Yutkunup gözyaşlarımı içime attım: Annelik tahtından düşen bir kadının hikayesi
Bu dünyada hep yalnızdım. Daha küçük bir çocukken bile öyleydim. Sekiz yaşıma bile basmadan anne-babamı kaybettim. Köyümüzün kenarındaki o eski evde ninemle kaldım. O, hem annem hem babam hem de hayatımdı. Onu da on beşimde kaybedince anladım ki artık güvenecek kimse yok. Tek başımaydım.
Ortaokuldan sonra evlendim. Aile olacağımı, sırtımı yaslayacağım birini bulacağımı sandım. Bir kızım oldu – küçük mutluluğum, güneşim. Ama eşim hayal ettiğim adam değildi: içkiye vurmuş, eli hep kalkardı. Onun yüzünden ne gözyaşı döktüm, kaç gece üstümü bile çıkarmadan uyudum, geç saatte kızgın gelecek diye titreyerek… Bir gün anladım ki kendim için değilse bile kızım için gitmeliydim. Boşandım. Küçücük çocuğumla baş başa kaldım, meteliksiz ve kimsesiz. Ama bir amacım vardı – onu büyütmek, okutmak, benim hiç sahip olamadıklarımı ona vermek.
Gündüzleri fırında çalıştım, geceleri ofis temizliği yaptım, hafta sonları evlere gidip ek iş aldım. Tipi mi yağdı, yağmur mu, fark etmezdi. Ama eve geldiğimde yüzüm gülerdi; kızım zorluklarımı görmesin diye. O büyüdükçe güzelleşti, ben ise… Onun hiçbir eksiği olmasın diye didindim durdum. Oyuncaklar, kitaplar, bisiklet. Kendime bir kuruş harcamadan ona elbiseler diktim, krediler çektim, prensesim her şeye sahip olsun diye.
“Anneciğim, sen dünyanın en iyisisin! Sen bir kraliçesin!” derdi. Bu sözler kanat takardı sırtıma.
Sonra lise, mezuniyet… Bir gün gözleri parlayarak geldi yanıma:
“Anne, bir elbise buldum! Çok güzel! Sadece bin lira…”
Bin lira! Benim bir aylık maaşım üç yüz liraydı. Ama başımı salladım sessizce. Ninemden kalan altın küpelerimi sattım. Onun hatırası, bir elbiseye gitti.
Üniversiteyi kazandı. Gururumdan uçuyordum! Daha çok çalıştım. Ama para yetmiyordu. Kira, okul, yemek, yol parası…
“Anne, Yunanistan’da iyi para kazanıyorsun ya? Biraz daha gönderebilir misin? Çok zorlanıyoruz…”
Oysa ben Atina’da sabah akşam ev temizliyordum. Şişen damarlarım, ağrıyan belim, temizlik malzemelerinden çatlayan ellerim… Ama çalıştım. Çünkü onun için her şeyi yapardım.
Yıllar geçti. Bir gün aradı:
“Anne, âşık oldum. Evleniyoruz.”
Şaşkına döndüm.
“Peki ya okul? Diploman?”
“Sonra hallederiz anne, merak etme!”
Yine didindim. Düğünü “insanlar gibi” olsun diye. Gelincik, davetliler, salon… Hatta gelin buketini bile ben ödedim. Sonra torunum doğdu. Arabası, beşiği, bezleri, mamaları… “Anne, yardım et, zorlanıyoruz.” Ve ben hep yardım ettim.
Bir gün cesaret edip araba almak istedim. Yeni değil, ikinci el. Belim ağrıyor, otobüslerde ömür geçmiyor. Belki çocuklarım destek olur diye düşündüm.
“Anne, aklını mı yitirdin? Sana araba mı alınır? Paran varsa torununa odasını yaptır, sana minibüs yeter!”
İşte o an anladım. Acıyla kavradım: Artık onlar için bir “anne-kraliçe” değildim. Onlar için sadece yaşlı, yorgun, ayak bağı olan bir kadındım. Genç hayatlarına engel oluyor, nefes almalarını zorlaştırıyordum. Artık bir yüktüm.
Dışarı çıktım. Yağmur altında bir banka oturdum. Gözümün önünden geçti her şey: Uykusuz gecelerim, nasırlı ellerim, mutfakta sessizce ağlayışlarım… Hepsi onun içindi. Şimdiyse… Şimdi kimsenin umrunda değildim. Ne anne olarak, ne nine olarak.
Eski paltomun koluyla gözyaşlarımı sildim.
“Önemli değil,” diye fısıldadım kendime. “Her zamanki gibi atlatırım.”
Ama içimde bir yerlerde hep aynı acı vardı. Unutulmuş, ihanete uğramış bir annenin acısı. Belki bir gün, o da anne olduğunda anlayacaktı. Her şeyi.
Ayağa kalktım. Yağmur şiddetlenmişti. Saçlarım sırılsıklam, ayakkabılarım su içindeydi ama yürüdüm. Yavaş. Dimdik. Çünkü ben bir anneydim. Daha önce hayatta kalmıştım, şimdi de kalırdım.
Okuyanlara tek bir şey söylemek isterim: Annelerinizi unutmayın. Onların değerini, size sağladıkları rahata göre ölçmeyin. Çünkü siz genç ve kaygısızken, onlar son güçlerini size verirler. Bir gün sıra size geldiğinde, aynı sözleri duymamanız dileğiyle…
