Yarının Farklı Olması İçin
Yine Ayşe, mutfaktan gelen yüksek sesli kavgalarla uyandı. Her zamanki gibi annesiyle babası ve akşamdan beri evde olan arkadaşları kavga ediyordu. Dokuz yaşındaki kız, hayatında hiç iyi bir şey görmemişti. Bazı çocukların sevgi dolu aileleri olduğunu biliyordu ama kendisi bunun nasıl bir şey olduğunu hiç deneyimlememişti.
Eskimiş, uzun zamandır yıkanmamış elbisesini giyip, sessizce mutfağın yanından sıvıştı. Kimsenin onu fark etmemesi için dua ediyordu. Ama ailesinin aklında Ayşe yoktu. Yerde boş şişeler, masada sarhoş olmuş yetişkinler vardı.
“Çabuk kaçmalıyım, bu gürültüyü duymak istemiyorum,” diye düşündü.
Evden fırlayıp bahçeye koştu ve eski, eğri duran kulübenin arkasına saklandı. Burası onun güvenli yeriydi. Burada sessizdi, ailesinin çığlıkları buraya ulaşmıyordu. Sık sık dizlerini kollarıyla sarıp küçük bir top haline gelerek burada otururdu.
Karnı çok açtı, gözyaşları yanaklarından süzülürken avuçlarıyla silmeye çalıştı. Hatırladığı ilk günden beri ailesi hep içiyordu. Kavgalar, bağrışmalar, kırılan tabaklar, hatta bazen yumruklar… Tüm bunlar onun günlük hayatının bir parçasıydı.
Şimdi yazdı, hava sıcaktı, kaçabiliyordu. Ama kışın okuldan gelir, derslerine oturur, kavga sesleri duyduğunda odasının köşesine saklanırdı. Sesler kesilene kadar beklerdi. Korkuyordu çünkü bazen öfke ona yönelirdi. Babası zaman zaman ona da vururdu.
Zaman geçiyor ama hayatında hiçbir şey değişmiyordu. Evde yiyecek her zaman azdı. Ayşe az yemeye alışmış, zayıf bir çocuk olmuştu. Özellikle bu yaz işler daha da kötüleşmişti. Eskiden annesini ara sıra ayıkken görür, onunla konuşabilirdi. Ama artık her şey berbattı.
Ne babaannesi ne de dedesi vardı. Babası yetimhanede büyümüştü, babaannesi ise Ayşe doğduğunda ölmüştü. Komşular ona acır, okuldaki kızlar böreklerinden pay verir, onu incitmezlerdi.
Bugün yine kulübenin arkasında oturmuş hıçkırıklarına boğuluyor ve hayal kuruyordu:
“Belki yakında annemle babam kavga etmez. Keşke yarın farklı olsa, keşke her şey düzelAyşe bir gün tüm bu acıların sona ereceğine ve yarının gerçekten farklı olacağına inanarak gözyaşlarını sildi, çünkü artık yanında onu sevecek bir annesi vardı.
