Kaynanalarım Yemeğimi Yedi Hikayemizin Beklenmedik Sonu
O akşam gerçekten çok uğraşmıştım. Yorgunluğuma ve hamileliğimin yedinci ayında olmama rağmen, tüm aile için ev yapımı bir akşam yemeği hazırladım: eşim Adnan, çocuklarımız ve ziyarete gelen kayınvalidem Şükran Hanım için. Sıfırdan her şeyi yaptım: kızarmış et, sebze garnitür, salata ve tatlı olarak ev yapımı kek. Masada sıcak ve sevgi dolu bir atmosfer olsun istedim. Gerçekten elimden geleni yaptım ailem için.
Tabaklara yemekleri dağıtırken, kendi porsiyonumu mutfakta bıraktım. Önce hızlıca birkaç işi halletmeye karar verdim çamaşırları asmam ve çocuğu yatırmam gerekiyordu. Sadece birkaç dakikalığına çıktım.
Geri döndüğümde tabağım yerinde yoktu.
Önce eşimin bir yere kaldırdığını düşündüm. Ama anlaşılan biri yemişti. Kayınvalidem sakin ve hiçbir rahatsızlık duymadan, kendi tabağı dolu olmasına rağmen, benim porsiyonumu da bitirdiğini söyledi çünkü “ikinci tabak canı çekmiş.”
Konuşamadım bile. Tabii ki olay çıkarmak istemedim. Belki gerçekten çok açtı, diye düşündüm. Olur öyle şeyler. Yine de evdeki huzuru korumaya çalıştım ve üzerime alınmadım.
Ama birkaç dakika sonra elinde bir kutuyla yanıma geldi ve artanları paket yapıp ona vermemi istedi.
O zaman nazik ama kararlı bir şekilde, artanları kendime ayırdığımı söylemek zorunda kaldım. Ne de olsa benim yemek yemeye bile vaktim olmamıştı.
Kayınvalidemin tepkisi şaşırtıcıydı. “Güvence olsun diye” daha fazla yemek yapmam gerektiğini ve özellikle yaşlı bir misafirin her zaman önceliği olduğunu söyledi. Tartışmadım ama içimde tatsız bir his kaldı.
Gece vakti, üzgün halimi gören eşim Adnan, çok sakin ve kibarca annesine bir mesaj yazdı. Suçlayıcı değil, sadece yanlış anlaşılmalar kalmasın diye özür dilemesini öneren bir mesaj. Konunun kapandığını sandım.
Ama ertesi gün, kayınvalidem sosyal medyada olayları tamamen farklı anlatan bir paylaşım yaptı. Onun versiyonunda, ben kaba, bencil ve dediği gibi “yaşlılara karşı saygısızlık yapmıştım.” Bazı tanıdıkları da yorumlarda ona hak verdi tabii ki sadece onun anlattıklarına dayanarak.
Çok üzüldüm. Kimseyi yargılamadım, olayı büyütmedim, kavga çıkarmadım. Sadece yemeksiz kalmıştım oysa ben herkesin karnını doyurmuştum.
Birkaç gün sonra, bu hikaye beklenmedik şekilde bir internet forumunda ortaya çıktı. Biri isim vermeden ama detaylı bir şekilde anlatmıştı. Paylaşım büyük yankı uyandırdı. Önce yüzlerce, sonra binlerce yorum geldi. Ve neredeyse hepsi beni savunuyordu.
İnsanlar yazıyordu ki, aile bile olsa, ev kadınının emeğine saygı gösterilmeliydi. Hamile bir kadın, herkese yemek hazırlamışken, en azından bir tabak yemeği hak ederdi. Misafir olmanın sadece ayrıcalık değil, nezaket, dikkat ve minnettarlık gerektirdiğini söylüyorlardı.
Bu beni derinden etkiledi. Anladım ki, seni anlayan biri olması çok önemli. Özellikle de aileden gelmiyorsa bile.
Bu durum bana birkaç önemli şey öğretti.
İlk olarak iyilik ve özen her zaman karşılık bulmaz. Ama bu, iyiliği bırakmamız gerektiği anlamına gelmez.
İkincisi bazen en beklenmedik empatiyi yabancılar gösterir çünkü dışarıdan bakınca durumu görebilir ve dinlemeye hazırdırlar.
Ve en önemlisi saygı asla zorla alınmaz. Karşılıklılık, güven ve birbirini fark etmekle doğar. Özellikle ailede.
Şimdi yemek yaptığımda, ilk iş kendi porsiyonumu ayırıyorum. Bencil olduğum için değil kendime de biraz özen göstermeyi hak ettiğim için. En azından kendi payıma düşeni
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
