Sokaktaki Bir Origami Turnası, Babamın Kayboluşunun Sırrını Açığa Çıkardı
Hayatım heyecan dolu veya anlamlı değildi, ta ki… ıslak bir kaldırımda gördüğüm kâğıttan turna, tam da babamın yirmi beş yıl önce kaybolmadan önce yaptığı gibi katlanmış olana dek.
Sadece göstermek için.
Ben, hikâyeleri tükenmiş bir yazardım.
Yani, teknik olarak değil. Her Perşembe, dergiye yazılar gönderiyordum. “En Sevdiğiniz Makarna Şeklinin Zihin Sağlığınız Hakkında Söyledikleri” gibi başlıklarla. İyiydi. Hızlı okunan, hafif gülümseten şeyler.
Ama editörüm Elif, daha fazlasını istiyordu.
“Bu sefer gerçek bir şey yaz, Canan. Duygulu. Yürekten,” dedi Zoom görüşmemizde, eğri duran gözlüklerinin ardından gözlerini kısarak ve üzerinde “Sözler Önemlidir” yazan bir bardaktan çayını yudumlarken.
“Tabii. Belki algoritma için mutlu bir son ve birkaç gözyaşı eklerim.”
Göz kırpmadı bile. Sadece keskin bir bakış attı. Sonra: klik. Görüşme bitti.
“Harika konuşmaydı,” diye mırıldandım kendi kendime.
Bilgisayarımı kapattım ve sandalyeme yaslandım. Dairem tarçın ve tozlu kitaplar kokuyordu. Sessizdi. Kulaklarınızda uğuldayan, fazla düşünmeye cesaret edip edemeyeceğinizi sorgulatan türden bir sessizlik.
Nihat, erkek arkadaşım, her zaman “az masraflı” olmamı sevdiğini söylerdi. Tabii ya. Bilmediği şey, “az masraflı”nın aslında yorgunluk demek olduğuydu.
Sadece göstermek için.
Nihat, yerel emniyet müdürlüğünde çalışıyordu, bu da her şeyi daha ironik hissettiriyordu. Eve kayıp insanlar, garip hırsızlıklar, “garip sesler” şikayetleriyle gelirdi. Gerçek şeyler. Önemli şeyler.
Peki ya ben?
Gecelerimi metaforlarla tartışarak geçiriyordum.
“İkimiz de bir şeylerin peşindeyiz. Sadece o bunu bir rozet takarak yapıyor.”
Montumu aldım. Belirli bir yere gitmek niyetim yoktu. Sadece hareket etmeye ihtiyacım vardı.
Dışarıda insanlar geçip gidiyordu. Sola döndüm. Sonra sağa. Sonra aslında hiçbir yere. Ta ki bir şey beni durdurana kadar.
Bir yağmur oluk
