? İyi bir eş, iyi bir anne, iyi bir ev kadını olmak için çabaladım. Kendimi aileme, evime, ona adadım. Karşılığı bu oldu.
Onu affedebilecek miyim? Sanmıyorum. Ama şunu biliyorum: Hayatta kalacağım. Kendim için. Çocuklarım için. Bir kadını kırmak kolay, ama ruhunu asla yenemezsiniz. Ağlamak iyi gelmiyor belki, ama yüreği temizliyor. Bir gün yeniden gülümseyebileceğim günler gelecek.
Bu, yeni bir hayatın başlangıcı olsun. Yalanın, ihanetin olmadığı bir hayat. Artık bu hikâyenin başrolü benim.
