Bugün başımdan geçen olayı anlatacağım. Her zamanki gibi İzmir-Ankara otobanında seyir halindeydim. Yol tenhaydı; birkaç araba hızla geçip gidiyor, radyoda ise sevdiğim bir şarkı çalıyordu. Rahatlamıştım, aklım yolda değildi.
Aniden önüme bir köpek fırladı. Frene asıldım, lastikler gıcırdadı ve araba tam köpeğin burnunun dibinde durdu. Neredeyse ezilecekti.
Ama şaşırtıcı olan, köpeğin hiç korkmamasıydı. Kaputun önünde dikilmiş, bana bakıyor, gözleri parlıyordu. Öfkeyle havlıyordu.
“Kuduz mu bu?” diye düşündüm ve arabadan çıkmamaya karar verdim. Ama bir tuhaflık vardı… Gözlerinde çılgınlık değil, çaresizlik ve ısrar vardı, sanki benden bir şey istiyordu.
Fark ettim ki bakımlı bir köpekti; siyah-beyaz, temiz, sokak köpeği değildi. Demek ki bir sahibi vardı.
Peki neden bu kadar öfkeliydi?
Sonra yol kenarındaki çimlerde bir şey gördüm. Önce bir eşya sandım, ama dikkatlice bakınca kanım dondu: Çimenlerin üzerinde… bir bebek yatıyordu! Altı aylık kadar küçücük bir bebek, elini uzatmaya çalışıyordu.
Her şey bir anda anlam kazandı.
Bebek, yakındaki evden sürünerek çıkmıştı. Köpek onu fark etmiş ve peşinden koşmuştu. Bebek yola yaklaşınca, köpek kendi canını hiçe sayarak önüme atılmış, arabaları durdurmaya çalışmıştı.
Boşuna havlamıyorduyardım istiyordu.
Hemen arabadan fırladım, bebeği kucağıma aldım. Sapasağlamdı, sadece biraz korkmuştu. Köpek susmuş, havlama yerine hafifçe inliyordu.
Eve yaklaşıp kapıyı çaldım. Birkaç saniye sonra kapıyı, çocuğun annesi olan bir kadın açtı. Bebeği kucağımda görünce yüzü bembeyaz oldu, sonra şok ve minnetle ağlamaya başladı.
Olayı anlattım ve köpeği gösterdim. Köpek yanımızda oturmuş, bebeği izliyor, her şeyin yolunda olduğundan emin olmak ister gibi bakıyordu.
Kadın köpeğe sarıldı, boynuna sarılıp fısıldadı:
“Onu sen kurtardın…”
İşte o an anladım: Bu sadece sadık bir köpek değil, gerçek bir koruyucu melekti.
Bugün şunu öğrendim: Bazen en beklenmedik kahramanlar, dört ayaklı ve tüylü olabiliyor.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
