Güzin, hastanenin soluk, çatlamış kapılarında taştan yontulmuş gibi duruyorduhareketsiz, içinden sıkışmış, yalnızlığın ağırlığıyla. Kollarında yeni doğmuş Aylin’i sıkıca tutuyordu, onu ince mavi bir battaniyeye sarmıştı, bu renk o kasvetli geceye fazla neşeli geliyordu. Mavibeklenen renkti. “Oğlumuz olacak!” diye sevinmişlerdi. Ultrason “erkek” gösterdiğinde, kocası Cemal, yarış atı gibi koşarak gelmişti, gözleri heyecanla parlıyordu:
“Oğlumuz olacak, Güzin! Varisimiz! Dünyayı yöneteceğiz!”
Dizlerine vuruyor, kahkahalar atıyor, karşıdaki kafeden şampanya sipariş ediyordu, sanki oğullarının şimdiden dünya şampiyonu ya da en azından bir banka müdürü olduğunu görüyordu.
Ama hayat, her zamanki gibi, planlarla dalga geçti.
Bebek bir kız oldu.
Sessiz, neredeyse ağırlıksız, suya vuran ay ışığı gibi. Gece yarısı doğdu, çığlıksız, sadece iri, berrak gözyaşları yanaklarından süzülüyordusanki anlamıştı: Sen beklenen değilsin.
Cemal gelmedi. Ne doğuma, ne taburcuya. Telefonu sustu. Güzin, kaynanasını aradıkadın soğuk, dişlerinin arasından tısladı:
“Bırak gezsin. Erkek evlat ister adam. Kız mı? Versene bir yere.”
Bu sözler Güzini yüreğinden bıçaklamıştı.
Ağlamadı. Topladı eşyalarını, minik kızını kucağına aldı ve gitti.
Nereye?
Hiçliğe.
Daha doğrusu, şehrin kenarında, aylık 300 lira karşılığında bir odasını kiraya veren yaşlı Zehra Teyze’nin yanına. Yüzü kırışıklarla dolu, ama elleri sıcak, kalbi merhameti unutmamış bir kadındı. Sıcak çay getirdi, bezleri yıkadı, Güzin yorgunluktan düşmek üzereyken yulaf lapası pişirdi.
İşte o an Güzin anladı: Aile, kan değil, her şey yıkılırken yanında duranlardır.
Yıllar, sonbahar yaprakları gibi rüzgârla savrulup geçtihızlı, acımasız.
Güzin iki işte çalışıyordu: gündüzleri bakkalda tezgahtarlık, geceleri ofis temizliği. Elleri soğuktan ve kimyasallardan çatlamış, sırtı ağrıyordu, ama Aylin’in gözleri ışıl ışıldı.
Kız, akıllı, güzel, gözlerinde bütün bir gökyüzünü taşıyan biri olarak büyüdü. Babasını sormadı. Sormak istemediğinden değil, sadece biliyordu: Bu soru annesini yaralardı.
Ve Güzin, artık acısız yaşamayı öğrenmişti. Cemal’in adını bile unutmuştu.
Yoksa kendini unutmaya mı zorlamıştı?
Ama bir akşam, işten dönerken, gri gökyüzünün altında onu gördü.
Siyah bir Mercedes’in yanında duruyordu, motor kaputuna yaslanmış, bileğinde altın yüzük, yanında yedi yaşlarında, tıpkı Cemal’e benzeyen bir oğlanaynı bakış, aynı duruş, sadece gözlerinde bir küstahlık.
Cemal, Güzin’i görünce dondu.
Sanki zaman yüzüne tokat atmıştı.
Onu hemen tanıdı. Ve içinde bir şeyin kırıldığını hissetti.
“Güzin?.. Sen… nasılsın?..”
Güzin sessizdi. Çantasını bir kalkan gibi tutuyordu.
Sonra adım atan Aylin oldu.
Ufak tefek, ama gözlerinde öyle bir güç vardı ki, sanki bütün evreni korumaya hazırdı.
“Anne, bu kim?”
Sesi yumuşaktı, ama camın taşa çarpması gibi keskin.
Cemal’in yüzü sarardı.
Çünkü gördü: Karşısında onun kızı duruyordu.
Sadece bir kız değil.
Reddettiği, terk ettiği hayatının kanıtı.
Aylin’in yüzüGüzin’in gözleri, onun yumuşaklığı, ama Cemal’in elmacık kemikleri, onun çizgileri.
Tanımamak imkânsızdı.
“Bu… bu…”
Arabanın kapısından bir kadın fırladıleopar desenli manto, platin saçlar, zoraki bir gülümseme.
“Cemal, bunlar da kim? Kokuyorlar!”
Oğlan burun kıvırdı:
“Baba, hadi gidelim! Pis bunlar!”
Ama Cemal duymuyordu.
Aylin’e bakıyordu.
Kabul etmediği, doğmadan reddettiği küçük kızına.
Gözlerinde, yıllar sonra ilk kez, bir şey yanıyordu:
Suçluluk.
Kayıp.
Asıl mutluluğu, “erkek evlat” saplantısı uğruna nasıl reddettiğini anlamıştı.
Güzin, Aylin’in elini tuttu.
“Hadi kızım. Bizim burada işimiz yok.”
Gittiler.
Yavaş, gururlu, arkalarına bakmadan.
Cemal ise orada, felç olmuş gibi kaldı.
Tüm dünyası bir anda çökmüştü.
Onların ardından baktıihanet ettiği kadına, aslında mutluluğu olması gereken kızına.
Ve hayatında ilk kez anladı:
Gerçek mutluluk, para değil, araba değil, şampiyon oğullar değil.
Senin ittiğin sevgidir.
Evde, küçük odada, sıcak mercimek çorbası kokusu vardıZehra Teyze yine yemek bırakmıştı.
Aylin sessizdi.
Güzin onu kucağına aldı.
“Bir şey yok, güneşim. Unut gitsin.”
“Anne, o kimdi?”
Güzin iç çekti.
“Eskiden yanımızda olan biri. Artık değil. Düşünme onu.”
Yalan olduğunu biliyordu.
Gerçek, Aylin büyüdükçe büyüyecekti.
Bir gün her şeyi öğrenecekti.
Ama şimdi, Güzin onun çocukluğunu korumak istiyordu.
Cemal ise hâlâ orada, heykel gibi duruyordu.
Platin saçlı kadın bağırıyor, oğlan d
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
