Kaybetmediğini geri getiremezsin: Gerçek mutluluk üzerine bir hikaye
Ah, evlatlarım, gelin de sobanın başına oturalım biraz, çünkü kemiklerim ağrıyor ama içimdeki sözler dışarı çıkmak istiyor. Dinleyin bakalım, hayat bazen nasıl da ilginç oyunlar oynuyor…
Çok eski zamanlarda, ağaçların daha uzun, yüreklerin daha sıcak olduğu günlerde, Anıl adında genç bir kadın yaşardı. Güzelliği sabah çiğindeki gelincik gibi, yüreği yeni pişmiş ekmeğin sıcaklığı gibiydi. Gülüşü ilkbahar güneşi kadar ılık, ruhu da bir pınar suyu kadar berraktı.
Bir gün, Volkan adında bir delikanlıya âşık oldu. Yakışıklıydı: geniş omuzlu, zift gibi kara kaşlı, sesi de Paskalya çanları kadar berrak. Ama ne yazık ki gururu kaynayan bir kazan gibiydi. Sanki dünya ona borçluydu ve hayatın önüne kırmızı halı sermesi gerekiyordu.
Evlendikten kısa bir süre sonra Anıl hamile kaldı. Birlikte doktora gittiler ve doktor, “Erkek olacak,” dedi. Volkan o kadar sevindi ki! Şehirde koşturup durdu, mirasçısı olacağı için övündü. Kafelerde şampanya söyledi, arkadaşlarına oğlunun ya büyük bir iş adamı ya da belki cumhurbaşkanı olacağını anlattı.
Ama hayat bazen planları değiştirir. Zaman geldiğinde, Anıl, ay ışığı kadar narin ve sessiz bir kız çocuğu dünyaya getirdi. Adını Aydan koydular, çünkü o, annesinin hayatındaki tek ışıktı.
Peki Volkan ne yaptı, biliyor musunuz? Doğumhaneye bile gelmedi. “Bana bir oğul lazım, mirasçı,” dedi. Kız çocuğunu, kendi annesine dediği gibi, “bir yerlere bırakabiliriz” diye düşündü. İşte böylece Anıl, bebeğiyle tek başına kaldı.
Nereye gidecekti? Kimden yardım isteyecekti? Sonunda, Nine Fatma’nın yaşadığı eski bir apartman dairesine taşındı. Ah, ne altın kalpli bir kadındı o! Sıcak çayını verir, bebek bezlerini yıkamaya yardım eder, bir sıkıntısı olduğunda hep yanında olurdu. Çünkü evlat, unutma: aile, her zaman aynı kanı taşıdığın insanlar değil, karanlıkta yanında duranlardır.
Mütevazı bir hayat sürdüler, lüksün içinden bile geçmediler. Anıl iki işte çalışıyordu: gündüzleri gazete bayiliğinde, geceleri de bir ofiste temizlik yapıyordu. Elleri soğuktan çatlamış, beli yorgunluktan ağrıyordu ama yüreği sıcaktı, çünkü bunları kime borçluydu? Büyüyüp güzel ve akıllı bir kız olan, gözleri içten gülümseyen kızı Aydan için.
Yıllar geçti. Aydan artık genç bir kız olmuş, annesine yardım ediyor ve üniversiteye gitmeyi hayal ediyordu. Bir gün, Anıl eve dönerken yol kenarında simsiyah bir Mercedes gördü. Arabanın yanında pahalı bir takım elbiseli, parmağında iri bir altın yüzük olan bir adam duruyordu. Yanında da on yaşlarında, tıpkı gençliğindeki gibi görünen bir oğlan vardı.
Anıl onu hemen tanıdı — Volkan. O da Anıl’a baktı ve donup kaldı. Tam o sırada, Aydan annesinin elini tutarak sessizce sordu:
— Anne, bu adam kim?
Volkan’ın yüzü bembeyaz oldu. Bu kızda kendini gördü — aynı gülümseme, aynı bakışlar. Onun kanı, onun evladı… ama onun değil, başkalarının emeğiyle büyümüş. İşte o anda anladı: mutluluğu kendi elleriyle reddetmişti.
Bir adım attı, bir şeyler söylemek istedi. Belki “Özür dilerim,” belki “Aptalın tekiydim.” Ama kelimeler boğazında düğümlendi. Çünkü şimdi ne yapabilirdi ki? Geçen yıllar geri gelmezdi, güven de altınla satın alınamazdı.
Anıl, kızını daha sıkı sıkıya kucaklayarak sakin bir sesle:
— Boş ver onu, güzel kızım, dedi.
Kendi yollarında yürümeye devam ettiler. Belki paraları çok değildi, ama en değerli şeye sahiplerdi — birbirlerine olan sevgi ve destek. Çünkü evlat, unutma: mutluluk parada, arabalarda ya da parlak yüzüklerde değildir. Mutluluk, sıcak ellerin ve samimi bir yüreğin olduğu yerde, seni koşulsuz seven ve bekleyen bir yürektedir.
Volkan’a gelince… O, lüksün içinde ama sevgisiz kaldı. Çünkü zamanında sevgiyi koruyamayan, altınlar içinde bile yüreğinin üşümesine engel olamaz.
İşte hayat böyle şeylerle dolu. Yanındakilerin kıymetini bil, çünkü bazen kaybedilen fırsatlar bir daha geri gelmez.
