Bizim bir yazlığımız var, köyde. Hafta sonları sık sık giderdik oraya bitkiler diker, sebzeler toplar ya da sadece şehir karmaşasından uzaklaşırdık.
Ama son zamanlarda gitmemek için sürekli bahaneler bulmaya başladı. Ya işi vardı, ya yorgundu, ya da başka bir mazeret. Üzerinde durmadım herkesin zor dönemleri olur elbet.
Ta ki bir gün komşumla telefonda konuşurken ağzından kaçırdığı şu cümleye kadar:
“Dün kocanı yazlıkta gördüm.”
Şaşkına döndüm.
“Olamaz! O zaman işteydi.”
“Hayır, kesinlikle onu gördüm,” diye ısrar etti.
Telefonu kapattım, aklımda en kötü düşünceler dönüp duruyordu. “Acaba bir sevgilisi mi var? Belki de onunla gizlice yazlıkta buluşuyor?”
Ertesi hafta sonu yine gitmeyeceğini söyledi.
“Belki ben tek başıma gideyim?” diye sordum.
“Hayır!” diye sertçe yanıtladı. “Endişelenirim, tek başına gitmeni istemiyorum.”
Bu kesinlik şüphelerimi daha da artırdı. Evden çıktığında, peşine düşmeye karar verdim. Tahmin ettiğim gibi yazlığa gidiyordu.
Biraz bekledim, sonra ben de yola çıktım. Eve yaklaştığımda kalbim deli gibi atıyordu. Kapıyı açtım ve dehşetten donakaldım. Keşke bir sevgilisi olsaydı da bunu görmeseydim.
Yavaşça içeri girdim ve dinledim. Sessizlik. Ama kulübeden tuhaf, ağır ve metalik bir koku geliyordu. Oraya doğru adım attım, kalbim yerinden fırlayacak gibiydi.
İçeride, ahşap kirişlerde hayvan derileri asılıydı. Bu bile başlı başına rahatsız ediciydi, ama gözlerim beni donduracak bir şeye takıldı: aralarında fazlasıyla insan derisine benzeyen bir şey vardı.
Gördüklerime inanamıyordum.
Tam o anda kapıda kocam belirdi. Her şeyi gördüğümü anlayınca yüzü bembeyaz oldu.
“Bu avcılık,” diye mırıldandı, bana doğru bir adım atarak. “Yeni başladım. Seni korkutmak istemedim”
Ona baktım, hareket edemiyordum. İçimde her şey yalan söylediğini haykırıyordu. Ama inanmış gibi yaptım. Zorla bir gülümseme çıkardım ve:
“Tamam. Anlıyorum. Sadece beklemiyordum”
Rahatladı, omuzları düştü. Sessizce eve döndük, ama sırtımda bakışlarını hissediyordum, acaba gerçekten inandım mı diye düşünüyordu.
O gece gözüme uyku girmedi. Sabah, işleri için çıkar çıkmaz, titreyen ellerimle polisi aradım. Biliyordum: en kötü düşüncelerimin doğru olduğunu sonradan öğrenmektense, onların kontrol etmesi daha iyiydi.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
