Karım ve iki küçük kızımızı bırakıp zengin bir adamla kaçtıktan yıllar sonra, onu bir markette hiç beklemediğim bir anda karşımda buldum
Selinle on yıl boyunca evli kalmıştık. İki kızımız vardı: beş yaşındaki Elif ve dört yaşındaki Aylin. Kazancımız yeterli olduğunu düşünüyordum. Lüks içinde yaşamıyorduk ama yılda iki kez ailece tatile gidebiliyorduk. Kızların bir bakıcısı vardı, Selin de evden çalışarak aylık bütçemize katkı sağlıyordu. Ben de her zaman ev işlerine yardım etmeye çalışıyordum. Ama nedense, birdenbire bunların hiçbirinin onun için bir anlamı kalmadı.
Bir gün, Selin sakin bir şekilde gideceğini söyledi. Sadece beni değil, iki kızımızı da terk ediyordu.
“Kendimi buldum,” dedi bana. “Bundan daha fazlasını istiyorum.”
Birkaç hafta sonra internetten fotoğraflarını gördüm: çok zengin bir adamla nişanlanmıştı, yatlar, seyahatler, marka elbiseler
Gerçekten bizi bırakıp bu tür bir hayal için mi gitmişti?
Durup durup düşünüyor, bir açıklama arıyordum. Ama en zoru, küçük kızlarımın sorusuydu:
“Baba, anne ne zaman gelecek?”
Ne diyeceğimi bilemiyordum.
İki yıl geçti
Hayat devam etti. Zordu ama dayandım. Çalıştım ve boş vakitlerimin her anını kızlarıma adadım. Onlar hayatımın anlamı, ışığım oldu.
Bir akşam, süt almak için bir markete girdiğimde onu gördüm.
Kasadaydıyorgun, düşük bütçeli kıyafetler içinde, boş bir bakışla. Eskiden yatlarda gördüğüm Seline hiç benzemiyordu.
Göz göze geldik.
Donakaldı, elinde birkaç bozukluk tutuyordu.
“Sen” diye başladı, sonra sustu.
Ben bir şey söylemedim.
“Kızlar nasıl?” diye sordu sonunda, neredeyse duyulmayacak bir sesle.
Öfkenin damarlarımda yükseldiğini hissettim. İki yıllık sessizlik. Tek bir arama, tek bir mektup yok.
“İyiler. Çünkü onların babası var.”
Gözlerini kaçırdı.
“Onları görmek istiyorum”
Yumruklarımı sıktım.
“İki yıl sonra mı aklına geldin?”
Selin bir gözyaşı silerek iç çekti.
“Bir hata yaptım.”
Acı bir kahkaha attım.
“Hata, yağmur yağarken şemsiyeni unutmaktır. Sen başka bir hayatı seçtin. Parayı seçtin, Selin. Acaba mutluluk yatlar ve marka elbiselerin ötesinde bir şey mi?”
Gözlerini kapattı.
“Beni terk etti. Artık ona bir işe yaramadığım an. Şimdi hiçbir şeyim yok. Ne param, ne evim.”
İnce parmaklarına baktımyüzüğü yoktu.
“Peki kızlarım? Var olduklarını hatırlaman iki yıl mı aldı?”
Hıçkırmaya başladı.
“Geçmişi değiştiremeyeceğimi biliyorum. Ama lütfen en azından onları görmeme izin ver.”
Derin bir nefes aldım.
“Seni hatırlamıyorlar, Selin. Ne zaman döneceğini sormayı bıraktılar.”
Daha da hıçkırarak ağlamaya başladı.
“Kendim için ikinci bir şans istemiyorum ama onlar benim çocuklarım”
Ona baktım. Karşımda duran kadın, par
