“Kızlar, beni affedin,” dedi gözleri dolu dolu. “Ne kadar büyük bir kavga çıkardım! Sizi suçladım!”
“Pikabım nerede? Nerede o?” Nilüfer Hanım’ın sesi tüm apartman dairesinde yankılanıyor, eski duvar kağıtlarını titretiyordu. “Sevgi! Sevgi Hanım! Hemen pikabımı geri ver!”
“Ne pikabı, Nilüfer Hanım?” dedi mutfaktan başını uzatan komşusu, ellerini önlüğüne silerek. “Aklınızı mı kaçırdınız? Hangi pikabı?”
“Numara yapmayın! Yün pikabım, rahmetli annemin bana miras bıraktığı o pikap! Çok iyi biliyorum ki onu siz aldınız!”
Sevgi Hanım derin bir nefes aldı ve koridora geçti, diğer komşular da orada toplanmıştı. Yaşlı Kemal Bey terlikleriyle odasından çıkmış, genç Ayşe ise kucağında bebeğiyle kapısının önünde duruyordu.
“Nilüfer Hanım, sakin olun!” dedi emekli adam. “Ne gürültü çıkarıyorsunuz! Bebek ağlamaya başladı!”
“Bebek umurumda değil!” diye bağırdı Nilüfer Hanım, ellerini sallayarak. “Pikabım çalındı! Annemin pikabı! Bana ondan kalan tek şey!”
“Yeter artık, sakin olun!” diye dayanamadı Sevgi Hanım. “Ne bu tela
