Ne yaptığımı anladım. 30 yıl birlikte yaşadığım eski eşimin yanına dönmek istedim, ama artık çok geçti Şimdi 52 yaşındayım. Ve hiçbir şeyim yok. Ne eş, ne aile, ne çocuklar, ne işhiçbir şey
Adım Vedat. 30 yıl boyunca eşimle yaşadım. Hep ailenin geçimini sağlamak için çalıştım, eşim de evle ilgilenirdi. Onun çalışmasını istemezdim. Evde kalması beni mutlu ederdi. Ama zamanla bana sinir olmaya başladı.
Birbirimize saygı göstererek yaşıyorduk, ama aşk sönmüştü. Bunun normal olduğunu düşündüm. Bana uygundu. Sonra her şey değişti. Bir akşam, bir barda Çiçekle tanıştım. Benden 20 yaş gençti. Güzel, nazik ve eğlenceliydi. Rüya gibiydi.
Görüşmeye başladık ve kısa sürede sevgilim oldu. İki ay sonra eşime yalan söylemek istemediğimi fark ettim. İşten sonra eve gitmek istemiyordum. Çiçeki sevdiğimi ve onunla evlenmek istediğimi anladım.
Birkaç gün sonra eşime gerçeği söyledim. Sahneye çıkıp bağırmadı. Sakin kaldı. Onun da beni sevmediğini düşündüm, bu yüzden bu kadar sakin karşıladı. Ama şimdi anlıyorum ki Ayşeyi ne kadar kırdığımı o zaman göremedim.
Boşandık. Yıllarımızı geçirdiğimiz evi sattık. Çiçek, eski eşime evi bırakmamam konusunda ısrar etti. Öyle yaptım. Ayşe küçük bir daire aldı. Ben de birikimlerimle Çiçek için iki odalı bir ev aldım.
Eski eşime yardım etmedim, tek kuruş vermedim. Parası olmadığını ve hemen iş bulamayacağını biliyordum. Ama o zaman umurumda değildi. Oğullarım benimle konuşmak istemiyordu. Annelerine ihanet ettiğimi hissediyor ve bunu affedemiyorlardı.
O zaman bunlar beni ilgilendirmiyordu. Çiçek hamileydi ve çocuğun doğumunu dört yıl bekliyorduk. Kısa süre sonra bir oğlumuz oldu. Ama çocuk ne bana benziyordu ne de Çiçeke. Arkadaşlarım onun benim çocuğum olup olmadığından şüphe ediyordu. Onları dinlemek istemedim.
Çiçekle hayatımız iyi gitmiyordu. Çok çalışmak, evle ve çocukla ilgilenmek zorundaydım. Çiçek sürekli para istiyor ve bir yerlere çıkıp gidiyordu. Ev dağınıktı, hiç yemek hazır olmazdı. Sabaha karşı eve döner, üstü başı alkol kokardı ve sebepsiz yere kavga çıkarırdı.
Sonunda işimi kaybettim. Yorgun, sinirliydim ve işimi kötü yapıyordum. Üç yıl boyunca hayatım böyle geçti. Sonra Çiçeki hiç sevmeyen ve çocuğun benden olup olmadığından şüphe eden kardeşim, DNA testi yaptırmam için ısrar etti. Sonuçta çocuk benim değildi.
Her şey ortaya çıkınca hemen boşandık. Bu arada, ne eski eşimle ne de oğullarımla hiçbir bağlantım kalmamıştı. Çiçekten boşandıktan sonra ilk eşimin yanına dönmeye karar verdim. Çiçekler, şarap, pasta aldım ve onun evine gittim. Meğer Ayşe artık orada yaşamıyormuş. Yeni ev sahibi bana yeni adresini verdi.
Oraya gittim. Kapıyı bir adam açtı. Meğer Ayşe iyi bir iş bulmuş ve bir iş arkadaşıyla evlenmiş. Mutluydu ve kendini iyi hissediyordu.
Bir süre sonra bir kafede karşılaştık. Bana dönmesini istedim. Bana aptalmışım gibi baktı ve gitti. Şimdi yaptığım hatayı anlıyorum. Ne istemiştim? Ne başarmıştım? Neden eşimi bırakıp genç bir kızla evlenmiştim?
Şimdi 52 yaşındayım. Ve hiçbir şeyim yok. Ne eş, ne iş, oğullarım bile benimle konuşmak istemiyor. Benim için en değerli olan her şeyi kaybettim. Ve bu tamamen benim hatam. Maalesef, bu hatayı asla düzeltemeyeceğim
