— Ne var yani? Bizim Volkan’la her şey yolunda. Örnek bir aileyiz, hiçbir sorun yok, çocuklar da iyi insanlar olarak büyüdüler.
— Volkan, yine anahtarlarını mı unuttun? — Neriman Hanım, kapıdaki tanıdık öksürüğü duyunca iç geçirdi. Kocası hiçbir zaman çalmazdı kapıyı, sadece beklerdi, onun açacağını bilirdi.
— Unuttum, — diye mırıldandı Volkan, daracık koridordan süzülürken. — Sabah acelem vardı, önemli bir toplantı vardı.
Neriman, ayakkabılarını ortada bırakıp geçmesini izledi ve sessizce onları yerine koydu. Kırk yıllık evlilik ona boş şeyler için kavga etmemeyi öğretmişti. Volkan fabrikada başmühendisti, önemli projelerden sorumluydu, evde huzur isterdi. O da onun ayakkabılarını yerine koyamaz mıydı?
— İşler nasıl gidiyor? — diye sordu eşi, ona bir tabak mercimek çorbası koyarken.
— Her zamanki gibi. Patron baskı yapıyor, işçiler anlamıyor, makineler eski. Ama idare ediyoruz, — Volkan gözlerini gazeteden ayırmadan sayfaları çeviriyordu.
Neriman, komşusu Ayşe Hanım’ın alkolik oğlundan dert yandığını anlatmak istedi ama vazgeçti. Volkan’ın işten sonra başkalarının dertlerini duymaya tahammülü yoktu.
— Bu arada, — diye birden başını kaldırdı kocası, — Mehmet Bey’e terfi teklif etmişler. Ankara’ya, genel müdürlüğe atanacak. İyi bir pozisyon, maaşı üç katına çıkacak.
— Onun için iyi olmuş, — diye onayladı Neriman, masayı toplarken.
— Beni de onun yerine önermiş, — diye ekledi Volkan alçak sesle.
Neriman elindeki tabaklarla donakaldı.
— Yani nasıl yani?
— Müdür gelecek hafta karar verecek. Eğer olursa, başmühendis yardımcısı olacağım. Maaş neredeyse iki katına çıkacak, sosyal haklar, uzatılmış izin…
Volkan sakindi ama Neriman sesindeki heyecanı duyabiliyordu. Onu çok iyi tanıyordu. Bu pozisyonu yıllardır hayal ediyordu ama asla açıkça belli etmezdi.
— Volkan, bu harika bir şey! — Yanına oturdu, elini tuttu. — Bunu hak ettin. Yıllardır dürüstçe çalışıyorsun, fabrikayı hiç yüzüstü bırakmadın.
— Daha belli değil, verirler mi vermezler mi, — diye omuz silkti ama yüzünden hayalini gördüğü o makamı düşündüğü belliydi.
O akşam Volkan alışılmadık derecede neşeliydi. Yeni projelerden, yapabileceklerinden, seyahatlerden, nihayet o eski Tofaş’ın yerine yeni bir araba alabileceklerinden bahsetti. Neriman dinledi ve onunla birlikte sevindi. Yemekten sonra müzik açıp mutfakta gençlik günlerindeki gibi dans bile ettiler.
Ertesi gün Neriman, bahçede Mehmet Bey’in eşi Fatma Hanım’a rastladı.
— Tebrikler! — diye gülümsedi komşu. — Mehmet dün anlattı, Volkan Bey onun yerine geçebilirmiş. Harika bir pozisyon, sizin adınıza çok sevindik.
— Teşekkür ederim, ama henüz kesin bir şey yok, — diye temkinli cevap verdi Neriman.
— Ne demek, neredeyse kesinleşmiş. Mehmet diyor ki başka aday bile düşünmüyorlar. Volkan Bey zaten bölümün en iyisi, herkes saygı duyuyor.
Neriman hafif bir yürekle eve doğru yürüdü. Demek Volkan boşuna umutlanmıyordu. Eğer Mehmet Bey öyle diyorsa, terfi neredeyse kesindi.
Evde kutlama yemeği hazırlamaya karar verdi. Markete gitti, et aldı, Volkan’ın sevdiği tatlılardan aldı. Yemek yaparken şarkı mırıldanıyordu. Kendini uzun zamandır ilk kez bu kadar mutlu hissediyordu.
Volkan geç geldi, yorgun ve somurtkandı.
— Ne oldu? — diye telaşlandı eşi.
— Önemli bir şey yok. Sıradan bir iş günü, — diyerek masaya oturdu ama yemeğe bile dokunmadı.
— Volkan, neden susuyorsun? Terfiyle ilgili bir şey mi duydun?
— Haftaya karar vereceklermiş.
— Sorun mu var?
Volkan uzun süre sustu, sonra derin bir nefes aldı:
— Anlatayım Neriman, işler o kadar basit değil. Rekabet çok. İbrahim de bu pozisyonu istiyor. Bir de şu yandaki atölyeden Selim var.
— Ama Mehmet Bey senin en iyi aday olduğunu söylemişti!
— Mehmet öyle demişti ama kararı o vermiyor. Hem İbrahim’in torpili var. Karısı belediyede çalışıyor, müdürün kayınbiraderinin yeğeni falan.
Neriman’ın yüreği sıkıştı. Yoksa her şey sandığı kadar pembe değil miydi?
Ertesi gün arkadaşı Leyla’ya gitmeye karar verdi. Leyla, aynı fabrikada insan kaynaklarında çalışıyordu, tüm atamaları, terfileri bilirdi.
— Leyla, — diye girdi hemen konuya, daha ayakkabılarını çıkarmadan, — Volkan’ın terfisi hakkında bir şey biliyor musun?
Leyla çaydanlığı koydu, kurabiyeleri çıkardı, karşısına oturdu.
— Böyle bir kadro olduğunu biliyorum. Ve Volkan gerçekten adaylardan biri.
— Başka ne biliyorsun? Rakipleri kim? Şansı ne?
— Neriman, anlarsın ya, resmî bilgileri paylaşamam, — diye duraksadı Leyla.
— Leyla, yıllardır arkadaşız! Bir şey söylesene. Volkan stres içinde, ben de nasıl destek olacağımı bilmiyorum.
Arkadaşı uzun süre sustu, sonra eğilip fısıldadı:
— Tamam, aramızda kalsın. Volkan’ın şansı yüksek. Gerçekten en iyi uzman o. Ama bir detay var. Yeni atama politikasını duydun mu?
— Ne politikası?
— Artık yönetici pozisyonlarına atamalarda sadece adayı değil, ailesini de inceliyorlar. Ahlaki durum, itibar
