Bugün günlüğüme yazarken, geçmişi düşündüm. Yirmi beş yaşındayım ve hayatta hem mutlulukları hem de hayal kırıklıklarını tattım.
Genç ve yakışıklı bir teğmen olan Emre, henüz askeri akademiyi bitirmişti. Sevgilisi Leyla’ya evlenme teklif ettiğinde, Leyla gözlerine inanamadı. İki yıldan fazla bir süredir görüşüyorlardı, ama Emre okuldayken pek sık buluşamıyorlardı. Askeri öğrencilerin izin alması kolay değildi.
“Leyla, hadi hemen nikâh işlemlerini başlatalım. Evlenelim, sonra ben görev yerime gideyim, orada bir düzen kurayım. Sen de sonra gelirsin, seni karşılarım,” diyordu Emre, mezun olmanın, rütbe almanın ve artık evli bir adam olmanın gururuyla.
“Kabul ediyorum,” dedi Leyla, içi sevinçle dolmuştu. Uzun zamandır içki düşkünü, sürekli kavga eden babasından ve ona göz yuman annesinden uzaklaşmak istiyordu.
Leyla’nın annesi, babası ayıkken onun tarafını tutar, önüne tabaklar taşır, sonra her şey yeniden başlardı. Kızlarına pek ilgi göstermezlerdi. Karnı doysun, üstü başı tamam olsun yeterdi. Babasının maaşını annesi, ancak kavga ederek alabiliyordu, sonra hepsini içkiye yatırırdı.
Leyla hayatında pek güzel şeyler görmemişti.
“Bir kızım olursa,” diye hayal kurardı, “onu farklı yetiş
