Restoran sahibi, evsiz bir kadını ve oğlunu temizlikçi olarak işe almıştı. Güvenlik kameralarını açtığında onun dans ettiğini gördü…
Güneş, kocaman kızıl bir disk gibi, çok katlı apartmanların arkasına batıyor, gökyüzünü al, altın ve bal rengi tonlara boyuyordu. Hava sonbahar kokuyordu—nemli yapraklar, bacalardan tüten duman ve sokak büfelerinden gelen uzak bir kahve kokusunun karışımıydı. İnsanlar eve koşuyor, gülüyor, sarılıyor, yaşıyordu. Ve Serhat, yalnız, unutulmuş zamanların bir anıtı gibi, boş arazide duruyordu. Sanki kendi gençliğinin mezarına bakıyordu.
Elleri, İtalyan markası yünlü ceketinin ceplerinde, kalın eldivenlere rağmen buz gibiydi. Sıcağı hissetmiyor, zamanı hissetmiyor, etrafındaki şehri hissetmiyordu. Geriye kalan tek şey göğsündeki zonklayan ağrı ve eski bir film şeridi gibi gözünün önünden geçen anılardı.
Önünde, paslı tellerin ardında, bir zamanlar müziğin yankılandığı, çiftlerin ritimle döndüğü, ilk aşkların yeşerdiği, yıldızlar altında ilk kez bir kızı öptüğü yer uzanıyordu. Dans pisti. Onun dans pisti. Eskiden gençlik, özgürlük, umut kokardı. Şimdi sadece otlar, pas ve rüzgarın seyrek hışırtısı vardı.
Bu yer onun için hem kutsal hem de lanetti. Burada mutlu olmuştu. Burada hayal kurmuştu. Burada her şeyi yapabileceğini hissetmişti. Şimdi, o çitin ardında dururken, ruhunun da bu boş arazi gibi otlarla, hayal kırıklıklarıyla ve yalnızlıkla kaplandığını hissediyordu.
Düşünceleri bir saat önce olanlara kaydı. Kader. Onun yıldızı. Onun kâbusu. Onun hatası.
Ofis loft tarzındaydı—tuğla duvarlar, sıcak ışık, deri kanepe, nadir viskilerle dolu bir bar. Ama hava buz gibiydi. Kader odanın ortasında, mermer ve zehirden yapılmış bir heykel gibi duruyordu. Bedeni yılların antrenmanıyla şekillenmişti, bakışları çelik kadar soğuktu. Ona öyle bakıyordu ki, Serhat hiçmiş gibiydi. Çöp. Atılması gereken.
“Benimle böyle konuşamazsın,” diye tısladı, sesi bir bıçak gibi kesiyordu. “Ben senin kafenin yüzüyüm. Bensiz sen hiçsin.”
Serhat pencerenin yanında, ona sırtını dönmüş duruyordu. Dönmek istemiyordu. O küstah maskeyi görmek istemiyordu. Gerçeği biliyordu: Evet, iyi dans ediyordu. Çok iyi. Ama ruhtan yoksun bir yetenek sadece bir gösteriydi. O artık insanlar için dans etmiyordu. Kendi için ediyordu. Şöhret için. Hayranları için, ki onları kendi malı sanıyordu.
“Aramızda hiçbir şey olmadı, Kader,” dedi sakin bir sesle, fırtına öncesi göl yüzeyi gibi. “Ve olmayacak. Sana minnettarım. Yılların için, müşterilerin için, gerçekten en iyi olduğun için. Ama öğrenmeyi bıraktın. Talep etmeye başladın, sunmaktan vazgeçtin. Her şeyin senin etrafında döndüğünü sanıyorsun. Bu son.”
Masaya kalın bir zarf bıraktı. İçinde bir yıllık maaşından fazlası vardı. Bu bir intikam değildi. Bir vedaydı. Yeteneğine saygıydı. Ama karakterine değil.
Kader zarfa bile bakmadı.
“Sözlerini geri al,” diye tısladı. “Gidiyorum. Ve senin imparatorluğun çökecek. İnsanlar benim için geliyordu. Bir ay sonra boş salonda oturan bir aptal olacaksın.”
Serhat sonunda döndü. Gözlerinde ne öfke ne de pişmanlık vardı. Sadece yorgunluk. Ve mutlak bir kararlılık.
“İşine son verdim,” dedi. “Kanunen iki haftan var. Müdür seni ödemelerle ilgilenecek. Bol şans.”
Arkaya bakmadan çıktı. Araba kapının önünde bekliyordu. Oturdu, klasik müzik açtı—sessiz, dingin—ve sadece sürdü. Amacı yoktu. Plansızdı. Sadece yol. Ve zihninde şarapnel parçaları gibi dolaşan düşünceler.
Bir saat sonra oradaydı. O çitin önünde. Gençliğinin önünde. Acısının önünde.
Ertesi sabah kafası gürültüyle uyandı, sanki içinde bir fırtına kopmuştu. Serhat kendini bir şeyi kaybetmiş gibi hissetti. Ama işini değil. Bir kadını değil. Kendini. Ve içinden gelen bir çağrıya cevap verir gibi aniden anladı—oraya geri dönmeliydi. O topraklara. Bir zamanlar güldüğü, dans ettiği, aşık olduğu yere.
Bagajdan paslı ama sağlam bir levye buldu. Boş araziye gitti. Tellleri çekti, aralıktan geçti—sanki geçmişe sızıyordu.
Mekan onu sessizlikle karşıladı. Rüzgar kuru yaprakları hışırdatıyordu, unutulmuş bir kitabın sayfalarını çevirir gibi. Eski ahşap sahne, hayattan yorulmuş bir dede gibi eğilmişti. Kapılar çivilenmiş, pencereler karanlık boşluklardı. Biri kırıktı.
İçeri baktı. Yarım karanlık. Toz. Örümcek ağları. Kırık sandalyeler, paslı çiviler, zamanın silip attığı afiş parçaları.
Yine de girdi. İstemesinden değil, hissediyordu—içerde bir şey onu bekliyordu. Belki bir cevap. Belki affediş.
Üç adım attı. Çürük zemin çatırdadı—ve çöktü.
Düşüş bir saniye sürdü. Ama o bir saniyede düşündü: “İşte bu kadar. Son. Neden? Gururum yüzünden mi? Yalnızlığım yüzünden mi? Kim olduğumu unuttuğum için mi?”
Taş ve tahta yığınının üzerine düştü. Böğrü ağrıyordu, elleri sıyrılmıştı, ama hayattaydı. Hayattaydı. Ve
