Otobüs Durağındaki Yaşlı Kadın Kayboldu — Ama Şehrin Yaptığı Kalpleri Eritti
Willow ve 3. Cadde’nin köşesindeki otobüs durağının kendine has bir havası vardı. Yaz sabahlarında ağaçların yapraları güneşi yere yansıtır, kışın ise karşıdaki fırından yükselen buhar camlı kulübeyi sıcak bir nefes gibi sarardı. Küçük, sıradan bir yerdi—üç bank, köşeleri kıvrılmış bir hat haritası, çentikli bir çöp kutusu—ancak Maplebridge halkı burada sessiz bir ritüel beklerdi.
Her sabah 08:15’te, Maviş Hanım—mavi yün paltosuyla, sıcakta bile, çünkü cebi tam iki kitap ve serçeler için bayat ekmek kabuklarına yetecek kadar genişti—gelirdi. Küçük ipek çiçekli şapkasını takar, şoförü ismiyle selamlardı. Bazen biner, bazen binmezdi. Önemli olan, orada olmasıydı—gülümseyerek, yavaş, ana caddedeki saat kulesi gibi istikrarlı.
Ta ki Eylül’ün parlak bir Salı gününe kadar. O gün gelmedi.
İlk başta kimse fark etmedi. İnsanlar geç kalmıştı; otobüs erken gelmişti; fırının önünde kuyruk vardı. Ama otobüs uzaklaştıktan sonra, kafeden bir barista—Leyla, on dokuz yaşında ve daima zamanla yarışan—sıcak bir çay koymak için koşarak karşıya çıktı. “Buyurun, Maviş Teyze,” dedi, boşluğa. Çünkü mavi paltoyu görünce hep bunu söylerdi. Çayı bıraktı, kaşlarını çattı. Bank bomboştu, sadece dünkü kırıntılar ve kol dayanağının yanında minik bir şey duruyordu.
Bir eşarp. Gökyüzü gibi mavi, ucuna küçük bir etiket dikilmiş.
Leyla alıp okudu: “Üşüyorsan, bu senindir. —M.T.”
Willow Sokağı’na baktı. Şapka yoktu. Kitaplar yoktu. Maviş Hanım yoktu.
Şehrin diğer ucunda, Ece bir ekrana bakıyordu. Maplebridge Gazetesi’nin genç muhabiriydi, belediyenin “bütçe onayı bekleniyor” diyen çukur listesiyle uğraşıyordu. Telefonu titredi.
Leyla: Bir şeyler ters gibi.
Ece: Ne oldu?
Leyla: Maviş Teyze gelmedi. Hiç kaçırmaz. Bir de eşarp bırakmış.
Ece’nin açıklamaya ihtiyacı yoktu. Beş blok ötede herkes “Maviş Teyze”yi tanırdı. Durağın bir koruyucu azizi varsa, o da Maviş Hanım’dı.
Ece fotoğraf makinesini omzuna attı. “Çıkıyorum,” dedi editörüne. “İnsan hikâyesi peşindeyim.”
Editörü Murat—beyaz saçlı, kahve kokan, altın kalpli—başını bile kaldırmadı. “İnsanın ilgisini çektiğinden emin ol.”
Dışarı, burnu pembeleştiren bir soğuk vardı. Ece durağa vardığında Leyla’yı önlüğüne sarılmış, boynunda mavi eşarp, çay bardağının buharı tüterken buldu.
“Bunu bırakmış,” dedi Leyla, eşarba dokunarak. “Hiç… Hiç böyle bir şey yapmamıştı. Eşarpları hep birine verirdi. Kütüphanenin arkasında uyuyan adama, geçen kış ceketsiz bekleyen çocuğa… Aniden böyle bırakması…”
Ece etrafına baktı. Fırının kapısı açılıp kapandı. Postacı Mehmet, yolu üzerinde durup selam verdi. O da bu durağın bir parçasıydı.
“Bu hafta gördün mü onu?” diye sordu Ece.
Mehmet çenesini kaşıdı. “Dün serçelere ekmek veriyordu. Bana naneli şeker verdi, ‘düşünmek için hava ne güzel’ dedi. Hep böyle enter
