Bir yaralı dişi kaplan, yavrusunu orman bekçisine getirip küçüğü kurtarmasını istedi
Sık ormanlarla çevrili küçük bir kasabada hayat sakin ve dingin akıp gidiyordu. Murat, yerel orman bekçisi, uzun yıllardır eşiyle birlikte burada yaşıyordu. Ormanın her köşesini, her patikayı bilirdi ve artık hayatında büyük sürprizler beklemiyordu. Kızı ve torunu seyrek uğrardı, günler hep aynı tanıdık tempoda geçerdi.
Orman, evlerinin birkaç adım ötesinde başlardı ve genellikle seslerle, canlılarla doluydu. Ancak o gün tuhaf bir sessizlik hâkimdi. Murat göz ucuyla bir hareket fark ettibüyük bir gölge. Başını kaldırıp donakaldı. Tam karşısında bir dişi kaplan duruyordu.
Ne kıpırdıyor ne de kükrüyordu. Sadece ona bakıyordu. Bacağındaki yaranın kanadığı açıkça belliydi. Sanki bir şey bekliyor gibiydi. Birkaç saniye sonra arkasını dönüp ormana doğru yürüdü. Ama neredeyse hemen geri döndü, bu kez ağzında bir yavruyla.
Küçük, zayıf, zar zor ayakta durabiliyordu. Kaplan yavruyu yavaşça Muratın önüne bıraktı ve gözlerinin içine baktısakin, ısrarlı. Sanki şunu söylüyordu:
“Bir şey yap.”
Murat şaşkınlıkla yavruya baktı. Onu böyle bırakmanın neredeyse ölüm fermanı olacağını biliyordu.
Eşi sessizce yanına geldi. Göz göze geldiler. Karar kelimelere dökülmeden verilmişti.
Ahırda rüzgârdan korunaklı, sıcak bir köşe hazırladılar. İlçedeki veteriner kliniğini arayıp durumu anlattılar.
Uzman başta inanmadı ama ertesi gün geleceğine söz verdi. Bu arada Murat, yavrunun bacağındaki yarayı elinden geldiğince tedavi etti.
Dişi kaplan çok uzaklaşmadı. Ormanın kenarında, görüş mesafesinde kaldı, adeta yavrusuna nasıl baktıklarını izliyordu.
Ertesi sabah veteriner geldi. Yavruyu muayene etti, iğneler yaptı ve talimatlar bıraktı. Sonraki gün, bir hafta sonra tekrar geldi. Yavaş yavaş yavru iyileşmeye başladı.
İki hafta geçti. Küçük kaplan güçlendi, hareketlendi ve ahırdaki eski bez parçalarıyla oynamaya başladı.
Murat ve eşi ona kendi evlatları gibi baktılar. Kalıcı olmayacağını biliyorlardı ama iyileşmesi için ellerinden geleni yaptılar.
Ve bir sabah, güneş daha yeni ağaçların üzerinde yükselirken, o geri döndüdişi kaplan. Ne saldırgan ne de korkmuştu. Tedirgin adımlarla ahıra yaklaştı ve durdu. Yavru onu hemen tanıdı ve hafifçe mırıldandı.
Kaplan biraz daha yaklaştı. Murat ile eşi birkaç adım geri çekilip izlediler. Birkaç saniye içinde yavru annesinin yanındaydı. O, yavrusunu kokladı, yaladı, arkasını döndü ve onu ormana götürdü.
Ertesi sabah Murat avluya çıktığında donup kaldı. Tam çitin yanında, özenleneredeyse bir hediye gibitaze bir tavşan duruyordu. Kimden geldiğini anlamıştı.
Ama bu kadarla kalmadı. O ay içinde birkaç kez daha benzer “hediyeler” evin yakınında belirdi.
Murat minnettarlıkla ormana doğru başını eğdi. Yırtıcıların “teşekkür”ü kelimelerle olmazdı. Ama onların dünyasında bu, en samimi şükran ifadesiydi.
O günden sonra Murat ormanda yürürken, giderek daha fazla izlendiğini hissetti. Tehditle değil, güvenle. Ve bir yerlerde, ağaçların arasında, bir zamanlar yardıma ihtiyacı olduğunda sırtını dönmeyen bir adamı hatırlayan biri vardı.
İnsan, bazen en beklenmedik anlarda, doğanın en vahşi yüreklerinin bile minnettarlık duyabileceğini öğrenir.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
