Ah, evladım, yanıma otur da sana bir hikâye anlatayım—sıradan bir hikâye değil, yürek burkan, rüzgârla savrulan eski bir kumaş gibi parçalanan bir hikâye. Ailemin nasıl bir mum gibi sönüp gittiğini, nasıl bu huzurevinde unutulmuş bir halde kaldığımı anlatacağım.
Bir zamanlar beş evladım vardı, bir elin parmakları gibi—her biri farklı, özel, kendi kaderi ve acılarıyla. Ufak bir kasabada, dedelerimin duvarlarını ördüğü bir evde yaşardık. O evi canımdan aziz bilir, ailenin her badireyi atlatacak sağlam bir temel olduğuna inanırdım.
Ama yıllar geçtikçe her şey, eski bir sıvada çatlaklar gibi dağılmaya başladı. İlk giden Ayşe oldu—en büyük kızım. Başarılı bir adamla evlenip büyük şehre, iş dünyasının karmaşasına gitti. Önceleri arardı, hatırımı sorardı. Sonra aramalar seyreldi. En sonunda cevap vermez oldu. “Çok meşgulüm, işlerim var,” derdi. Ben ise telefonun başında, bir gün beni hatırlayacağını umarak beklerdim. Bir gün öğrendim ki yeni bir hayat kurmuş, ben ise geçmişin silik bir gölgesiydim. O gün ilk kez yüreğimin kırıldığını hissettim.
İkinci giden, gözümün nuru Emir’di. Ruhu hassas, karakteri sonbahar rüzgârı gibi dengesizdi. İş sorunları vardı, kötü arkadaşlarla takılırdı. Ona yardım etmeye çalıştım, doyurdum, ısıttım, ama o gittikçe uzaklaştı. Bir akşam sarhoş gelip benimle kavga etti. Ağzından çıkan söz
