Düğünümüzde kayınvalidem konuklara gençliğimin “UTANÇ VERİCİ” fotoğraflarını gösterdi. Tam o sırada kardeşim onun geçmişteki bir balodan videosunu açtı.
Sema Hanım, kayınvalidem, mikrofonu aldı ve bir konuşma yapmak için ayağa kalktı. Yüzü yeni cilalanmış bir çaydanlık gibi parlayan bir gülümsemeyle salona baktı, misafirler nefeslerini tuttular.
“Yeni ailemiz hakkında birkaç kelam etmek istiyorum,” diye başladı tatlı ve yumuşak bir sesle, gözleri bana dikiliydi.
Masada, Can’ın elimi sıktığını hissettim. O henüz olan bitenin farkında değildi, ama ben içimi kemiren o hissi tanıyordumbir şeyler ters gidiyordu.
Ürperdim. Sanki omurgama bir buz bıçağı saplanmış gibiydi.
“Gerçek bir ailede sırlar olmamalı, değil mi?”
Parmaklarını şıklattı. Salonun ışıkları karardı, arkamızdaki dev ekranda Can’la benim mutlu düğün fotoğraflarımızın yerini başka bir görüntü aldı.
Ekranda18 yaşındaydım. Bir partide, saçlarım dağınık, gözlerim dalgın. Fotoğraf öyle kesilmişti ki, yabancı bir erkeğin kollarında çıplak yatıyormuşum gibi görünüyordu.
Salonda fısıltılar dalga dalga yayıldı.
O geceyi hatırlıyordum. Arkadaşım zehirlenmişti, sabaha kadar başında nöbet tuttum, sonra kendim de ateşler içinde yatağa düşmüştüm. O fotoğrafları eski sevgilimarkadaşımın abisiçekmişti. Sonra beni onlarla şantaj yapmıştı. Hepsi yok olsun diye para vermiştim. Ama nasıl burada çıkmışlardı?
Buz gibi bir gerçek çaktı beynimde: Kayınvalidem aramıştı. Bilerek. Eski hesapları kazmış, o adamı bulmuş, bu pis fotoğrafları satın almıştıbir zafer nişanesi gibi.
“Elif’imizin karakteri biraz ateşli, görüyorsunuz,” diye devam etti Sema Hanım, sahte bir şefkatle. “Ama biz modern insanlarız. Her şeyi anlayışla karşılıyoruz.”
Sonraki fotoğrafbir doğum gününde, kısa bir elbiseyle. Kamera açısı aşağıdan, iğrençti. Artık yanmıyordum, donmuştum.
Can’a baktım. Yüzü donuk, gözleri ekranla benim aramda gidip geliyordu. Aklı karışmıştı. Annemle babam taş kesilmişti. Ama kardeşim, Emre, ekrana değil, Sema Hanım’a bakıyordu. Gözlerinde öfke yoktudaha beter bir şey vardı: Soğukkanlı bir avcının bakışı.
“Önemli olan şimdi yerine oturmuş olması,” diyerek bir ara verdi, misafirlere yeni fotoğrafı “sindirme” fırsatı verdi. “Ailemize hoş geldin, nasıl biri olursan ol.”
Kocası, Can’ın babası, başını öne eğmiş oturuyordu. Karısına baktığında gözlerinde utanç vardı, ama itiraz edecek cesareti yoktu. Hep onun gölgesinde kalmıştı.
İşte o an anladım: Savaş çoktan başlamıştı. Ben sadece fark edemeyecek kadar saf
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
