Mırnav Kayıp
Nazlı, evde misin? Emir daireye hızla girdi ve koridorda karısını görünce donup kaldı. Nazlı, dizlerinin üzerine çökmüş, hıçkırıklar içinde ağlıyordu. Telefonumun şarjı bitti, seni duyamadım. Ne oldu, anlatır mısın? Yüzün bembeyaz olmuş.
Mırnav kayıp Nazlı zorlukla konuştu. Evde yok.
Nasıl kayıp? Emir şaşırdı. Nereye gidebilir ki? Belki evin bir köşesine saklanmıştır?
Hayır. Kız kardeşin Burcu Onunla konuştum, dışarı çıkarken Mırnavın merdiven boşluğuna kaçtığını söyledi. Ama Emir, sen de bilirsin ki Mırnav asla kendi isteğiyle evden çıkmaz. Sokak onun için tehlikeli bir yer, neden çıksın ki? Bence Burcu onu bilerek dışarı attı
Ne?! Emir yumruklarını sıktı. Nerede şimdi o? Burcu nerede?
Sanırım markete gitti Bilmiyorum. Saatlerdir Mırnavı arıyorum ama bulamadım. Kimse de görmedi. Nasıl böyle bir şey yapabilir, Emir? Bir insan savunmasız bir canlıyı sokağa atabilir mi? Hem de kışın!
İnsan yapmaz. Ama Burcu Burcu yapar. Üstelik daha önce de böyle şeyler yaptı. Merak etme, bugün onun bu evde işi bitti.
***
Bir ay önce
Emir, otobüs durağına doğru yürürken, karların altından titreyen gri bir şey fark etti. Önce bir taş sandı. Ama taş titrer miydi? Merak edip yaklaştığında, küçük bir yavru kedi olduğunu gördü.
Vay canına diye mırıldandı Emir. Ne yapıyorsun sen böyle, küçük dostum?
Kedi yardım istemiyordu, sadece titriyordu. Soğuktan neredeyse donmuştu. Emir onu hemen ceketinin altına aldı ve eve götürdü. Nazlının tam da böyle bir kedi istediğini hatırladı.
Nazlı, sana bir sürprizim var! dedi neşeyle içeri girerken.
Ah, son zamanlarda beni şımartıyorsun, diyerek gülümsedi Nazlı. Altın küpeler, yeni telefon, şimdi de ne? Kayak tatili mi?
Daha iyisi! Emir ceketini açtı ve kediyi gösterdi. Onu sokakta buldum. Tam senin istediğin gibi, gri ve çizgili.
Aman Tanrım! Nazlı şaşırdı. Zavallıcık donmuş! Hemen bana ver, ısıtayım. Sen de üstünü değiştir, sofraya gel.
Böylece Mırnav, Emir ve Nazlının hayatına girdi. İsmini uzun uzun düşündüler, sonunda klasik bir isimde karar kıldılar: Mırnav.
Bence Mırnav ona daha çok yakışıyor, dedi Nazlı.
Katılıyorum, sevgilim.
Kasım sonuydu, ilk kar yağmıştı. Mırnav, sokakların zorluğunu hiç yaşamamıştı. Şanslıydı.
İki hafta içinde aileye tamamen alıştı. Nazlı ve Emir onu çok sevdi, o da onlara. Artık güvende olduğunu biliyordu.
Ta ki bir pazar sabahı kapı çalana kadar
Kim o? Emir gözlerini ovuşturdu. Saat sabahın yedisiydi.
Komşu olabilir mi? diye sordu Nazlı.
Kapıyı açtığında, kız kardeşi Burcuyu gördü. Yanında beş yaşındaki oğlu Can vardı.
Merhaba kardeşim! dedi gülümseyerek. Misafir geldik, umarım sakıncası yoktur.
Aslında
Biliyorum, haber vermeliydim. Ama durumum öyle bir hale geldi ki Kocam beni evden attı. Başka gidecek yerim yok. Biraz sizde kalabilir miyim? Yeni yılı da birlikte geçiririz, ne dersin?
Emir içten içe rahatsız oldu. Ama Nazlı, “Bir süre kalabilir,” dedi.
Burcu, ertesi günden itibaren Mırnavı sevmediğini belli etti. Sürekli şikayet ediyordu:
Bu kedi uykumu bozuyor! Canda alerji oldu, kesin ondan! Onu bir barınağa bırakmalısınız.
Asla! diye karşı çıktı Emir. Mırnav bu evin bir ferdi. Sen misafirsin, unutma.
Aralarında gerginlik arttı. Burcu, Mırnava kötü davranıyordu. Emir ve Nazlı evde yokken onu kovalıyordu.
Sonra, bir gün Mırnav kayboldu.
Burcu onu dışarı attı! diye ağladı Nazlı. Onu bulmalıyız!
Emir öfkeyle Burcuyu sorguladı. Ama o inkâr etti:
Kapıyı açtım, kendi kaçtı. Benim çocuğum önceliğim, bir kedi değil!
Emir onun yalan söylediğini biliyordu. Artık yeterdi.
Eşyalarını topla ve çık! diye bağırdı. Seni bir daha görmek istemiyorum!
Burcu ve Canı istasyona bıraktı. O gece, yılbaşı arifesinde, Emir ve Nazlı üzgündü. Mırnavı bulamamışlardı.
Tam saat 12yi vuracağı sırada, kapı tırmalandı.
Nazlı, duydun mu?
Kapıyı açtığında, Mırnavı gördü. Titriyordu ama eve dönmüştü!
Geri geldi! diye sevindi Emir.
Hemen ısıttılar, beslediler. Mırnav, Nazlının kucağında mırıldanıyordu.
Şampanyayı açalım mı? diye sordu Nazlı.
Tabii!
Kadehlerini kaldırdılar. Yeni yıl başlarken, bir mucize daha oldu: Nazlı hamileydi. Mırnav bunu hissetmişti bile
