Yaklaşık sekiz yıldır bir çifte kiraladığım bir dairem vardıikisi de başka şehirden gelmişti. Erkeği bir oto serviste çalışıyordu, kızı ise mağazada satış danışmanıydı. Kira geliri, hem kendi evimin hem de kiradaki dairenin faturalarını karşılıyor, üstüne de benzin param kalıyordu. Kiracılarla ilişkimiz resmiydi, yıllar boyunca hiç sorun yaşamadık. Geçen yıl, bir gün kız arayıp ağladı. Göğsünde tümör olduğunu, doktor randevusu almakta zorlandığını, testler için beklediğini ve sonunda üçüncü evre kanser teşhisi konduğunu anlattı. Erkek arkadaşı durumu öğrenir öğrenmez onu terk etmiş. Yardım edecek kimsesi yoktu, arkadaşları vardı ama yakın değillerdi, bir de maddi durumları pek iyi sayılmazdı. Kirayı ödeyemeyecekti çünkü asıl para kazanan erkekti, tek başına altından kalkamazdı. Taşınmak için iki hafta süre istedi. Köyüne dönmeye karar vermişti, orada bir hastane vardı. Ameliyatı burada olacak, tedaviyi orada sürdürecekti. Ama biliyordum ki, şehirde kalması lazımdı; köydeki hastane yetersiz kalırdı, burada çok daha iyi imkanlar vardı. Tedavisi boyunca kirayı almadan oturmasına izin verdim. Faturaları ödeyebilirse ne âlâ, ödeyemezse de idare ederdik. Çok duygulandı, gözyaşlarına boğuldu. Ameliyat sonrası bakım için annesi köyden geldi. Her şey yolunda gitti, ameliyatı atlattı, kemoterapi gördü ve remisyona girdi.
Kaldıkları süre boyunca faturaları ödediler, bazen tam tutar değil ama yine de bir şeyler gönderdiler. “Hiç vermeden oturamayız,” dediler. Asıl can sıkıcı olan, bu hikayeyi bilenlerin bana “Aptalın tekiymişsin, boş yere para kaybettin, başkasına kiralayabilirdin,” demesiydi. İş arkadaşlarım, bazı dostlarım, hatta annem bile böyle konuştu! İnsanlar bu kadar mı duyarsızlaşmış, zor durumdaki birine yardım eli uzatmayı unutmuşlar? Eski erkek arkadaşı bir daha dönmedi, üstüne bir de “Tek göğsün kalacak, çirkinleşeceksin,” gibi iğrenç laflar etmiş. Kız güzel bir insandı ama böyle şeyler duymak yürek parçalayıcıydı. Şimdi iyi, sağlığı yerinde, doktor kontrollerine devam ediyor. Çalıştı, kiramı ödemeye devam etti, sonra yeni bir erkek arkadaş buldu ve bu yaz evleniyorlar! Onun adına çok mutluyum, bu süreçte arkadaş olduk, düğününde önemli bir konuğum. Sonbahara kadar mortgage çekip taşınmayı planlıyorlar. O süre boyunca eksilen kira geliriyle iflas etmedim, tabii maddi sıkıntı yaşadım ama bunu göze aldım. Bir insanın hayatını kurtarmak, parasından çok daha değerliydi.
