Bugün, her zamankinden yarım saat erken geldim ve kocamın hayatımı değiştiren sözlerine şahit oldum.
Selma, kayınvalidesinin evine otuz dakika erken varmıştı. Arabayı tanıdık bir evin önüne park edip saatine baktı. “Çok erken,” diye düşündü. “Ama ne gam, Muratın annesi beni her görüşünde sevinçle karşılar.”
Dikiz aynasında saçlarını düzeltip arabadan indi, elinde bir kutu baklava vardı. Güneşli bir gündü ve hava açan leylakların kokusuyla doluydu. Selma gülümsedi, Muratla daha evlenmeden önce bu sakin sokaklarda nasıl yürüyüşe çıktıklarını hatırladı.
Kapıya yaklaşırken bir anahtar çıkardıkayınvalidesi Ayşe Hanım, ona uzun zaman önce kendi anahtarını vermişti. Yavaşça kapıyı açtı, Ayşe Hanımı rahatsız etmek istemiyordu, belki uyuyordur diye düşündü.
Ev sessizdi, sadece mutfaktan gelen boğuk sesler duyuluyordu. Selma, kayınvalidesinin sesini tanıdı ve ona seslenmek üzereydi ki, duyduğu sözler kanını dondurdu.
“Selmadan bunu daha ne kadar saklayabiliriz?” diyordu Ayşe Hanım, sesi endişeyle titriyordu. “Murat, bu ona karşı adil değil.”
“Anne, ne yaptığımı biliyorum,” dedi kocası, ki onun şu anda işte önemli bir toplantıda olması gerekiyordu.
“Öyle mi? Bence büyük bir hata yapıyorsun. Masadaki belgeleri gördüm. Gerçekten aile işini satıp Amerikaya mı taşınacaksın? O… nasıl diyorsun… yatırım fonundaki Jessica yüzünden mi? Sana altın tepside Kaliforniyayı mı vaat etti? Peki ya Selma? Boşanma evraklarını hazırladığını bile bilmiyor!”
Selmanın elindeki baklava kutusu yere düştü ve tok bir ses çıkardı. Mutfaktaki konuşma anında kesildi.
Bir an sonra Murat holde belirdi, şaşkınlıktan yüzü bembeyaz olmuştu.
“Selma… erken gelmişsin…”
“Evet, erken,” dedi sesi titreyerek. “Gerçeği öğrenmek için tam zamanında.”
Ayşe Hanım oğlunun arkasından çıktı, gözleri yaşlı ve acı doluydu.
“Kızım…”
Ama Selma çoktan kapıya doğru dönmüştü. Duymayı son duyduğu şey, kayınvalidesinin sözleri oldu:
“Gördün mü, Murat? Hakikat bir gün mutlaka ortaya çıkar.”
Selma arabaya bindi ve kontağı çevirdi. Elleri titriyordu ama aklı berraktı. Telefonunu çıkarıp avukatını aradı. Eğer Murat boşanma evraklarını hazırlıyorsa, o da hazır olacaktı. Sonuçta, aile işinin yarısı onun da hakkıydı ve kaderinin arkasından çevrilen planlarla belirlenmesine izin vermeyecekti. “Altın Çiçekler” kuyumculuk zinciri, Muratın babası tarafından otuz yıl önce, küçük bir atölyeden başlayıp ülke çapında on beş şubeye ulaşan köklü bir markaydı.
Selma altı yıl önce pazarlama uzmanı olarak şirkete katılmış ve Muratla orada tanışmıştı. Evlendikten sonra aile işine tamamen dahil olmuş, online satışları başlatmış ve uluslararası siparişleri organize etmişti. Onun sayesinde şirketin kârı son üç yılda ikiye katlanmıştı. Şimdi Murat her şeyi satmaya mı karar vermişti?
“Bir saat sonra görüşelim,” dedi avukatına. “Altın Çiçeklerin satışıyla ilgili ilginç bilgilerim var.”
Telefonu kapattığında Selma gülümsedi. Belki de sadece erken gelmemişti, belki tam zamanında gelmişti. Artık geleceği kendi ellerindeydi.
Sonraki altı ay uzun bir hukuk mücadelesine dönüştü. Selma zamanla her şeyi öğrendi: Altı ay önce, Romadaki uluslararası bir kuyumculuk fuarında Murat, Amerikalı yatırımcı Jessica Brownla tanışmıştı. Jessica, Altın Çiçeklerin potansiyelini görmüş ve Muratı şirketi satmaya ikna etmişti. Hatta ona Silicon Valleyde yeni bir şirketin yönetim kurulunda yer teklif etmişti.
Murat, eşinin başarısı gölgesinde kaldığını hissetmiş ve aile geleneğinin yükünden sıkılmıştı. Bu fırsatı kendi başarı hikayesini yazmak için kullanmak istemişti. Üstelik Jessicayla aralarında romantik bir ilişki de başlamış, hatta ona San Francisco yakınlarında bir ev bile bulmuştu.
Mahkemede Murat, şirketin babasından kalan bir miras olduğunu savunarak kontrolü ele geçireceğine emindi. Ama Selmanın elindeki belgeler işleri değiştirdi. Onun pazarlama stratejileri ve online satışlarla şirketin kârını nasıl artırdığını kanıtlayan her şey saklıydı.
Üçüncü duruşmada finansal raporlar, onun çabalarıyla şirketin nasıl büyüdüğünü açıkça gösterdi. Selma pencerenin önünde durmuş, bahçedeki leylakları seyrederken asıl zenginliğin mücevherlerde değil, kendi değerini bilmekte yattığını anladı.
Bugün anladım ki, hayat bazen sana erken gelen bir ders verir. Belki de zamanında gelmeyen, bizim zamanımızdır.
