“Bunu asla tamir edemezsin.” Ona güldüler… ama sonra yaptığı şeyi kimse beklemiyordu.
“Bunu asla tamir edemezsin.” Ona güldüler, ama sonra yaptığı şeyi kimse beklemiyordu. Başını kaldırmadı. Çenesi sıkılı, yumrukları gergin, anahtarı sıkıyordu. Herkesin onu alay ve küçümsemeyle izlediğini hissediyordu. Önündeki motor, bozulmak üzere tasarlanmış gibiydi. Bu kamyoneti ona bir test olarak vermişlerdi, ama gerçeği biliyordu. Bu bir beceri testi değil, kılık değiştirmiş bir aşağılama oyunuydu.
Tamirhanenin sahibi Hüseyin Bey, anahtarları uzatırken gülümsemişti, ardından gri takım elbiseli adam yüksek sesle, “Bunların harcı değil,” demişti. Herkes güldü. Ama Ayşe gülmedi. Takım elbiseli adam, kravat takmayanlara, hele de yüzü yağ içindeki bir kadına asla güvenmeyen kibirli bir iş adamıydı: Cem Demir. Kamyonetin yakıt enjeksiyon sistemindeki sorunu, diğer hiçbir tamirci tam olarak teşhis edememişti.
Ama bunu Ayşeye vermelerinin nedeni bu değildi. Ona vermişlerdi çünkü başarısız olacağını biliyorlardı. Bu, “bir kadının motor başında sadece süs olabileceği” eski inancını kahkahalarla pekiştirmenin mükemmel bir yoluydu. Ayşe bağlantıları kontrol ederken, arkasındaki fısıltıları duyuyordu: “Bir şeyi kıracak.” “Motora pembe bir kurdele takalım.” “Bu iş ona göre değil.” Sözler sırtında bıçak gibiydi. En kötüsü, küçümseyen bakışların aslında meslektaşlarından gelmesiydi.
Özel bir alet istediğinde, biri kahkahalarla, “Ne, tamirci mi oynuyorsun yoksa şimdi ağlayacak mısın?” diye karşılık verdi. Bakmadı bile. Onlara bu zevki tattıramazdı. Ne zaman bir sorun bulsa, erkekler onu geçersiz kılmak için bir bahane buluyordu. Hiçbir şey yeterli değildi. O burada kapris yapmak için değildi. Yıllarca babasının yanında çalışmıştı, hatta hasta düşüp aile tamirhanesini kaybettiklerinde bile. Kendi kendine çalışmış, sertifikalar almış, oradaki pek çok kişinin zorlanacağı sınavları geçmişti. Ama hiçbiri önemli değildi.
Onlar için Ayşe rahatsız edici bir yabancıydı, korumak istedikleri düzeni bozan bir figür. Elleri yağ içinde, paslı bir civatayı zorlarken, haklı olduklarından emindiler. Cem, kollarını bağlamış, Ayşenin ensesine nefesini hissettirecek kadar yaklaştı: “Kendine iyilik yap kızım, bunun senin işin olmadığını kabullen. Pes edersen kimse seni yargılamaz. Tam tersine, kendine iyilik etmiş olursun.”
Ardından gelen kuru, acımasız kahkaha, her kelimeyi tükürür gibiydi. Ayşe cevap vermedi ama içinde bir şeyler yanıyordu. Sadece gurur değil, babasının anısı, kaybedilen tamirhane, fırsatları kaçırmamak için katlandığı her an… Birkaç tamirci telefonlarıyla gizlice kayıt yapıyor, Ayşenin başarısız olduğu anı bekliyordu. Bunu biliyordu, ama aynı zamanda sakin kalmanın tek çözüm olduğunu da biliyordu.
Motorun arızası kesik kesikti. Beceri eksikliği değil, birilerinin bilerek müdahale ettiği belliydi. MAF sensörünün bağlantısının ince bir şekilde çıkarıldığını fark ettiğinde, bunun bir sabotaj olduğundan emin oldu. Onu küçük düşürmek için planlanmıştı. “Ne oldu? Pes mi ettin?” diye bağırdı biri, daha yüksek kahkahalara yol açtı. Ayşe dişlerini sıktı, bağlantıyı yerine taktı ve motorun sesindeki küçük değişimi fark etti.
Yakındı, ama acele etmeyecekti. Onu patlamaya zorlamak istiyorlardı. Ve eğer başarısız olursa, bunun “doğasından” kaynaklandığını yüzüne vuracaklardı. Cem, Hüseyin Beye dönüp alaycı ama sert bir tonla, “Sana söylemiştim, bu vakit kaybı. Kadınların harcı değil bu. Bu gerçek tamirat, mutfak oyunu değil,” dedi. Hüseyin gözlerini kaçırdı, cevap vermedi. Ceme borçları vardı.
Ayşe her şeyi duydu. Anahtarı daha da sıktı, civata için değil, öfkesini kontrol etmek için. Tam o sırada, bir tamirci arkadan yaklaştı ve hiç çekinmeden elindeki aleti çekmeye çalıştı. “Bırak, yeterince vakit kaybettin,” dedi. Ama kimsenin beklemediği bir şey oldu. Çünkü o an, her şeyin değişeceği andı, ama sonunu tahmin edemezdiniz.
Tamircinin aleti kapma girişimi, bardağı taşıran son damlaydı. Ayşe kolunu sertçe çekti, adama dik dik baktı ve sesini yükseltmeden, “Çalışırken bir daha bana dokunma. Ne sen, ne başkası,” dedi. Bir anda tamirhaneye garip bir sessizlik çöktü. İlk kez o gün kahkahalar kesilmişti. Tamirci geri çekildi, ama Cem kontrolü kaybettiğini görünce parmaklarını şaklattı ve zehirli bir emir verdi:
“Yeter artık. Çıkarın onu oradan.” İki işçi Ayşeyi zorla motorun başından çekmeye yeltendi. Ama o yerinden kıpırdamadı. Biri koluna dokunduğunda, metalik bir gürültü tamirhaneyi sarstı. Motor bir anda çalışmıştı. Kaput titredi, herkes donup kaldı. Bunu haftalardır kimse başaramamıştı. Cem gözlerini açtı, ama şaşkınlık yerine kaşlarını çattı. “Şans eseri oldu,” diye mırıldandı.
Ayşe hiçbir şey söylemedi, sadece kaputu indirdi ve teşhis cihazına yürüdü. Tarama yaptı. Ekranda “Sistem Stabil” yazıyordu. Sabotaj bozulmuştu. Hüseyin yutkundu, rahatsızlıkla.
