Kızım sevdiğim adamla evlendi… ve kayınpederimden hamile kaldım.
Hayatımın izlediğim o saçma dizilere dönüşeceğini hiç düşünmezdim. Ama şimdi, gece saat üçte, banyomda oturmuş, üzerinde iki pembe çizgi beliren hamilelik testini tutarken, yan odada kızım, bir gün benim olacağını sandığım adamla uyuyor.
Her şey iki yıl önce, çalıştığım kafede Denizle tanışmamla başladı. Sürekli gelen bir müşteriydi, hep şekersiz Amerikan kahvesi sipariş ederdi. Yüzündeki o gülümseme tüm odayı aydınlatıyor, gözleri ise sanki dünyada sadece senin varmışsın gibi hissettiriyordu.
“Hep sabah vardiyasında mı çalışıyorsun?” diye sormuştu sıradan bir salı günü.
“Neredeyse hep,” diye cevap vermiştim, yanaklarım kızarırken. “Sabahların sessizliğini seviyorum.”
“Ben de,” diye gülümsemişti. “O yüzden buraya geliyorum. Tabii, seni görmek için de.”
Kalp atışlarım, bir genç kızınki gibi hızlanmıştı. Kırk iki yaşında, zor bir boşanmanın ardından, artık mideme kelebekler konacağına inancımı yitirmiştim.
Haftalar geçtikçe sohbetlerimiz uzadı, derinleşti. Bana mimarlık işini, Avrupaya seyahat etme hayallerini, geçen yıl kaybettiği annesini anlatırdı. Ben de ona kızım Eliften, kendi kafemi açma planlarımdan, korkularımdan ve umutlarımdan bahsederdim.
Bir gün sonunda cesaretini topladı:
“Leyla, cuma akşamı benimle yemeğe çıkar mısın?”
Hiç düşünmeden kabul ettim. O akşam her şey mükemmeldi: bir İtalyan restoranında yemek, parkta yürüyüş, sabaha kadar süren konuşmalar. Kendimi yeniden canlı, arzulanan, özel hissetmiştim.
Ama ertesi gün, Elife bu randevudan bahsettiğimde her şey değişti.
“Deniz mi? Hangi Deniz?” diye sordu gözleri fal taşı gibi açılmış halde.
“Deniz Demir,” diye tekrarladım. “Neden?”
Yüzü bembeyaz oldu.
“Anne, o… o şirketteki yeni patronum. Geçen hafta işe başladım.”
Dünya başıma yıkılmıştı. Dünyadaki bütün bir erkek, bütün bir işyeri…
“Harika biri, anne,” diye devam etti Elif, şokumu fark etmeden. “Çok zeki, çok nazik. Üstelik yakışıklı, değil mi?”
Sonraki aylar sessiz bir işkenceye dönüştü. Elifin her gün daha fazla âşık olarak eve döndüğünü, Denizden, onun ne kadar mükemmel olduğundan, kendisini nasıl hissettirdiğinden bahsettiğini görüyordum. Ben ise gülümsüyor, başımı sallıyor, yüreğim parçalanırken.
Deniz artık kafeye gelmez olmuştu. Başladığımız şeyin imkânsız olduğunu biliyordu. Ama altı ay sonra, Elifin nişan yemeğinde gözleri tekrar buluştuğunda, onun da aynı şeyleri hissettiğini anladım.
“Leyla,” diye fısıldadı mutfakta yalnız kaldığı
