Kendi giyim mağazamda çalışıyordum. Bir akşam, kapatmadan hemen önce hamile bir kadın geldi. Kapatmak üzereydim ama o hâlâ dolaşıp elbiselere bakıyordu. Konuşmaya başladık. Anlattığına göre, kocası onu iki çocukla terk etmişti. Zor günler geçiriyordu, kiralık evden ailesinin yanına taşınmak zorunda kalmıştı. Ailesinden biraz destek görüyordu ama bir de hamile olduğu ortaya çıkmıştı. Kürtaj için çok geçti, doğurmak zorundaydı. Giyecek bir şeyi yoktu, “üzerime hiçbir şey yok” diyordu. Yabancı birinin hikâyesiydi bu. En ucuzunu aradığını anlıyordum ama ona bile parası yetmiyordu. Yorulmuştum, bir elbiseyi hediye etsem ne kaybederim ki, diye düşündüm. Kadın çok sevindi, gözleri ışıldıyordu. Teşekkür ederek gitti.
Zaman geçti. Bu hikâyeyi unutmuştum. Sıradan bir gündü, içeri gülümseyen bir kadın girdi. Kim olduğunu çıkartamaya çalışıyordum. Mütevazı çantasından bir paket çıkardı ve konuşmaya başladı: “Hatırlıyor musunuz, hamileydim ve size gelmiştim ama o elbiseyi almaya param yoktu. Öylece hediye ettiniz bana. Konuşmuştuk, bana her şeyin düzeleceğini söylemiştiniz, hayatta dayanamayacağımız hiçbir şey olmadığını… O kadar güç buldum ki sizden, gerçekten o zor zamanları atlattım. Bebeğimi doğurdum. Tek başımayım, üç çocuğum var. Ama iyiyim. Daha iyi olacağıma inanıyorum. O bana destek olduğunuz için teşekkür ederim. Benim için çok önemliydi.”
Sarıldık, birbirimize iyi dileklerde bulunduk. Gitti. Paketi açtım. İçinde sade bir melek kanadı vardı. Utandım. O elbiseyi, aslında karşımdaki sorundan kurtulmak için vermiştim. Ama o an, farkında olmadan birine destek olmuş, onu dinlemiş, birkaç içten sözle umut vermiş ve mütevazı bir hediye sunmuştum.
Karanlıktan çıkmak için bazen çok az şey yeter. Biraz destek, birkaç güzel söz ve sırtını sıvazlayan bir tebessüm…
