60 Yaşındaki Kadın Programcı Olarak İş Görüşmesine Geldi: Herkes Gülmeye Başladı, Ta Ki Kim Olduğunu Öğrenene Dek!

Şehrin en büyük ve prestijli ofislerinden birinde programcı pozisyonu açıldı. Büyük ölçekli, uluslararası bir projeydi, iyi maaş ve kariyer fırsatları sunuyordu. Şirket açık mülakat günü ilan etti. Mezunlar da deneyimliler de katılabilirdi; önemli olan bilgi, hırs ve meslek aşkıydı.
Sabahın erken saatlerinde, mülakat salonunun önünde kendinden emin genç adaylar toplandı. Kimi yeni portfolyolar, kimi ütülü takımlar giymişti. Algoritmaları, projeleri, vakaları tartışıyor ve hayaller kuruyorlardı.
Sonra… koridorda o belirdi.
Altmışlarında, düzgün siyah takım elbiseli, beyaz saçlarını toplamış, deri çantalı bir kadın. Şaşkın bakışların arasından geçip sıranın sonuna oturdu.
Önce sessizlik, sonra fısıltılar:
“Ciddi mi? Kim işe alır onu?”
“Programcı olarak? Bu yaşta?”
“Şaka olmalā…”
“Bilgisayarı açmayı hatırlıyor mudur acaba?”
Bazıları alaycı gülüşlerle videolar çekti, bazıları açıktan iğneleyici yorumlar yaptı.
Kimse o an, o kadının kim olduğunu tahmin bile edemezdi. Hikâyenin tamamı burada anlatıldı, peki sizce 60 yaşından sonra böyle sektörlerde çalışmanın anlamı var mı?
Zaman ilerledi. Grup mülakatı başladı. Tüm adaylar geniş bir salona alındı. İK ekibi ve o siyah takımlı kadın oradaydı.
Bir aday dayanamadı:
“Affedersiniz, o da mülakata mı katılıyor? Burası teknik bir pozisyon, hobi kulübü değil…”
İK müdürü ayağa kalktı:
“İyi günler. Ben insan kaynakları direktörüyüm. Bu da asistanım. O bir aday değil, bugünkü testin bir parçası. Şirketimiz yeteneği önemser ama önce insanlığı. Koridordaki davranışlarınızı, ‘beklentinize uymayan’ birine nasıl tepki verdiğinizi gözlemledik.”
Durdu.
“Biliyor musunuz? Size benzemeyen birineyaş, görünüş, deneyim fark etmeksizinsaygıyla yaklaşamıyorsanız, bir ekibin parçası olamazsınız. Biz sadece yazılım değil, bir kültür inşa ediyoruz.”
Çınlayan bir sessizlik oldu.
Gruptan sadece üç kişi seçildi: Yaşlı kadına yer veren, selam veren ve küçümseyici bir söz etmeyenler.
Diğerleri, gerçek sınavın ilk soruyla değil, koridordaki ilk bakışla başladığını anlayarak başları önde çıktılar.