Doğum koğuşunda, ona çocuğun yaşamadığı söylendi. Yıllar sonra, oğlunun biyolojik babasının ailesiyle birlikte olduğunu öğrendi.
Mehmet, liseden beri Leylayı seviyordu ve gelecekte evlenmeyi planlamışlardı.
Mehmetin annesi, Fatma Hanım, hastanenin doğum koğuşunu yönetiyordu ve oğlunun seçimini onaylamıyordu. Uzun zamandır hemşire olan Ayşeyi beğeniyor, oğlunun bu kızla evlenmesini istiyordu. Ayşe, sadece hastane personeli tarafından değil, hastalar tarafından da sevilen, doktorlar yetiştirmiş bir ailenin kızıydı.
Mezun olduktan sonra Mehmet tıp fakültesine, Leyla ise annesi ve büyükannesi gibi İngilizce çevirmen olmak için yabancı dil okuluna kaydoldu. Arkadaşları bu durumu kutlamak için doğaya çıkmaya karar verdiler ve Mehmetin ailesinin yazlık evine gittiler.
Neredeyse bir ay boyunca orada kaldılar ve eve dönmek istemiyorlardı. Ama dersler başlamak üzereydi ve hazırlanmaları gerekiyordu.
Sonbaharda, Leyla Mehmete döndü:
“Hamileyim. Nasıl karşılarsın?”
“Ne düşünüyorsun? Tabii ki seni kucağımda taşıyıp nikah dairesine götürürüm.”
“Tek başıma değilim ve ağırım.”
“Sporcuyu korkutuyorsun? Okulda güreşirdim. Sen bana tüy kadar hafifsin,” diyerek gülümsedi Mehmet.
“Peki ya okul? Ne yapacağız?”
“Okul konusunda haklısın, Leylacığım. Doğumdan sonra bir yıl ara vermen gerekebilir.”
“Annem gibi uzaktan eğitime geçerim. O beni on dokuzunda doğurdu ve her şeyi halletti. Ama anlaşalım, Mehmet. Evlendikten sonra bizim eve taşınacaksın. Anneni uzaktan sev. Onun beni asla kabul etmeyeceğini biliyorum. Biraz sert bir kadın.”
“Sadece senin huzurun için, Leylacığım,” diye kabul etti Mehmet.
Leyla ve Mehmet nikah başvurusunu yaptıktan sonra evlerine dağıldılar. Leylanın evinde misafirler vardı. Babasının arkadaşı, eşi ve on altı yaşında ama daha büyük görünen oğlu Emre gelmişti.
Mehmet evde ailesine hayatındaki yeni gelişmeyi anlattı ve düğün için hazırlanmalarını söyledi.
Fatma Hanım bu durumu hiç beğenmedi ve akşam vakti Leylanın ailesine gidip kavga çıkarmaya karar verdi. Kapı zilini defalarca çaldı ama kimse açmadı. Salon
