**Günlük**
Bugün pencerenin önünde durdum, yağmurun camı dövüşünü izledim. Arkamdan eşim Eren’in sessiz adımları geliyordu, telefonuyla dairede dolanıp duruyordu. Saatlerdir biriyle konuşuyordu ama öyle alçak sesle ki tek bir kelime duyamıyordum.
“Eren, ne oldu?” diye dayanamadım, ona döndüm. “Bütün gün tuhaf davranıyorsun.”
Eren odanın ortasında durdu ve bana suçlu bir bakış attı. Telefonu hâlâ elindeydi, ekranında bildirimler yanıp sönüyordu.
“Elif, sana söylemem gereken bir şey var,” diye kekeledi. “Ama önce sakın hemen endişelenme, tamam mı?”
Kalbim hızla çarptı. On sekiz yıllık evliliğimizde Eren’in her tonlamasını öğrenmiştim. Böyle konuştuğunda, hep ciddi bir şeyler oluyordu.
“Söyle artık,” diyerek koltuğun kenarına oturdum.
“Annem geri dönüyor.”
“Nasıl geri dönüyor?” Şaşkınlıkla eşime baktım. “Nereden?”
“Antalya’dan. Ayşe’nin yanından. Kavga etmişler, şimdi bize geri gelmek istiyor.”
Sırtıma soğuk bir ürperme yayıldı. Kayınvalidem Nurhan Hanım, geçen aile kavgasından sonra altı ay önce küçük kızının yanına taşınmıştı. O zaman nihayet kendi evimizde rahat yaşayabileceğimizi düşünmüştüm, her şey hakkında onun eleştirileri olmadan.
“Eren, olmaz,” diye kararlılıkla söyledim. “Anlaşmıştık. Son seferde neler olduğunu hatırlıyor musun?”
“Elif, o benim annem,” diyerek yanıma oturdu. “Gidecek başka yeri yok.”
“Kendine ait bir dairesi var!”
“Şu an kiracılar oturuyor. Antalya’ya giderken uzun süreli kiraya verdi. Sözleşme yıl sonuna kadar.”
Gözlerimi kapadım ve sakinleşmeye çalıştım. Kayınvalidemle geçirdiğimiz o bitmek bilmeyen aylar aklıma geldi. Yemeklerim, temizliğim, çocukların yetiştirilmesi hakkındaki sürekli eleştirileri. Her adımım, her kararım…
“Ayşe’yle ne oldu?” diye sordum.
“Tam bilmiyorum. Annem sadece artık orada kalamayacağını söyledi. Damatla anlaşamıyorlarmış.”
“Peki bizde ne kadar kalacak?”
“Yıl sonuna kadar. Dairesi boşalana dek.”
Ayağa kalkıp odada bir tur attım. Dört ay. Tam dört ay, oğluna layık olmadığımı düşünen biriyle yaşamak…
“Eren, yapamam,” dedim, eşimin karşısında durarak. “Bunu tekrar yaşayamam.”
“Elif, lütfen,” diyerek ellerimi tuttu. “Değişti. Başkalarıyla geçirdiği bu altı ay ona çok şey öğretti.”
“Annen asla değişmeyecek. Bu ailenin tüm sorunlarında beni suçlu görmeye devam edecek.”
Eren sessiz kaldı. Haklı olduğumu biliyordu. Annesi gerçekten de beni hiçbir zaman kabullenmemişti, olmayan kusurlar bulmuştu.
“Ne zaman geliyor?” diye yorgun bir sesle sordum.
“Yarın sabah.”
“Yarın mı?” Şaşkınlıkla yerimden zıpladım. “Eren, aklını mı kaçırdın? Neden daha önce haber vermedin?”
“Bugün aradı. Biletini almış bile.”
“Harika,” diyerek başımı salladım. “Demek ki izin almayı bile düşünmedi. Doğrudan bizi hazırlıksız yakaladı.”
“Elif, ne yapabilirdim ki? Anneme ‘Hadi geceyi gar
