Gülay Hanım, yine benim peynirli gözlemelerimi mi yediniz?! Aylin mutfağın ortasında boş ambalajı sallıyor.
Ortak olduğunu sanmıştım diye savunmaya geçiyorum.
Ne ortaklığı?! Özellikle Elif için almıştım! Başka hiçbir şeye alerjisi var!
Murat, gece vardiyasından yorgun argın odasından çıkıyor.
Anne, ne zamana kadar? Anlaşmamız vardı sol raf bizim!
Sol raf. Kendi buzdolabımda artık “onların” rafları ve “bizimkiler” var. Bir buçuk yıl önce “geçici olarak” taşınmışlardı. Ta ki bir ev bulana kadar. Geçici olan, kalıcı bir kâbusa dönüştü.
Nine, çantam nerede? Emre dairede koşturuyor.
Dede, bebeğimi gördün mü? Elif, kocamın kolunu çekiştiriyor.
Vedat, balkonda gazetenin arkasına saklanıyor. Kendi evinde saklanacak tek yer.
Tamamdır! Aylin birden patlıyor. Daha fazla dayanamıyorum! Murat, ya taşınıyoruz ya da çocuklarla anneme gidiyorum!
Nereye taşınacağız ki? Oğlum tersliyor. Ayda 15 bin liraya mı kiralayalım? Araba kredimiz var!
O zaman arabayı sat!
Delirdin mi? İşe neyle gideceğim?
Çocuklar ağlamaya başlıyor. Onları sakinleştirmeye çalışıyorum ama Aylin, Elifi kollarımdan çekiyor.
Gerek yok! Kendimiz hallederiz!
Yatak odama geçiyorum. Kapının çarpıldığını duyuyorum Murat çıktı. Sonra çocuk ağlamaları, Aylinin bağırışları.
Benim evimde. Vedatla otuz yıl yaşadığımız evde.
Akşam herkes hiçbir şey olmamış gibi davranıyor. Sessizce yemek yiyoruz. Çocuklar çatallarıyla tabakları karıştırıyor. Aylin, Murata bakmıyor bile.
Baba, tuzu uzatır mısın? diyor oğlum.
Vedat sessizce uzatıyor. Son zamanlarda hiç konuşmuyor zaten. Kendi evinde başkalarının kavgasından yorulmuş.
Yemekten sonra Murat mutfakta kalıyor.
Anne, bu sabah için özür dilerim. Aylin sadece gergindi.
Anlıyorum.
Hayır, anlamıyorsun! Birden patlıyor. Otuz beş yaşında anne babasının evinde yaşamanın ne demek olduğunu bilmiyorsun! Beceriksiz gibi hissetmeyi!
Oğlum
Gerek yok! Sizin de zor olduğunuzu biliyorum. Ama gidecek yerimiz yok!
Susuyorum. Ne diyebilirim ki?
Gece uyuyamıyorum. Vedatın salonda dolaştığını duyuyorum. Gençlere verdiğimiz oturma odasında Elif ağlıyor. Aylin onu sallıyor.
Sabah gürültüyle uyanıyorum. Mutfakta Emre tabak düşürmüş.
Önemli değil, diyorum, kırıkları süpürürken.
Annem kızacak, diye fısıldıyor torunum.
Annene söylemeyiz.
Bana sarılıyor. Küçük, sıcak, canım torunum. Onlar için her şeye katlanıyorum. Ama ne zamana kadar?
Bir hafta sonra Murat işten garip bir halde geliyor. Düşünceli ama asık suratlı değil.
Anne, baba, konuşmamız lazım.
Üçümüz mutfakta oturuyoruz. Aylin çocukları yatırıyor.
Karar verdim. Kredi çekip ev alıyorum.
Ne? Kalbim sıkışıyor. Ne kredisi? Oğlum, çok büyük para!
Anne, başka çaresi yok. Hepimiz çıldıracağız.
Ama yirmi yıl ödeyeceksin! Vedat uzun zamandır ilk kez konuşuyor.
Öderim. Yakın sokakta bir seçenek buldum. Küçük, ama bizim.
Yakın sokakta mı? Tekrar soruyorum.
Evet. Siz torunları görebilesiniz diye. Biz de yardım gerekirse.
Oğluma bakıyorum. Ne zaman büyüdü? Çoraplarını bulamayan çocukken, şimdi bir adam oldu.
Aylin biliyor mu?
Daha değil. Önce sizinle konuşmak istedim.
Vedat ayağa kalkıyor, oğlunun omzuna vuruyor.
Doğru karar. Erkek, kendi evine sahip olmalı.
Murat rahat bir nefes alıyor. Belli ki tepkimizden korkmuş.
Akşam Aylinle konuşuyor. Ağladığını duyuyorum sevinçten mi, korkudan mı bilmiyorum.
Kredi işlemleri, ev arama, endişeler Her şey bir sis içinde. Aylin bir heyecan bir panik arasında gidip geliyor.
Gülay Hanım, ya altından kalkamazsak? Ya Muratın işine son verirlerse?
Kalkarsınız. Gençsiniz, güçlüsünüz.
Ama yirmi yıl!
Ama kendi eviniz.
Taşınma günü. Taşımacılar eşyaları götürüyor. Çocuklar evler arasında koşuşturuyor bizimki yakın sokakta, beş dakika yürüme mesafesinde.
Nine, artık kendi odam var! Elif beni görmeye çekiyor.
Damdaki küçük oda. Ama kendine ait.
Harika! Döşerseniz saray gibi olur!
Akşam yeni evlerinde oturuyoruz. Dar ev küçük. Ama hava farklı. Aylin gülüyor, Murat şakalar yapıyor. Çocuklar kendi krallıklarını gösteriyor.
Anne, bizi affet, diyor birden oğlum. Bu bir buçuk yıl için.
Ne münasebet! Biz aileyiz!
Aynen. Ama aile ayrı yaşamalı.
Vedat kadehini kaldırıyor.
Yeni eve! Ve birbirimize misafirliğe gidebilmeye!
Bekleriz her zaman. Aylin bana sarılıyor.
Katlandığınız için teşekkürler.
Aman sen de!
Ama haklı. Katlandık. Ve sonuna kadar dayandık.
Boş evde ilk gece. Sessiz. Alışılmadık bir sessizlik.
Vedat, duyuyor musun Vedat!
Ne?
Çok sessiz!
Gülüyor.
Sonunda!
Sabah uyan
