“Dikkat et, anne ve kardeş miras için geliyor: Kardeşini mahrum bıraktın, vicdansızsın!”
“Hazırlan, annen ve kardeşin miras için geliyor” dediğinde, içimde bir ürperti hissettim. “Kardeşini mahrum bıraktın, hiç vicdanın yok.”
Babam lehine mirastan feragat etmiştim, ama o bana tüm daireyi bıraktı. Sözleri hâlâ kulaklarımda yankılanıyor: “Anlayacaksın ileride. Sakın onlara güvenme, yalan söylerler.” O zaman kimi kastettiğini bilmiyordum, ama şimdi her şey netleşti.
Adım Elif. Bir teyzem var, Ayşe, annemin küçük kız kardeşi. Birbirleriyle konuşmuyorlardıdedikodulara göre, Ayşe büyükannemizin mirasını kendine almıştı. Bir kuzenim olduğunu biliyordum, Emre ve Sibel. Çocukken birlikte oynardık, sonra bağlarımız koptu. Geçenlerde Sibel beni sosyal medyadan buldu ve kanımı donduran şeyler anlattı.
Son yıllar kayıplarla geçti. Annem üç yıl önce vefat etti. Babam, ben İstanbuldaki eğitimimi bitirene kadar dayandı, sonra o da gitti. Birbirlerini çok severlerdibabam annemi ölesiye sever, ona çiçekler alır, göklere çıkarırdı. Sanırım onun yokluğunu asla atlatamadı.
Annemin ölümünden sonra, babam dairenin yarısını miras almıştı. Ben kendi payımı ona bıraktım, ama o şaşırtıcı bir şekilde tüm daireyi bana devretti. “İleride anlayacaksın,” demişti. “Onlara güvenme.” Kim olduklarını ve ne yalanlar söyleyebileceklerini anlamaya çalıştım, ama sorularımı geçiştirdi.
Cenazesinden altı ay sonra, Sibel benimle iletişime geçti. Ayşenin kızı olduğunu hatırlattı ve İstanbula geleceğini söyledi. “Konuşmamız lazım,” diye yazmıştı. “Önemli haberlerim var.” Reddetmek için bir sebep görmedim. Adresimi ve numaramı verdim, gelmeden önce haber vermesini rica ettim.
Sibel bir hafta sonra geldi. Onu garajda karşıladımgergin görünüyordu. Daireye girdiğinde, “Ev güzelmiş,” diye mırıldandı. “Yazık ki yakında taşınacaksın.” Mutfakta her şeyi anlattı: Emre benim üvey kardeşimdi. Detayları bilmiyordu, ama ona göre bu yüzden büyükannemiz mirası iki kardeş arasında bölmek yerine Ayşeye bırakmıştı.
Sibel, babamın önce Ayşeyle birlikte olduğunu, hamile olduğunu öğrenince onu terk ettiğini ve sonra annemle evlendiğini söyledi. “Annem ve Emre haklarını almak için gelecek,” diye uyardı. “Hazırlan.”
Şoktaydım. Emreye hiçbir şey kalmayacaktıdaire bana aitti, babamın bankalara güvenmediği için evde sakladığı birikimleri ve arabayı da ben almıştım. Sahip olduğu her şey artık bana aitti. Üvey kardeş hikâyesi inanılmaz geliyordubabam annemi o kadar severdi ki böyle bir şey yapmazdı. Ama hayat bazen sürprizlerle dolu.
“Beni uyardığın için teşekkürler, Sibel,” dedim. “Gelsinler bakalım, ama yalanlarından başka bir şeyle dönmeyecekler.”
Ve onlarla yüzleşmeye hazırlandım, çünkü biliyordum ki gerçek, her zaman olduğu gibi, en son gülen olacaktı.
