Bazen hayat öyle beklenmedik dönüşler yapar ki, hiç hayal etmediğiniz yerlerde bulursunuz kendinizi. Mehmet Yılmaz’ın başına gelen de buydu—yılların emeğiyle beli bükülmüş, yumuşak bakışlı, sade ve çalışkan bir adamdı. Tek hayali çocuklarının mutlu ve huzurlu bir hayat sürmesiydi.
Mehmet, ailesi için her şeyini verdikten sonra bir gün terk edilmiş eşyalar arasında cevaplar arayacağını, unutulmuş bir yerde yapayalnız kalacağını hiç düşünmemişti.
Onun hikâyesi aslında her babanın hikâyesi olabilirdi—ailesini geçindirmek için uzun saatler çalışan, yorgunluğa ve acıya şikâyet etmeden katlanan, her zaman çocuklarını ön planda tutan bir baba…
Yıllar önce, sevdiği eşi Ayşe’yi kaybetmişti Mehmet. Onu düşünmediği bir gün geçmemişti. Ayşe’nin hatırası, iki oğlunu, Emre ve Can’ı büyütürken ona sessiz bir güç vermişti.
Sıradan bir öğleden sonra, pencereden süzülen günbatımı ışığı odasını aydınlatırken Can içeri daldı.
“Baba, sana bir sürprizimiz var!” dedi, sesi heyecanla çınlıyordu. Emre de arkasından gülümseyerek girdi.
Mehmet onlara şefkatle baktı. “Sürpriz mi? Benim için para harcamanıza gerek yoktu!” dedi, yine de içinde küçük bir gurur hissetti.
Oğulları ona bir zarf uzattı.
İçinde, sırt ve eklem tedavileriyle ünlü bir sağlık merkezinin bileti vardı.
“Bir arkadaşım yarı fiyatına sattı,” diye açıkladı Can. “Babası kullanamayacakmış. Senin de sırt ağrıların vardı—tam sana göre!”
Mehmet’in yüreği bir an burkuldu. Sonra gülümsedi. Sonuçta, böyle düşünceli çocuklar yetiştirdiğine göre bir şeyleri doğru yapmış olmalıydı. *Ah Ayşe,* diye geçirdi içinden, *keşke bunları görebilseydin.*
Ama bu hediye göründüğü kadar masum değildi.
Aylardır oğulları, Mehmet’in şehir merkezindeki üç yatak odalı dairesini satmasını öneriyordu. Parayı üçe bölüp Mehmet’e banliyöde küçük bir ev alacaklar, kalanıyla da kendilerine ev yapacaklardı.
Mehmet itiraz etmedi. “Artık çok şeye ihtiyacım yok,” diye düşündü. “Başımı sokacak bir çatı, uyuyacak bir yatak—yeter bana.” Üstelik Can evleniyor, Emre de ilk çocuğunu bekliyordu. Doğru olan buydu.
Bir hafta sonra, oğulları onu istasyonda uğurladı. Yıllar sonra ilk kez tatile çıkıyordu. Temiz hava, hafif egzersizler ve belki kendi yaşındaki insanlarla eski güzel günleri anlatacağı sohbetler için sabırsızlanıyordu.
Sekizinci gün, Emre ve Can yanına geldi.
“Baba, daire için bir alıcı bulduk. Pazarlık bile yapmayacakmış,” dedi Emre aceleyle.
“Harika! Hadi eve gidip toplanmaya başlayalım,” diye karşılık verdi Mehmet.
“Gerek yok,” dedi Can güven vererek. “Evrakları getirdik. Sadece vekâletnameyi imzala, gerisini biz hallederiz. Eşyalarını yeni evine taşırız, sen dönünce birlikte bir daire seçeriz.”
Oğullarına tamamen güvenen Mehmet imzaladı.
İki hafta sonra, dinlenmiş ve neşeli bir şekilde döndü.
“Her şey tamam,” dedi Emre. “Can bir ev bile aldı.”
“Ne güzel,” dedi Mehmet mutlu bir şekilde. “Hadi şimdi benim evimi bulalım.”
“Zaten bulduk,” diye cevapladı Emre arabaya binerken.
Yarım saat sonra, terk edilmiş, harap bir yazlık evin önünde durdular—çatısı yarı yıkık, duvarları yosun tutmuş, en az on beş yıldır yaşam belirtisi olmayan bir yer.
Mehmet inanamadı. “Burası mı?”
“Artık burası senin yeni evin,” dedi Can gözlerini kaçırarak.
“Bu… o eski yazlık! Burada yaşayamam,” diye itiraz etti Mehmet, sesi titreyerek.
“Sana daha iyi bir ev kiralayacak durumum yok,” diye mırıldandı Emre.
O an Mehmet anladı. Onun dairesini satmış, parayı paylaşmış ve ona bu harabeyi bırakmışlardı.
Uyum sağlamaya çalıştı. Elektrik yoktu, su yoktu, mobilya yoktu. Tozlu bir kutuda bulduğu eski bir battaniyeyle bir karyolada uyudu. Açlık ve yalnızlık, hiç olmadığı kadar ağır bastı.
Bir sabah, çaresizlikle yakındaki çöplüğe gitti—belki bir sandalye, bir tencere, işe yarar bir şey bulurum diye.
Kırık eşyaların arasında el yordamıyla aranırken elleri dondu. Çöplerin arasında eski hayatının parçaları vardı: Ayşe’nin düğün gününde hediye ettiği saat, çerçeveli bir aile fotoğrafı, bir zamanlar gururla giydiği doktor önlüğü, sevdiği kitaplar.
Hepsini atmışlardı.
Gözleri yaşla doldu. Kaybettiği sadece eşyalar değildi—anılar, yıllar, arkalarındaki sevgilerdi.
“Çöplükteki yaşlı adam”ın hikâyesi kısa sürede yayıldı. Daha önce hiç konuşmadığı komşular yiyecek, giysi, hatta bir lamba ve tencere getirmeye başladı. Zamanla, o harabeyi yaşanabilir bir yere dönüştürdü.
Bir gün yerel bir gazeteci geldi. “Neden oğullarınla yüzleşmiyorsun? Ya da şikâyet etmiyorsun?”
Mehmet iç çekti. “Onlar benim çocuklarım. Onları ben büyüttüm, seviyorum. Bana böyle davranıyorlarsa, belki ben de bir yerlerde hata yaptım. Onlarla kavga etmek istemiyorum.”
Gazeteci hikâyesini yazdı ve mahalle ona destek oldu. Birileri ona düzgün bir
